(Minghui.org)
درود، استاد گرامی! درود، همتمرینکنندگان!
من مرید جوان دافا هستم. در دوران دبستان، همراه خانوادهام تمرین را شروع کردم. پس از سالها تزکیه، از تمرینکنندهای خردسال و سردرگم، اکنون تمرینکنندهای جوان و بزرگسال شدهام و برای تزکیه واقعی تلاش میکنم. در ادامه، تجربیات تزکیهام در سالهای اخیر در زمینه ایمان به استاد و فا را به اشتراک میگذارم.
رهاکردن ترسِ ناشی از تجربهای آسیبزا
سه سال پیش یک آتشنشان در یک جلسه سخنرانی، درباره تصادفات رانندگی صحبت کرد و عکسهایی از صحنههای وحشتناک تصادف را نشان داد. دیدن آن تصاویر حالم را بسیار بد کرد و ناگهان سردرد شدیدی گرفتم. درنتیجه، ترسی در من شکل گرفت که رهاکردنش دشوار بود. هنگام استراحت، به راهروی بیرون سالن سخنرانی رفتم، اما همچنان حالم بد بود.
سپس هشیاریام را از دست دادم و بیهوش شدم. روی زمین افتادم، اما سرم با زمین فاصله داشت. استاد از من محافظت کردند. گرچه بهسرعت هشیاریام را به دست آوردم، همهچیز در برابر چشمانم سفید و خالی بود و لحظهبهلحظه روشنتر میشد. احساس میکردم آگاهیام در آستانه ترک بدنم است. بلافاصله در ذهنم این وضعیت را نفی کردم و از استاد خواستم نجاتم دهند. پس از حدود یک دقیقه حالم خوب شد.
اگرچه هنگام وقوع آن اتفاق ذهنیت درستی داشتم، آزمایش واقعی پس از آن آغاز شد.
چند ماه بعد، وقتی در جلسه مطالعه فا و تبادل تجربه شرکت کرده بودم، ناگهان دوباره احساس سرگیجه کردم. خاطره آن بیهوششدن دوباره در ذهنم ظاهر شد. نگران شدم که مبادا هنگام راهرفتن یا موتورسیکلتسواری ناگهان بیهوش شوم. چون با افکار درست با این موضوع برخورد نکردم و اجازه دادم این نگرانی در ذهنم باقی بماند، بهمدت چند روز نتوانستم زندگی عادیام را داشته باشم.
ترس شدید باعث میشد واقعاً دچار احساس کاذب سرگیجه شوم. گرچه بعدها برای تثبیت وضعیت، دفعات بیشتری در روز افکار درست فرستادم، به درون نگاه نکردم تا بفهمم واقعاً در چه زمینهای باید پیشرفت کنم. چند ماه بعد، دوباره وضعیت مشابهی پیش آمد و نگران شدم که ممکن است ناگهان حادثهای رخ دهد. حتی افکاری منفی درباره مسیر تزکیهام پیدا کردم. کاملاً با خودم مانند فردی عادی رفتار میکردم.
وقتی مطالعه فا را بیشتر کردم و به درون نگاه کردم، متوجه شدم که به وضعیت جسمیام آنطور که شایسته یک تمرینکننده است نگاه نمیکردم. میترسیدم، زیرا واقعاً خودم را تزکیهکننده نمیدانستم. پشت این ترس، کمبود ایمان به استاد و فا نیز وجود داشت. این باور راسخ را نداشتم که استاد همهچیز را برایم نظم و ترتیب میدهند.
سپس شروع به نفی این احساسات سطحی کردم. هر وقت احساس سرگیجه آغاز میشد، آن را نفی میکردم و نمیپذیرفتم. بهتدریج مصممتر شدم و کمکم فهمیدم که آن واکنشها واقعاً حقیقی نیستند. سرانجام توانستم با تزکیه، این ترس را از بین ببرم.
ازبینبردن ترس از آزار و شکنجه ازطریق تزکیه
از کودکی، از مداخله و آزار و شکنجه ازسوی نیروهای شیطانی میترسیدم. نگران بودم که اگر خوب تزکیه نکنم، نیروهای شیطانی از نقاط ضعفم سوءاستفاده کنند. درنتیجه، با نگرشی منفی به تزکیهام نگاه میکردم. وقتی وابستگیهایی داشتم که نمیتوانستم از بین ببرم، بیشازحد خودم را سرزنش میکردم و میترسیدم که روزی مورد مداخله قرار بگیرم.
این طرز فکر در ظاهر، مرا تشویق میکرد که کوشا باشم، اما درواقع مبنای آن ترس بود؛ آن از درک واقعیِ اهمیت مریدان دوره اصلاح فا و هدف از انجام سه کار سرچشمه نمیگرفت. هر بار که وضعیتی در بدنم پیش میآمد، فکر میکردم که چون خوب تزکیه نکردهام، مورد مداخله قرار گرفتهام و به این ترتیب، مداخله را به رسمیت میشناختم.
علاوهبر این، از نیروهای کهن میترسیدم و احساس میکردم آنها دائماً مرا زیر نظر دارند. همچنین میترسیدم کارمایی که از زندگیهای گذشته بدهکار بودم و انباشته کرده بودم، بهانهای برای آزار و شکنجهام به دست آنها بدهد. نمیدانستم چگونه میان مسیری که استاد برایم نظم و ترتیب دادهاند و مسیری که نیروهای کهن ترتیب دادهاند، تمایز قائل شوم.
بعدها مقاله تبادل تجربه تمرینکنندهای در چین را خواندم. بهدلیل بدهی کارمایی او از زندگی قبلی، نیروهای کهن نظم و ترتیب داده بودند که در این زندگی، تحت آزار و شکنجه قرار بگیرد و افرادی که در زندگی قبلی به آنها آسیب رسانده بود، در این زندگی به نگهبانان اردوگاه کار اجباری تبدیل شوند که قرار بود او را تحت آزار و شکنجه قرار دهند.
اما او این نظم و ترتیب را کاملاً نفی کرد و قاطعانه باور داشت که فقط استاد میتوانند همهچیز را برایش نظم و ترتیب دهند و او فقط تحت اختیار استاد است. هیچ موجود دیگری حق ندارد با استفاده از روابط خصمانه گذشته، او را تحت آزار و شکنجه قرار دهد. تنها با همین فکر ناشی از ایمان درست، نگهبانان دست از آزار و شکنجه او برداشتند و آن محنت بلافاصله برطرف شد.
استاد به ما آموختند:
«ما حتی وجودشان را تصدیق نمیکنیم. ما بهطور بنیادی درحال نفی کردن تمام چیزهایشان هستیم، و تمام کارهایی که درحالیکه آنها را نفی میکنید و از دست آنها رها میشوید انجام میدهید، و فقط آن کارها، تقوای عظیم است. اینطور نیست که شما درحال تزکیه کردن در میان آزمونهای سختی که آنها خلق کردند هستید. بلکه شما قرار است که درحالیکه آنها را تصدیق نمیکنید، حتی ازبین بردن تجلیات آزمونهای سختشان را تصدیق نمیکنید، در مسیر خود بهخوبی گام بردارید.» («آموزش فا در کنفرانس فای شیکاگو در سال ۲۰۰۴»، آموزش فا در کنفرانس، جلد چهارم)
از آن زمان به بعد، هر وقت میترسیدم که خوب عملنکردنم به آزار و شکنجه ازسوی نیروهای کهن منجر شود، یا وقتی توهمات یا احساساتی از بُعدهای دیگر به من تحمیل میشد، قاطعانه آنها را نفی میکردم. بهتدریج بهروشنی و بهطور واقعی درک کردم که آن افکار، خود واقعی من نیستند و مسیر تزکیهام را استاد نظم و ترتیب دادهاند و نیروهای کهن اجازه ندارند در آن مداخله کنند.
ازبینبردن تصورات در جریان پژوهشهای دانشگاهی
درحالحاضر مشغول تحصیل در مقطع دکتری هستم. همیشه به پژوهشهای دانشگاهی علاقه زیادی داشتهام. درآمد یا شغل آینده چندان برایم مهم نبود. رشته تحصیلیام فرصتهای شغلی محدودی دارد و ورود به بازار کار آن دشوار است، اما ازنظر ذهنی خودم را برای این شرایط آماده کرده بودم. بااینحال، با گذشت زمان، کمکم نگران آیندهام پس از فارغالتحصیلی شدم. با اضطراب میخواستم تواناییهایم را افزایش دهم و دستاوردهای بیشتری کسب کنم تا مسیر شغلی آیندهام هموارتر شود.
بهدلیل احساس ناامنی درباره آینده، اغلب تجربیات دیگران را تنها راه رسیدن به موفقیت میدانستم، بهجای اینکه با آرامش فکر کنم در مرحله کنونی باید چه تواناییهایی را در خودم پرورش دهم. بهویژه وقتی استادان و دانشجویان ارشدتر درباره تجربیاتشان با من صحبت میکردند، احساس فشار میکردم؛ مثلاً درباره بهترین روش نگارش مقالات پژوهشی، تعداد همایشهایی که باید در آنها شرکت کنم، اینکه چگونه فرصتی برای رفتن به خارج از کشور و گسترش افق دیدم پیدا کنم و مواردی از این دست. فکر میکردم اگر نتوانم بهاندازه آنها توانمند شوم، آینده تیرهوتاری خواهم داشت.
بهتدریج احساس حقارت در من شکل گرفت. وقتی افراد برجستهای را میدیدم، احساس شرمندگی و حقارت میکردم. محیط دانشگاهی در جامعه عادی، فضایی بسیار رقابتی است و همه سخت تلاش میکنند تا از دیگران متمایز شوند، بورسیه تحصیلی بگیرند و مورد توجه قرار گیرند. درنتیجه، خودم را غرق پژوهش کردم. سپس کسی پیشنهاد داد که باید مهارت خوبی در زبانهای خارجی داشته باشم. بنابراین خودم را مجبور کردم زبان خارجی یاد بگیرم، با اینکه این کار با تواناییهایم در آن زمان تناسب نداشت. شخص دیگری گفت که داشتن ارتباطات در محیط دانشگاهی بسیار مهم است و این حرف باعث شد احساس کنم شبکه ارتباطی گستردهای ندارم. خلاصه اینکه پیشنهادهای دیگران باعث میشد احساس فشار، حقارت و اضطراب کنم. همیشه احساس میکردم چیزی کم دارم و هرگز نمیتوانم به دیگران برسم.
در تعطیلات تابستانیِ بیش از یک سال پیش، دوره بورسیه تحصیلیام به پایان رسید و کارهای دیگری که بهعنوان دستیار دانشگاهی انجام میدادم نیز تمام شد. ناگهان هیچ درآمدی نداشتم و احساس میکردم خیلی تحت فشارم. در این شرایط، بحثهای اینترنتی درباره قیمت مسکن و کالاها را نیز دنبال میکردم. درنتیجه، وضعیت روحیام بهشدت تحت تأثیر قرار گرفت و احساس میکردم آینده تیرهوتاری دارم و مسیری دشوار و بیثمر را انتخاب کردهام. گرچه میدانستم که مسیر همه تزکیهکنندگان را استاد نظم و ترتیب میدهند، وقتی تحت تأثیر اطرافیانم قرار میگرفتم، افکار درستم ناپدید میشد.
همزمان، هنگام برنامهریزی برای موضوع رساله دکتریام، با مانع بزرگی روبهرو شدم. استاد راهنمایم از ایدهای که پیشنهاد کرده بودم رضایت نداشت و دادههایی که میتوانستم به دست آورم، برای پشتیبانی از پژوهشم کافی نبودند. با وجود چند بار بازنگری، کارم به بنبست رسیده بود. سرانجام استاد راهنما پیشنهاد کرد که با استفاده از حوزهای متفاوت و ناآشنا، چارچوب پژوهشم را از نو تعریف کنم تا بتوانم از برخی موانع موجود عبور کنم. استاد راهنما خیر و صلاح مرا میخواست. اما آن زمان فکر میکردم دلیل اینکه ایدهام را تأیید نمیکند، این است که مرا دستکم میگیرد و برای تلاش و فداکاریهایی که تا آن مرحله کرده بودم ارزشی قائل نیست. بسیار سرخورده شده بودم.
چون چاره دیگری نداشتم، سعی کردم حوزه پژوهشم را تغییر دهم، اما مقاومت درونی و فشار روانیام مدام بیشتر میشد. ازنظر من، ورود به حوزهای جدید به این معنا بود که باید کاری را که سالها روی آن وقت گذاشته بودم و به من احساس امنیت میداد، کنار بگذارم. این تغییر همچنین ممکن بود فارغالتحصیلیام را به تأخیر بیندازد. علاوهبر این، حوزه جدید در جامعه دانشگاهی، نسبتاً کمتر مورد توجه قرار میگرفت. بنابراین نگران بودم که دیگران به من توجه نکنند و درباره تخصصم تردید داشته باشند و درنتیجه پیداکردن یک شغل خوب برایم دشوار شود.
پس از آن، تقریباً هر روز در چرخهای از پریشانی شدید و فشار روانی گرفتار بودم. مرتب احساس وحشت میکردم و اعصابم بهشدت تحت فشار بود. همچنین دچار وزوز گوش و بیخوابی شدم. سرانجام، در میانه یکی از حملات وحشتزدگی، لحظهای دست نگه داشتم و از خودم پرسیدم: «آیا میخواهم یک تزکیهکننده واقعی باشم؟ آیا هنگام رویارویی با این مشکلات، همچنان میتوانم افکار درست یک تزکیهکننده را قاطعانه حفظ کنم؟»
با دقت به درون نگاه کردم و ابتدا متوجه شدم که ایمان کافی به استاد و فا ندارم و واقعاً باور ندارم که استاد مسیرم را نظم و ترتیب دادهاند. درعینحال، عادت داشتم دستاوردهایم و تأیید دیگران را معیاری برای سنجش ارزش شخصی خودم قرار دهم. درنتیجه، همیشه بهدنبال تأیید همدورهایها و استادانم بودم و احساس میکردم که اگر دیگران مرا تأیید نکنند، ارزشی ندارم.
وقتی دیگران درباره پژوهشهای دانشگاهیام نظر مثبتی میدادند، آن تحسینها سرانجام به غلوزنجیری برایم تبدیل میشدند، زیرا نمیخواستم دیگران بفهمند که درواقع آنقدرها هم بینقص نیستم. به همین دلیل احساس میکردم مسیر پیش رویم روزبهروز تنگتر میشود.
استاد بیان کردند:
«اگر فردی میخواهد نجات یابد، باید از واقعیتی که در آن است و تجربه کردن محیطی سخت که در آن ناملایمات، منافع شخصی، احساسات و علایق وجود دارند ارتقاء یابد. ... اگر قادر باشید از استدلال و وابستگیهای مردم عادی پا را فراتر بگذارید شما یک خدا هستید.» («آموزشها در کنفرانس بینالمللی نیویورک در سال ۲۰۰۴»)
سخنان استاد مرا بیدار کرد. متوجه شدم که لازم نیست مانند مردم عادی، برای داشتن آیندهای خوب بیوقفه تقلا و حسابگری کنم. فقط باید تلاش میکردم در حوزه پژوهشی خودم، به پیشرفتی چشمگیر دست یابم. من مرید دافا هستم، خوشاقبالترین موجود در جهان. اینکه میتوانم به استاد در اصلاح فا کمک کنم، افتخاری بینهایت بزرگ است؛ بنابراین نیازی نداشتم که با نظرات مردم عادی به خودم اعتبار ببخشم. همچنین شروع کردم به ازبرکردن فا تا افکار درستم را تقویت کنم. هر وقت مضطرب میشدم، تصوراتم را منطقی بررسی میکردم و میتوانستم بر چالشها غلبه کنم.
ایمان راسخ به استاد باعث شد نظم و ترتیبهای ایشان را ببینم
استاد در «سخنرانی ارائهشده در کنفرانس سیدنی» بیان کردند: «... بهطور طبیعی بهدست آوردن، بدون در طلب بودن.»
پس از اینکه همه نگرانیهایم را کاملاً کنار گذاشتم، پیشنهاد استاد راهنما را پذیرفتم و حوزه پژوهشم را تغییر دادم، متوجه شدم که در ظاهر، مسیر آشنایی را که فکر میکردم احتمال موفقیتم در آن بیشتر است، رها کردهام. اما پس از کنارگذاشتن آن مسیر دریافتم که حوزه جدید دیدگاهم را غنیتر کرده است و میتوانم طیف گستردهتری از مسائل را نسبت به گذشته بررسی کنم. مهمتر اینکه همیشه امیدوار بودم از پژوهشهایم برای روشنگری حقیقت و آشکارکردن چهره واقعی حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) استفاده کنم و این موضوع جدید درواقع بیشترین فرصت ممکن را برای بهکارگیری و نشاندادن تواناییهایم فراهم میکرد.
استاد، سپاسگزارم که با چنین دقت و زحمتی این نظم و ترتیبها را برایم فراهم کردید. پس از اینکه چیزهای بشری را رها کردم، توانستم همه آنچه را که استاد نظم و ترتیب داده بودند ببینم: هیچ فرصتی را برای ارائه پژوهش در کنفرانسهای دانشگاهی و دریافت بورسیه تحصیلی از دست ندادم. مهارتها و دیدگاههایی که ازطریق پژوهش به دست آوردم، در پروژههای اعتباربخشی به فا نیز به من کمک کردند. آنچه واقعاً از دست دادم، همان تصورات کهنهای بودند که مانع پیشرفتم در تزکیه میشدند.
سخن پایانی
در جریان تزکیهام طی چند سال گذشته، بیشازپیش احساس کردهام که نظم و ترتیبهای استاد در همهجا حضور دارند. وقتی پس از ارتقای شینشینگم به گذشته نگاه میکردم، متوجه میشدم که همه آن مشکلات ناشی از وابستگیهای بشری و کمبود ایمانم به استاد و فا بودهاند.
تا زمانی که بتوانم شجاعانه ترس و افکار خودخواهانه را رها کنم، میتوانم به ایمان به استاد و فا دست یابم. اکنون تکتک روزها بینهایت ارزشمند هستند. امیدوارم بتوانم به دنبالکردن شهرت، ثروت و جایگاه اجتماعی در میان مردم عادی اهمیت کمتری بدهم و همزمان با انجام پژوهشهای دانشگاهی، سه کار را بهخوبی انجام دهم.
آنچه بیان کردم، درک شخصی من است. لطفاً هر موردی را که جای بهبود دارد، گوشزد کنید.
سپاسگزارم استاد! سپاسگزارم همتمرینکنندگان!
(مقاله منتخب ارسالی برای فاهویی تایوان در سال ۲۰۲۶)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.