(Minghui.org) در سال ۲۰۰۹، به‌طور اتفاقی کتاب جوآن فالون، کتاب اصلی فالون دافا، را خواندم. پس از آن، تغییرات عمیقی را در جسم و ذهنم تجربه کردم. به‌مرور زمان آموختم که انسان خوبی بودن به چه معناست و چگونه خودم را وقف مطالعه بیشتر و درک عمیق‌تر دافا کنم.

تغییراتی که پس از خواندن جوآن فالون در من ایجاد شد

روزی برای خرید داروهای مادرم به داروخانه رفتم. صاحب داروخانه گفت که اگر به مبلغ مشخصی دارو بخرم، یک بلیت قرعه‌کشی می‌گیرم و قرعه‌کشی ساعت پنج عصر در داروخانه برگزار می‌شود. فکر کردم پیشنهاد خوبی است. در راه بازگشت به خانه، سخنان استاد لی در جوآن فالون درباره کودکی را به یاد آوردم که در قرعه‌کشی یک دوچرخه برنده شده بود. پدر کودک معادل قیمت دوچرخه را به محل کارش اهدا کرد، زیرا درک کرده بود که یک تمرین‌کننده دافا نباید در قرعه‌کشی شرکت کند و چیزی را که بهایش را نپرداخته است، برنده شود.

اما فکر دیگری به ذهنم آمد: من فقط یک بار جوآن فالون را خوانده‌ام. برای خرید دارو پول داده‌ام و فرصتی برای برنده‌شدن جایزه به دست آورده‌ام. اگر جایزه اول را ببرم، چه چیزی ممکن است از دست بدهم؟ بسیار آشفته بودم و نمی‌دانستم بهترین کار چیست. سرانجام تصمیم گرفتم شانسم را در قرعه‌کشی امتحان کنم و ببینم خوش‌شانس هستم یا نه.

افراد زیادی مقابل داروخانه منتظر قرعه‌کشی بودند. قرعه‌کشی از جایزه سوم شروع شد و درمجموع ۱۵ جایزه وجود داشت. دو بار برنده شدم و دو حوله گرفتم. وقتی نوبت به جایزه اول رسید، دوباره برنده شدم. جایزه یک پلوپز بود. خوشحال نشدم و احساسات مختلفی در وجودم به هم آمیخته بود.

آیا استاد مرا آزمایش کرده بودند؟ احتمال چنین اتفاقی چقدر بود؟ فقط یک جایزه اول وجود داشت و من برنده شده بودم! وقتی صاحب داروخانه پلوپز را به من داد، نمی‌دانستم چه فکری کنم. در راه بازگشت به خانه، احساس می‌کردم دزدی کرده‌ام.

در سال ۲۰۱۲، به سن بازنشستگی نزدیک می‌شدم. در آن زمان، کارگران موقتی که دارای ثبت خانوار غیرکشاورزی روستایی بودند، اجازه داشتند درخواست کنند که دوره کار موقتشان جزو سابقه خدمتشان محاسبه شود. پیش از آن، سابقه خدمت فقط از سالی محاسبه می‌شد که به استخدام رسمی درمی‌آمدند. بنابراین هرگز انتظار نداشتم چهار سال کار موقتم مانند افرادی که ثبت خانوار شهری داشتند، جزو سابقه خدمتم محسوب شود. از چند همکار که شرایطی مشابه من داشتند پرسیدم و سابقه کار موقت هیچ‌کدامشان محاسبه نشده بود.

پس از پیش‌آمدن این موضوع، پلوپزی را که در قرعه‌کشی برنده شده بودم به یاد آوردم. با اینکه چند سال گذشته بود، متوجه شدم چیزی را که حقم باشد از دست نخواهم داد، اما اگر چیزی را که نباید داشته باشم برای خودم نگه دارم، ممکن است در زمینه‌های دیگر متحمل زیان شوم. به داروخانه رفتم و افکارم را درباره این موضوع برای داروساز توضیح دادم. گفت که منظورم را می‌فهمد. هرگز از پلوپزی که برنده شده بودم استفاده نکرده بودم و چند سال آن را کنار گذاشته بودم. تصمیم گرفتم پولش را بپردازم. صاحب داروخانه فقط ۵۰ یوان خواست. فکر کردم باید بهره این چند سال را هم بپردازم، بنابراین ۱۰۰ یوان به او دادم. پس از آن، احساس آسودگی کردم و دیگر هرگز چنین کاری انجام ندادم.

در سال ۲۰۱۳ بازنشسته شدم و به‌عنوان فروشنده اجناس یک کارخانه، در مغازه‌ای مشغول به کار شدم و نُه ماه در آن سِمت ماندم. یک روز صبح، وقتی پایم روی مایع لباس‌شویی ریخته‌شده بر کف انبار مغازه رفت، لیز خوردم و زمین افتادم. مچ دستم بلافاصله ورم کرد، اما درد زیادی احساس نمی‌کردم.

اگرچه هر روز جوآن فالون را نمی‌خواندم، اغلب عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» را تکرار می‌کردم. نمی‌خواستم به بیمارستان بروم، اما صاحب مغازه اصرار کرد. از دستم عکس رادیولوژی گرفتند که نشان داد مچ دستم به‌شدت شکسته و به جراحی فوری نیاز دارد.

قاطعانه از جراحی خودداری کردم و به پزشک گفتم که حالم خوب است. اما خانواده‌ام اصرار داشتند طبق دستور پزشک عمل کنم. در دوران بهبودی، مرتب عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» را تکرار می‌کردم. در کمتر از دو هفته، آتل را باز کردم و ظرف یک ماه توانستم کارهای خانه را انجام دهم.

صاحب مغازه آمد تا درباره پرداخت غرامت با من مذاکره کند. فروشنده‌ای که مرا برای کار به آن مغازه معرفی کرده بود، نگران بود. با وکیلی مشورت کردم. وکیل گفت: «مغازه باید بابت آسیبی که دیده‌اید به شما غرامت بپردازد. مبلغ غرامت ممکن است بین ۴۰هزار تا ۵۰هزار یوان باشد. شما در آن مغازه کار می‌کنید و بین کارخانه و مغازه قرارداد وجود دارد. همچنین به این دلیل زمین خوردید که مایع شوینده ریخته‌شده روی زمین به‌درستی پاک نشده بود. مغازه مسئول است و باید به هر کسی که براثر چنین وضعیتی زمین می‌خورد، غرامت بپردازد.»

نماینده کارخانه که مرا برای کار معرفی کرده بود، به من گفت: «نگران نباش که این اتفاق روی شغل من تأثیر بگذارد. من به بازنشستگی نزدیک هستم. تو باید غرامتی را که حقت است دریافت کنی.»

می‌دانستم که در این شرایط نباید خودخواه باشم و باید از آن نماینده تشکر کنم. وقتی افکارم را با او در میان گذاشتم، تحت ‌تأثیر قرار گرفت. هیچ غرامتی درخواست نکردم.

پس از بهبودی، مادرم از من خواست در خانه از او و پدرم مراقبت کنم. این شرایط به من فرصت می‌داد بیشتر بهبود پیدا کنم و زمان بیشتری برای مطالعه فا و انجام تمرین‌ها داشته باشم.

بهبود سلامتی‌ام پس از شروع جدی تمرین دافا

خوشبختانه در سال ۲۰۱۴ ‌کم‌کم توانستم فالون دافا را با جدیت و پشتکار فراوان تمرین کنم و تغییرات چشمگیری در وضعیت سلامتی‌ام ایجاد شد. بیماری‌هایی که در گذشته به آن‌ها مبتلا بودم، ازجمله افسردگی، آرتروز گردن، شانه یخ‌زده، بیماری‌های زنان، التهاب غشای مفصلی، رشد بیش‌ازحد استخوان، کشیدگی عضلات کمر و فتق دیسک کمر، همگی بی‌آنکه حتی متوجه شوم ناپدید شدند. به پدر و مادرم احترام می‌گذارم و از آن‌ها مراقبت می‌کنم، برای برادر بزرگ‌ترم احترام قائلم و فرزندانم را بزرگ می‌کنم. تمام روز شاد و خوشحال هستم.

ما پنج خواهر و برادریم و من کوچک‌ترین فرزند خانواده هستم. خواهران و برادرانم و خانواده‌هایشان وضع مالی چندان خوبی ندارند. آن‌ها می‌توانند یکشنبه‌ها به دیدن پدر و مادرمان بیایند، اما نمی‌توانند پولی برای مخارج شخصی والدینمان بدهند یا هزینه دارو و بستری‌شدن احتمالی آن‌ها در بیمارستان را بپردازند. مادرم شغلی ندارد و به حقوق پدرم متکی بود. حقوق پدرم پیش از درگذشتش در سال ۲۰۱۸، به حدود ۳۱۰۰ یوان در ماه رسیده بود.

دخترم گلایه می‌کرد که دایی‌ها و خاله‌‌هایش نیز باید بخشی از مسئولیتِ تأمین مخارج والدین سالمندشان را بپذیرند. به او گفتم: «دایی‌ها و خاله‌‌هایت وضع مالی خوبی ندارند. اگر بخواهند مشارکت کنند، می‌توانند؛ اگر هم نخواهند، به خودشان مربوط است. ما خودمان را با دیگران مقایسه نمی‌کنیم. همین که وظیفه خودمان را به‌خوبی انجام دهیم کافیست.» دخترم پس از شنیدن حرف‌هایم، دیگر گلایه نکرد.

از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۹، من و دخترم تمام مسئولیت تأمین مخارج و مراقبت از پدر و مادرم را بر عهده داشتیم. پدر و مادرم می‌گفتند از کمک‌های ما بهره‌مند شده‌اند و ما با این کارها تقوا اندوخته‌ایم.

والدینم آپارتمانی به مساحت ۲۷۰ فوت مربع (حدود ۲۵ مترمربع) داشتند. وقتی پدرم وصیت‌نامه‌اش را تنظیم می‌کرد، دو برادرم به پدر و مادرم گفتند که سهمی از آپارتمان نمی‌خواهند و چون من سال‌های زیادی از آن‌ها مراقبت کرده‌ام، آپارتمان باید به من برسد. خواهر بزرگم درگذشته بود و دو فرزندش خانواده خودشان را داشتند و آپارتمان را نمی‌خواستند. خواهر کوچکم نیز فقط در تعطیلات مهم به خانه برمی‌گشت و او هم به آپارتمان نیازی نداشت. بنابراین پدرم وصیت‌نامه‌ای نوشت و به‌جای مادرم نیز آن را امضا کرد.

پس از درگذشت پدر و مادرم، وقتی برای انجام مراحل قانونی مربوط به ملک مراجعه کردم، دادگاه گفت: «این وصیت‌نامه نمی‌تواند به‌طور کامل اعتبار قانونی داشته باشد، زیرا امضای مادر در آن نیست و صرفاً اثر انگشت کافی نیست.» در این شرایط، فرزندان خواهر بزرگم و خواهر کوچکم برای مطالبه سهم خود از ارث پیش‌قدم شدند. پرونده به دادگاه ارجاع شد.

به قاضی گفتم: «مراقبت از پدر و مادرم وظیفه من بود. هرگز در قبال حمایت و مراقبت از آن‌ها، انتظار چیزی نداشتم و فقط می‌خواستم دوران پیری آرام و شادی داشته باشند.» قاضی با شنیدن حرف‌هایم احساس کرد حل‌وفصل این اختلاف ملکی آسان خواهد بود. آپارتمان فروخته شد و پول آن به‌طور مساوی میان همه تقسیم شد. سهم خودم را برای هزینه آرامگاه پدر و مادرم صرف کردم، اما مبلغ آن کافی نبود. برادرانم و دخترم پیش‌قدم شدند و باقی پول را پرداخت کردند.