(Minghui.org) درود، استاد! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!

در سال ۱۹۹۸، روزی خواهر بزرگم نسخه‌ای از کتاب جوآن فالون را برایم آورد. آن را از ابتدا تا انتها خواندم و فکر کردم کتاب فوق‌العاده‌ای است. ازآنجاکه کارهای کشاورزی زیادی داشتم، تا زمستان که کارها کمتر می‌شد، نمی‌توانستم دوباره آن را بخوانم. بنابراین از خواهرم خواستم نسخه‌ای برایم بخرد.

آن زمان هیچ پولی نداشتم. تمام خانه را به‌دنبال پول گشتم و فقط ۲۰ یوآن پیدا کردم. به خواهرم گفتم: «قیمت کتاب ۱۲ یوآن است، اما اگر مجبور شدی بیشتر از قیمت پشت جلد بپردازی، بعداً پولش را به تو می‌دهم.» چند روز بعد، کسی کتاب را برایم آورد.

بعدها خاله‌ام نیز تمرین فالون دافا را آغاز کرد. هردو از همان یک کتاب استفاده می‌کردیم. مدتی بعد، هر کدام نسخه‌ای جداگانه تهیه کردیم.

استاد پسرم را نجات دادند

پسر بزرگم معلول است. شب ۵ژوئن۲۰۰۰، از ما آب خواست، زیرا در دهانش مزه شوری احساس می‌کرد. وقتی شوهرم چراغ را روشن کرد، دیدیم دهانش پر از خون است و شروع کرد به بالا آوردن مقدار زیادی خون. می‌دانستم ممکن است سل داشته باشد. اما پولی برای مراجعه به پزشک نداشتیم، بنابراین در خانه ماندیم.

روز بعد دخترم آمد و پیشنهاد کرد پول قرض کنیم تا پسرم را نزد پزشک ببریم. در آن کوهستان فقط دو خانواده زندگی می‌کردند. همسایه‌مان ۵۰۰ یوآن به ما قرض داد.

در ۷ژوئن پسرمان را به بیمارستان تخصصی سل بردیم. پزشک توصیه کرد بستری شود. اما پس از معاینه، فقط ۱۰۰ یوآن برایمان باقی مانده بود [در چین، بیماران باید پیش از بستری شدن در بیمارستان هزینه را بپردازند]. به یاد آوردم که درمان سل رایگان است. بنابراین به یک مرکز بهداشت عمومی رفتیم.

طبق گفته مرکز بهداشت عمومی، حداقل دوره درمان شش ماه بود و بیمار باید همراه داروهای سل، داروهای محافظ کبد نیز مصرف می‌کرد. داروهای محافظ کبد رایگان نبودند. فقط توانستیم داروی کافی برای نیمی از ماه بخریم.

تنها راه‌حل قرض گرفتن پول بود، اما نمی‌توانستیم آن را پس بدهیم. هنگام کار نمی‌توانستم جلو گریه‌ام را بگیرم. همسایه‌ام مرا دید و گفت: «اگر از پا بیفتی، چه بر سر خانواده‌ات می‌آید؟»

وقتی به خانه برگشتم، به پسرم گفتم: «بیماری‌‌ات در گذشته، سل ریوی یا بیماری تحلیل‌برنده نامیده می‌شد و درمان‌ناپذیر بود. حالا می‌شود آن را درمان کرد، اما مادر پولی برای پرداخت هزینه درمان ندارد. اگر بمیری، مرا سرزنش می‌کنی؟»

پاسخ داد: «نه مامان، سرزنشت نمی‌کنم.»

یکدیگر را در آغوش گرفتیم و با صدای بلند گریه کردیم. وقتی دستم را دراز کردم تا دستمالی بردارم، چشمم به کتاب جوآن فالون افتاد. سپس به پسرم گفتم: «شاید این کتاب بیماری‌ات را درمان نکند، اما اگر با قلبی خالص آن را بخوانی، استاد بدنت را پاک می‌کنند. بیا امتحان کنیم.» موافقت کرد.

از زمانی که پسرم خون بالا آورده بود، 20 روز می‌گذشت. من و پسرم شروع کردیم با هم کتاب را بخوانیم و تمرین‌ها را انجام دهیم. او هرگز به مدرسه نرفته بود، بنابراین هر زمان فرصت داشتم کتاب را برایش می‌خواندم. به‌دلیل معلولیتش نمی‌توانست تمرین‌های ایستاده را انجام دهد و مجبور بود مدیتیشن را در وضعیت دوزانو انجام دهد. با وجود این، کاملاً بهبود یافت.

پسرم سیگار کشیدن را نیز ترک کرد و توانست جوآن فالون و همه کتاب‌های دافا را خودش بخواند. ما شاهد شگفتی و قدرت فالون دافا بوده‌ایم.

غلبه بر محنت‌های بیماری

در پاییز سال ۲۰۱۸، گاهی دچار درد می‌شدم، اما هرگز آن را نشانه بیماری در نظر نمی‌گرفتم. به خودم می‌گفتم که تمرین‌کننده هستم و قاطعانه از به رسمیت شناختن توهمی که نیروهای کهن تحمیل کرده‌اند خودداری می‌کنم. به‌رغم داشتن کاستی‌هایی در تزکیه‌ام، استاد و فا را داشتم که راهنمایی‌ام کنند و عهد کردم خودم را اصلاح کنم. در ایمانم استوار بودم و حالم کاملاً خوب بود.

در نوزدهمین روز از هشتمین ماه قمری سال ۲۰۲۵، متوجه چند لکه قرمز روی آرنج چپم شدم. اهمیت چندانی به آن‌ها ندادم. اما حدود نیم ماه بعد، وضعیتم بدتر شد. آن‌قدر ضعیف شدم که به‌سختی می‌توانستم راه بروم. روزی با هم‌تمرین‌کننده‌ای روبه‌رو شدم و وضعیت فعلی‌ام را برایش توضیح دادم. گفت: «در این شرایط نباید بیرون بروی. فقط در خانه بمان و فا را مطالعه کن.»

به توصیه‌اش عمل کردم، اما علائمم همچنان بدتر می‌شدند. هر زمان که می‌توانستم، کتاب‌های دافا را می‌خواندم یا به فایل‌های صوتی سخنرانی‌های استاد گوش می‌دادم. نمی‌توانستم تمرین‌ها را انجام دهم، زیرا قادر نبودم دست‌هایم را بالا بیاورم. بیش از یک ماه، درد آن‌قدر شدید شد که شب و روز نمی‌توانستم بخوابم. حتی نمی‌توانستم تختم را مرتب کنم. وقتی درد تحمل‌ناپذیر می‌شد، بالا و پایین می‌پریدم و به استاد التماس می‌کردم کمکم کنند تا از این محنت عبور کنم.

وقتی دخترم به خانه آمد، با تلفن همراهش جست‌وجو کرد و گفت: «مامان، به نظر می‌رسد این بیماری‌ خودایمنی لوپوس اریتماتوز سیستمیک باشد.» به او گفتم: «هرچه باشد، به بیمارستان نمی‌روم.» ایمان تزلزل‌ناپذیری به استاد و دافا داشتم و باور داشتم که حتماً بر این چالش غلبه خواهم کرد.

گاهی روزی چهار یا پنج بار درد طاقت‌فرسایی را تجربه می‌کردم. وقتی درد به‌شدت افزایش می‌یافت، نمی‌توانستم جلو گریه‌ام را بگیرم. ماه دهم تقویم قمری بود و هیچ نشانه‌ای از بهبود دیده نمی‌شد. درحالی‌که گریه می‌کردم، با خودم فکر کردم: «استاد، باید چه‌کار کنم؟» ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد: «فقط کاری را که باید انجام بدهی، انجام بده.» بنابراین شروع به شستن لحاف تابستانی‌ام با دست کردم. هنگام شستن گریه می‌کردم، اما به کارم ادامه دادم.

بعدها هم‌تمرین‌کنندگان از وضعیتم مطلع شدند و به خانه‌ام آمدند تا برایم افکار درست بفرستند و تجربیات تزکیه‌شان را با من در میان بگذارند. همچنین ترتیبی دادند که در جلسات مطالعه گروهی فا شرکت کنم.

هم‌تمرین‌کننده دیگری نیز به دیدنم آمد، زیرا مدت زیادی بود که به خانه‌اش نرفته بودم. به من گفت که وضعیتم یک توهم است و نباید نظم و ترتیب نیروهای کهن را به رسمیت بشناسم. او نیز کمک کرد به جلسات مطالعه گروهی فای دیگری ملحق شوم. این دو گروه کمک بزرگی به من کردند. آن شب به خودم گفتم: «می‌خواهم رختخوابم را مرتب کنم و در آن بخوابم.» و توانستم آن شب کمی بخوابم.

سپس تصمیم گرفتم همه تمرین‌ها را انجام دهم. گرچه نمی‌توانستم دست‌هایم را بالا ببرم، تمام تلاشم را می‌کردم. در ابتدا فقط می‌توانستم آن‌ها را تا ارتفاع نافم بالا بیاورم و درد تحمل‌ناپذیر بود. پیوسته این آموزش استاد را در ذهنم تکرار می‌کردم:

«وقتی تحمل آن سخت است، می‌توانی آن را تحمل کنی. وقتی انجام آن غیرممکن است، می‌توانی آن را انجام دهی.» (سخنرانی نهم، جوآن فالون)

سرانجام در هجدهمین روز از نخستین ماه قمری سال ۲۰۲۶ توانستم هر پنج تمرین را به‌طور کامل انجام دهم. آن‌قدر هیجان‌زده شدم که به‌سختی می‌توانستم احساساتم را توصیف کنم. بدون برخورداری از برکت استاد، و اگر استاد رنج را به جای من تحمل نمی‌کردند، هرگز نمی‌توانستم بر این سختی غلبه کنم. تنها راهی که می‌توانم لطف استاد را جبران کنم، تزکیه به‌طور جدی و کوشا و نجات تعداد بیشتری از مردم است.

در دوران همه‌گیری کووید۱۹، هر روز صبح با پشتکار بیرون می‌رفتم تا حقیقت را روشن کنم. می‌توانستم سوار اتوبوس شوم، اما پیاده‌روی تنها راهی بود که می‌توانستم با مردم ارتباط برقرار کنم. اما، پس از پیمودن مسافتی طولانی، پاهایم به‌شکل پرانتزی خم می‌شدند. هر زمان با جمعیتی روبه‌رو می‌شدم، به خودم یادآوری می‌کردم: «نباید باعث بدنامی دافا شوم.» سپس پاهایم فوراً به حالت عادی برمی‌گشت. گاهی وقتی درد بیش‌ازحد شدید می‌شد، افکار درست می‌فرستادم و به حرکت ادامه می‌دادم.

بیش از چهار ساعت طول می‌کشید تا مسافتی هشت‌کیلومتری را پیاده به خانه برگردم. در طول مسیر، پیوسته در ذهنم تکرار می‌کردم: «فالون دافا خوب است! حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است!» و «وقتی تحمل آن سخت است، می‌توانی آن را تحمل کنی. وقتی انجام آن غیرممکن است، می‌توانی آن را انجام دهی.»

نجات مردم با توزیع مطالب روشنگری حقیقت

در ۲۰ژوئیه۱۹۹۹، حزب کمونیست چین آزار و شکنجه فالون گونگ را آغاز کرد. تمرین‌کنندگان برای کمک به مردم در آگاهی از حقیقت، شروع به توزیع مطالب اطلاع‌رسانی درباره فالون دافا کردند.

خواهرم گاهی مقداری از این مطالب را برایم می‌آورد. من همراه نوه نوجوانم و پسر معلولم در کوهستان زندگی می‌کردم و فقط یک خانواده دیگر در نزدیکی ما ساکن بود. برای توزیع مطالب روشنگری حقیقت، نیمه‌شب یا صبح زود، حدود ساعت دو یا سه، از خانه بیرون و با دوچرخه به روستا می‌رفتم. مسیرم از میان کمربند جنگلی حفاظتی ساحلی می‌گذشت تا بتوانم از رودخانه عبور کنم. در زمستان مجبور بودم دوچرخه‌ام را حمل کنم و از میان مزارع ذرت بگذرم. از اینکه شب‌ها تنها راه بروم می‌ترسیدم، اما به خودم می‌گفتم به‌عنوان یک تمرین‌کننده دافا باید هر کاری را که برای نجات مردم لازم است انجام دهم. باید مطالب روشنگری حقیقت را به دست مردم می‌رساندم.

با کمک هم‌تمرین‌کنندگان توانستم تقریباً همه شماره‌های هفته‌نامه مینگهویی را بخوانم. ازطریق مقالات تبادل تجربه، به اهمیت توزیع مطالب روشنگری حقیقت پی بردم. سپس تصمیم گرفتم به‌جای شب، در طول روز به روستا بروم.

روستای ما بزرگ بود و هفت گروه تولیدی داشت. برخلاف امروز که در بیشتر مناطق روستایی فقط تعداد کمی سالمند باقی مانده‌اند، آن زمان تقریباً همه خانه‌ها ساکنینی داشتند. هر زمان به خانه‌ای می‌رسیدم که کسی در آن نبود، بروشوری کنار در می‌گذاشتم.

بعدها از کوهستان به پایین نقل‌مکان کردم و توزیع شبانه مطالب در خانه‌ها را آغاز کردم. هر بار محل توقفم را به خاطر می‌سپردم تا دفعه بعد از همان‌جا ادامه دهم. سرانجام تمام هفت گروه تولیدی، ازجمله خانه‌هایی را که در نقاط پراکنده قرار داشتند، پوشش دادم. بعدها انواع دیگری از مطالب روشنگری حقیقت، مانند پوستر، برچسب، دی‌وی‌دی و بنر را نیز توزیع کردم.

وقتی مطالب روشنگری حقیقت تمام می‌شد، خودم مقداری تهیه می‌کردم. چسب دوطرفه می‌خریدم و این پیام را می‌نوشتم: «اگر عبارات "فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است" را خالصانه تکرار کنید، از برکت برخوردار خواهید شد.»

شب‌ها ده‌ها نسخه از آن تهیه می‌کردم و صبح روز بعد بیرون می‌رفتم تا آن‌ها را نصب کنم. هر زمان با کسی روبه‌رو می‌شدم، درباره فالون دافا با او صحبت می‌کردم، حقایق را توضیح می‌دادم و تشویقش می‌کردم از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود.

اکنون صبح‌ها برای روشنگری حقیقت و نجات مردم بیرون می‌روم و بعدازظهرها در خانه کتاب‌های دافا را می‌خوانم. تمام تلاشم را می‌کنم تا حقیقت را برای هرکسی که ملاقات می‌کنم روشن کنم. معمولاً ابتدا درباره موضوعات روزمره گفت‌وگو می‌کنم و سپس صحبت را به فالون دافا می‌کشانم. وقتی با افرادی روبه‌رو می‌شوم که مشغول خرید هستند، با کمک به حمل کیسه‌های خریدشان، به آن‌ها کمک می‌کنم و سپس درباره خروج از ح.ک.چ با آن‌ها صحبت می‌کنم.

با افرادی که در فضای باز جمع شده‌اند، دانش‌آموزانی که در راه مدرسه هستند، دانش‌آموزان حاضر در میدان و افرادی که در اتوبوس ملاقات می‌کنم صحبت می‌کنم. هرجا می‌روم، به‌دنبال فرصت‌هایی برای بیان حقیقت هستم.

با انواع‌واقسام مختلفی از مردم روبه‌رو شده‌ام. برخی حرف‌های ناخوشایندی می‌زنند و برخی دیگر از من تشکر می‌کنند. بعضی حتی هشدار می‌دهند: «مراقب خودت باش. نمی‌توانی با هر کسی درباره فالون گونگ صحبت کنی، وگرنه به دردسر می‌افتی.»

یک بار با یک دختر دانش‌آموز دبیرستانی‌ روبه‌رو شدم که تهدیدم کرد: «تو فالون گونگ را تمرین می‌کنی. به پلیس زنگ می‌زنم.» پاسخ دادم: «این کار را برای خیر و صلاح خودت انجام می‌دهم.» افکار درست فرستادم، به این امید که با برقرار نشدن تماسش، مرتکب جرم علیه فا نشود. سپس از آنجا دور شدم.

همچنین با مسیحیانی ملاقات کردم که موافقت کردند از ح.ک.چ خارج شوند. به آن‌ها گفتم: «از شما نمی‌خواهم به چیزی ایمان بیاورید. فقط می‌گویم که خروج از ح.ک.چ باعث می‌شود در امان بمانید.» بار دیگر به یک مسیحی گفتم: «می‌دانی که شیطان همان ح.ک.چ است، اما از ترس این را نمی‌گویی. ما آشکارا حقیقت را بیان می‌کنیم.» درنهایت، این فرد مسیحی و فرزندش موافقت کردند از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند.

این‌ها تجربیاتی بودند که می‌خواستم به اشتراک بگذارم. سپاسگزارم، استاد. متشکرم، هم‌تمرین‌کنندگان.

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)