(Minghui.org) درود، استاد نیک‌خواه و ارجمند! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!

متوجه شده‌ام که تجربیاتم در زندگی روزمره و تزکیه، بسیاری از مشکلات و کاستی‌هایم را آشکار کرده‌اند.

پاشیدن آب به زنی سوار بر دوچرخه برقی

یک شب درحالی‌که با خودرو به محل مطالعه گروهی فا می‌رفتم، به‌دلیل بارندگی شدید، چاله‌ها در جاده‌، پر از آب شده بودند. ناگهان زن جوانی سوار بر دوچرخه برقی، درست جلو من وارد خط عبور خودروها شد و راهم را بست. بنابراین سرعتم را کم کردم و پشت سرش حرکت کردم. وقتی شرایط برای سبقت گرفتن ایمن شد، سرعت و از او سبقت گرفتم.

پشت چراغ راهنمایی، آن زن به من رسید و متهمم کرد که روی او آب پاشیده‌ام. فوراً شیشه خودرو را پایین کشیدم و عذرخواهی کردم، اما آرام نشد. همچنان به‌شدت عصبانی بود و بار دیگر خودش را به من رساند تا سرزنشم کند. گرچه مرتب از او عذرخواهی می‌کردم، در درونم عصبانی بودم، زیرا او با ورود ناگهانی به خط عبورِ خودروها مرتکب اشتباه شده بود. ناسزاهایش بسیار توهین‌آمیز بود و ناراحتم می‌کرد. درحالی‌که عذرخواهی می‌کردم، در قلبم فکر می‌کردم: «حقش بود.» حتی فکر بدخواهانه‌ای به ذهنم آمد: «اگر همین‌طور بی‌احتیاط دوچرخه‌سواری کند، دیر یا زود خودرویی به او می‌زند.»

به‌محض اینکه به محل مطالعه گروهی فا رسیدم، گلویم خشک شد و درد گرفت. سپس دردش به‌تدریج شدیدتر شد. آن شب احساس می‌کردم گلویم آتش گرفته است و مقدار زیادی خلط غلیظ سرفه می‌کردم. تا ظهر روز بعد، درد در بدنم شروع شد و تب کردم. وقتی فرزندم پرسید چه شده است، شوهرم که او نیز تمرین‌کننده است، گفت: «مادرت دیروز مطابق معیارهای فا عمل نکرد.» با شنیدن این حرف جا خوردم و تازه آن زمان اتفاق عصر روز قبل را به یاد آوردم. درست بود! چطور نتوانسته بودم علت را ببینم؟ موضوع تا این حد آشکار بود.

به درون نگاه کردم و ذهنیت رقابت‌جویی و رنجش دیرینه‌ام را شناسایی کردم که افکار بدخواهانه و کارمای فکری زیادی ایجاد کرده بودند. همچنین هنوز فرهنگ حزب کمونیست را در خود داشتم. عادت داشتم انجام کارها را به تعویق بیندازم و تا آخرین لحظه برای بیرون رفتن صبر کنم. گاهی با عجله و سراسیمگی رانندگی می‌کردم و گاهی دیر می‌رسیدم. خوب تزکیه نکرده بودم و فاصله زیادی با معیار یک تمرین‌کننده دافا داشتم.

این اتفاق درس ارزشمندی به من داد و وابستگی‌هایم را آشکار کرد. ‌توانسته بودم آن‌ها را احساس و شناسایی کنم و پس بزنم، اما نتوانسته بودم واقعاً و با جدیت با آن‌ها روبه‌رو شوم، به‌طور جدی به این فکر کنم که چگونه آن‌ها را از بین ببرم یا عملاً اقدامی انجام دهم. به‌عبارت‌دیگر، خودم را حقیقتاً تزکیه نکرده بودم. بنابراین تصمیم گرفتم تغییر کنم.

شروع کردم به توجه ویژه به افکارم و هر فکری را که با فا هماهنگ نبود، فوراً از بین می‌بردم. تاکنون به نظر می‌رسد رها کردن وابستگی‌های مختلفی که قبلاً آزارم می‌دادند، به‌ویژه وابستگی‌های سرسخت، آسان‌تر شده است و ذهنم بسیار روشن‌تر از قبل است. روحیه رقابت‌جویی و رنجشی که اغلب با شدیدترین حالت در درونم شعله‌ور می‌شدند، به‌طور چشمگیری کاهش یافته‌اند و کنترلشان آسان‌تر شده است.

ازبین‌بردن خودخواهی هنگام مراقبت از یک هم‌تمرین‌کننده

روزی تمرین‌کننده‌ای به نام بین به سراغم آمد تا درباره وضعیت تمرین‌کننده‌ای به نام ویی صحبت کند. ویی برای اجتناب از آزار و شکنجه، خانه‌اش را ترک کرده بود و اکنون در منطقه ما زندگی می‌کرد، اما مدت زیادی بود که در هیچ جلسه مطالعه گروهی فایی شرکت نکرده بود. او دچار مشکلی جدی در وضعیت سلامتی‌اش شده بود. به دیدنش رفتیم و پیشنهاد کردیم از خوابگاه کارخانه نقل‌مکان کند تا تمرین‌کنندگان بتوانند به ملاقاتش بروند و همراهش فا را مطالعه کنند. او موافقت کرد.

از تمرین‌کننده‌ هانگ خواستیم کمک کند تا اتاقی ارزان‌قیمت برای اجاره، در روستای محل سکونت هانگ پیدا کنیم تا ویی بتواند در مطالعه گروهی فای آن روستا نیز شرکت کند.

پس از مدتی، هانگ به ما گفت که وضعیت ویی خوب نیست و پیشنهاد کرد مرتب به دیدنش برویم تا با او فا را مطالعه کنیم و تبادل تجربه داشته باشیم. هانگ گلایه کرد که ما صرفاً مسئولیت ویی را به او سپرده‌ایم و دیگر به مراقبت از ویی ادامه نداده‌ایم. وضعیت ویی فشار زیادی به هانگ وارد کرده بود.

من و بین دوباره به دیدن ویی رفتیم و تلاش کردیم درک‌هایمان از اصول فا را با او در میان بگذاریم. اما گفت‌وگو به‌خوبی پیش نرفت، زیرا او رنجش عمیقی در دل داشت. به‌شدت نگرانش بودیم.

فشار بسیار زیادی احساس می‌کردم و افکار منفی فراوانی در ذهنم شکل گرفت: «اگر وضعیت ویی بدتر شود و اتفاقی برایش بیفتد چه؟ چه کاری از دستم برمی‌آید؟ او حتی خانواده‌ای هم ندارد. من که زن هستم، اگر اتفاقی برایش بیفتد، نمی‌دانم چطور باید با آن برخورد کنم. چه‌کار کنم؟» هرچه بیشتر فکر می‌کردم، فشار بیشتری احساس می‌کردم. نزدیک بود از شدت فشار از پا دربیایم.

اکنون احساسات هانگ و علت فشار روانی‌اش را کاملاً درک می‌کردم و دلم برایش می‌سوخت. درعین‌حال، از بین رنجیده شدم و با خودم فکر کردم: «چرا مرا وارد این ماجرا کرد؟ حالا این موضوع به بار بسیار سنگینی برایم تبدیل شده است. اگر از وضعیت ویی خبر داشتم، از همان ابتدا خودم را درگیر نمی‌کردم.»

درحالی‌که انواع‌واقسام افکار منفی در ذهنم پدیدار می‌شدند، ناگهان متوجه شدم مشکلی وجود دارد. از خودم پرسیدم: «آیا فقط می‌خواهم کارهایی را انجام دهم که راه‌حل آسانی دارند؟ آیا فقط دوست دارم مسیر تزکیه‌ام بدون هیچ مشکلی هموار باشد؟ اگر ویی با این وضعیت نزد من می‌آمد و درخواست کمک می‌کرد، آیا واقعاً می‌توانستم چشمم را بر او ببندم؟ قطعاً پاسخ منفی بود. حتماً برای کمک به هر هم‌تمرین‌کننده‌ای قدم پیش می‌گذاشتم. پس چرا این‌قدر احساس ناراحتی می‌کردم؟ چرا این‌همه فشار احساس می‌کردم؟ چون از دردسر و ازدست‌دادن می‌ترسم. آیا این خودخواهی نیست؟» روشن شدم که این مشکل برای کمک به من، در شناخت خودخواهی‌ام پیش آمده و فرصتی برای ازبین بردن آن است.

استاد بیان کردند:

«اما واقعی‌ترین معنی روشن‌بینی فراتر از چیزی است که توصیف کردم. آن دربارۀ این است که وقتی فرد تزکیه می‌کند، در هر روشی که باشد، وقتی با مشکلات مواجه می‌شود، آیا می‌تواند راهنمایی معلم خود را تنگاتنگ دنبال کند و به یاد داشته باشد که زندگی‌اش یک زندگی معنوی است و آیا می‌تواند ماهیت موقعیت را درک کند، پذیرای آن باشد و آن را به‌شیوه‌ای که روش او معین کرده اداره کند. » (سخنرانی نهم، جوآن فالون)

وقتی بر تجربه کمک کردن به ویی تأمل کردم، متوجه شدم افکاری مانند «نمی‌توانم او را درک کنم» و «نمی‌توانم این مسئولیت را بپذیرم» و نیز رنجشم، نشان‌دهنده کمبود ایمانم به استاد و فا بودند. چطور فراموش کرده بودم که برای یک تزکیه‌کننده هیچ اتفاقی تصادفی رخ نمی‌دهد و استاد همه‌چیز را برای کمک به تزکیه من ترتیب می‌دهند؟ به‌محض اینکه این موضوع را تشخیص دادم، احساس کردم فشار از روی دوشم برداشته شد.

وقتی بعدها به دیدن ویی رفتیم، به‌طرز معجزه‌آسایی، سرحال و بانشاط به نظر می‌رسید و لبخند بر لب داشت. بیماری‌اش ناپدید شده بود و وضعیت سلامتی‌اش بسیار خوب شد. به ما گفت که پس از اینکه درباره موضوع رنجشش به او گوشزد کردیم، توجه ویژه‌ای به آن داشته و هر روز با پشتکار فا را مطالعه کرده است تا آن را از بین ببرد. تحول او واقعاً نشان داد که خودم نیاز به پیشرفت دارم.

همچنین متوجه شدم که هم‌تمرین‌کنندگان را تحقیر می‌کنم؛ وابستگی‌ای عاری از نیک‌خواهی که برخلاف ویژگی‌های جهان است. این وابستگی باعث شده بود نتوانم جایگاه خودم را به‌درستی بشناسم و ناخودآگاه خودم را برتر از دیگران بدانم؛ وضعیتی که بسیار خطرناک است. باید در برابر آن هشیار بمانم.

تزکیه خود با مشاهده اشتباهات دیگران

یک شب دیروقت، هم‌تمرین‌کننده‌ای به خانه‌ام آمد و یادداشت‌هایی آورد که در آن‌ها از تمرین‌کنندگان محلی خواسته شده بود افکار درست بفرستند. یکی از جمله‌ها ناراحتم کرد. معتقد بودم این جمله را هماهنگ‌کننده‌ای با هدف دامن زدن به اختلاف نوشته است. از رفتارهای قبلی این هماهنگ‌کننده آگاه بودم و به‌شدت از آن‌ها بدم می‌آمد.

روز بعد، شوهرم یادآوری کرد که یادداشت‌ها را به سایر تمرین‌کنندگان برسانم. پاسخ دادم: «اگر این اطلاعیه از وب‌سایت مینگهویی بود، فوراً آن را می‌رساندم. اما با این نوع بیان، یادداشت باعث ایجاد اختلاف می‌شود. آن را توزیع نمی‌کنم. اگر اتفاقاً تمرین‌کننده‌ای به اینجا آمد، نسخه‌ای به او می‌دهم، وگرنه هیچ.» شوهرم گفت: «نگرانش نباش. فقط روی تزکیه خودت تمرکز کن.» با بی‌حوصلگی گفتم: «پس خودت برو آن را توزیع کن. از من نخواه این کار را انجام دهم.»

کمی بعد، تمرین‌کننده‌ای به نام جان به دیدنم آمد. از او خوشم نمی‌آمد و به‌ندرت به خانه‌ام می‌آمد. اما، به‌محض دیدنش، ناگهان میان آمدنش و یادداشت‌ها ارتباطی دیدم. این دو اتفاق ظرف دو روز رخ داده بودند و نمی‌توانستند تصادفی باشند. حتماً اشتباه کرده بودم. باید رابطه‌ام را با جان دوباره بهبود می‌بخشیدم.

شب بعد به مطالعه گروهی فا رفتم. تمرین‌کننده‌ای در آنجا توضیح داد که یادداشت‌های هماهنگ‌کننده برای فرستادن افکار درست به‌منظور ازبین بردن یک جلسه شست‌وشوی مغزی بود که مقامات شهر قصد برگزاری آن را داشت. به‌شدت عصبانی شدم و از هماهنگ‌کننده رنجیدم که چرا چنین اطلاعات مهمی را از یادداشت حذف کرده و درعوض مطالب نامربوطی در آن گنجانده بود.

آن شب دیروقت، هنگام مدیتیشن دوباره عصبانی شدم. اما از خودم پرسیدم: «چرا عصبانی هستم؟ آیا یک تزکیه‌کننده باید عصبانی شود؟ هماهنگ‌کننده آشکارا اشتباه کرده است. آیا اشتباه او به این معناست که من دیگر نیازی به تزکیه خودم ندارم؟ پس دقیقاً قرار است چه چیزی را تزکیه کنم؟»

سپس سخنان استاد را به یاد آوردم:

«اگر احساس می‌کنید که چیزی در برخی زمینه‌ها در حد ایده‌آل نیست، و شما بهترین تلاشتان را می‌کنید که آن را بهتر سازید، آنگاه این قابل‌توجه است، این چیزی است که موجودات خدایی می‌خواهند ببینند و این چیزی است که یک تزکیه‌کننده باید انجام دهد.» (آموزش فا در کنفرانس فای نیویورک بزرگ ۲۰۱۳)

باید بی‌سروصدا کمک می‌کردم تا اوضاع بهتر شود. فوراً یادداشت‌ها را به سایر تمرین‌کنندگان رساندم و آن‌ها را از جلسات شست‌وشوی مغزی برنامه‌ریزی‌شده مطلع کردم.

نه‌تنها در تمام این سال‌ها در این زمینه خودم را تزکیه نکرده بودم، بلکه درواقع حسادت را پرورش داده بودم. استاد ازطریق این دو هم‌تمرین‌کننده به من فرصت دادند کاستی‌های خودم را ببینم تا آن‌ها را از بین ببرم.

ترس از سختی و از‌دست‌دادن آزادی

واقعاً می‌خواستم بیرون بروم و رودررو درباره حقایق دافا و آزار و شکنجه با مردم صحبت کنم. اما، ترس شدیدی در قلبم داشتم، به‌ویژه ترس از آزار و شکنجه. گرچه می‌دانستم این وضعیت درست نیست، نمی‌توانستم بر آن غلبه کنم.

یک بار وقتی همراه تمرین‌کننده دیگری به‌منظور روشنگری حقیقت برای مردم بیرون رفته بودم، بازداشت شدم. می‌ترسیدم بازداشتم بر آینده شوهرم تأثیر بگذارد، بنابراین با پلیس همکاری کردم. پس از آن عمیقاً پشیمان شدم و احساس بسیار بدی نسبت به خودم داشتم. این تجربه سایه سنگینی بر زندگی‌ام انداخت و ترسم را تشدید کرد. همچنین احساس حقارت و گناه می‌کردم و فکر می‌کردم استاد و هم‌تمرین‌کنندگانم را ناامید کرده‌ام.

برای مدت طولانی نمی‌توانستم خودم را راضی کنم که بیرون بروم و حقیقت را روشن کنم و این موضوع رنج زیادی برایم به همراه داشت. فا را ازبر می‌خواندم و مقالات تبادل تجربه هم‌تمرین‌کنندگان را مطالعه می‌کردم. ازطریق اصول فا، به‌روشنی درک کردم که استاد مسئول من هستند. بسیاری از تمرین‌کنندگان اطرافم سال‌های زیادی حقیقت را برای مردم روشن کرده‌اند و من عمیقاً پایداری‌شان را تحسین می‌کنم. به‌ویژه یکی از هم‌تمرین‌کنندگان که دبیر حزب در روستایی او را کتک زده بود، همچنان با پشتکار به همان روستا بازمی‌گشت تا مردم را نجات دهد.

چرا من چنین ایمان درستی نداشتم؟ به‌دلیل ترسم درخصوص ازدست دادن آزادی و ترس از سختی بود. شاید این ترس‌ها وابستگی‌های بنیادی من بودند. سرانجام افکارم روشن شدند. استاد مسئول تزکیه من هستند. من در مسیری گام برمی‌دارم که استاد برایم نظم و ترتیب داده‌اند و باید مطابق الزامات استاد عمل کنم. این درک باعث شد احساس امنیت کنم و دیگر از چیزی نترسم.

سرانجام آن قدم را برداشتم و بیرون رفتم. هنگام بیان حقایق دافا برای مردم، اگر کسی پذیرای سخنانم نبود، کمی دلسرد می‌شدم. اما به درون نگاه کردم و متوجه شدم به احساسات و ترجیحات خودم وابستگی دارم. خودخواه بودم. امیدوارم از این پس بتوانم وابستگی‌های بیشتری را از بین ببرم، پیوسته خودم را پاک کنم و موجودات ذی‌شعور بیشتری را نجات دهم.

سپاسگزارم، استاد!

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)