(Minghui.org) تمرین فالون دافا را قبل از ۲۰ژوئیه۱۹۹۹ شروع کردم. من ۵۴ساله و خانه‌دار هستم. عمیقاً از استاد نیکخواه و گرانقدرمان سپاسگزارم که مرا قادر ساختند تا از موجودی سردرگم و بی‌هدف که صرفاً توسط خودخواهی هدایت می‌شد، فراتر بروم و به‌تدریج بیدار و آگاه شوم.

من اکنون قادرم به دیگران فکر کنم، نیازهای آن‌ها را در اعمالم در نظر بگیرم و برای اطرافیانم مفید باشم. می‌خواهم برای ابراز قدردانی از نجات نیک‌خواهانه استاد، چند لحظه کوچک از زندگی‌ام را به اشتراک بگذارم!

وقتی باملاحظه بودن نسبت به دیگران، به سرشت دوم تبدیل می‌شود

می‌خواهم چیزی را که چند سال پیش رخ داد، برایتان تعریف کنم، زمانی که پسرم هنوز در مدرسه راهنمایی بود. یک روز صبح داشتم او را با ماشین به مدرسه می‌بردم. درست بیرون در ورودی مدرسه پر از ماشین و مردم بود، بنابراین در کناری توقف کردم. درست زمانی که آماده پارک کردن ‌شدم، ناگهان احساس تکان شدیدی کردم؛ صدای بنگ! قلبم فرو ریخت؛ انگار ماشینم با ماشین شخص دیگری تصادف کرده بود.

به پسرم گفتم پیاده شود و به کلاس برود، سپس ماشینم را کاملاً کنار جدول نگه داشتم. وقتی پیاده شدم، زنی را دیدم؛ احتمالاً مادری بود که فرزندش را پیاده ‌کرده بود؛ که صرفاً گفت: «خب، به ما دو نفر نگاه کن...»

گفتم: «بگذار نگاهی به خسارت ماشینت بیندازم.» پس از بررسی دیدم که قسمت جلو سمت چپ فرو رفته است؛ تصادف نسبتاً شدیدی بود. به او گفتم: «یک لحظه اینجا صبر کن.» به یک سوپرمارکت نزدیک رفتم تا خودکار و کاغذ قرض بگیرم، سپس گفتم: «الان تلفنم همراهم نیست، پس بگذارید شماره‌ات را یادداشت کنم. به‌محض اینکه به خانه رسیدم با شما تماس می‌گیرم.»

وقتی به خانه رسیدم، فوراً با او تماس گرفتم، ترتیبی دادم که ماشینش را تعمیر کند و به او گفتم که هزینه را پرداخت می‌کنم. بعداً به ذهنم رسید که من حتی وضعیت ماشین خودم را بررسی نکردم. به پارکینگ رفتم تا نگاهی به آن بیندازم، دور ماشین گشتم، اما هیچ نشانه‌ای از آسیب‌دیدگی وجود نداشت!

ازآنجاکه روشنایی پارکینگ کم بود، ماشین را دنده‌عقب بیرون آوردم و دوباره در بیرون نگاهی انداختم. درواقع نشانه‌هایی از ضربه روی لبه چرخ عقب سمت راست وجود داشت، اما بدنه و رنگ کاملاً سالم بودند.

این موضوع برایم عجیب بود. فکر می‌کردم ماشین او آنجا پارک شده بود و من به آن برخورد کردم، اما اگر این‌طور بود، چطور فقط چرخ عقب من برخورد کرده بود؟ به احتمال زیاد، او حواسش نبوده، ماشینش شروع به حرکت کرده و به ماشین من برخورد کرده بود. خب، حالا همه‌چیز حل شده بود.

بعداً، ماشین او تعمیر شد و هزینه تعمیر به 300 یوان رسید. دوباره کمی تعجب کردم! چطور ممکن است اینقدر کم باشد؟! هوم، فکر می‌کنم حالا می‌فهمم؛ متشکرم، استاد!

مهربانی ذهنی آرام را به ارمغان می‌آورد

سال گذشته، درست قبل از سال نو قمری، فن هواکش اجاق گازم از کار افتاد. این دستگاه، یک اجاق گاز و هودِ یکپارچه بود که ۱۰سال از آن استفاده کرده بودیم. شرکت سازنده دیگر این مدل را تولید نمی‌کند و تولید آن متوقف شده است.

من یک اجاق‌گاز و هودِ یکپارچه با خروجی جانبی از برند دیگری خریدم. تعمیرکاری برای نصب آن آمد. او دستگاه قدیمی را بیرون برد و من با یک دستمال، چربی‌ها را از کف و دیوارها و همچنین کثیفی داخل کابینت را که کانال هواکش از آن عبور می‌کند، پاک کردم. درحالی‌که او در‌حال مونتاژ هود جدید بود، درباره زندگی روزمره صحبت کردیم. او اهل روستا بود، حقوق بازنشستگی نداشت و پسرش در سن ازدواج بود، اما هنوز دوست‌دختری پیدا نکرده بود.

ما درباره فساد در حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، کمپین‌های سیاسی گذشته و سیاست‌های قرنطینه شیطانی در طول همه‌گیری صحبت کردیم و من حقیقت درباره فالون دافا را با او در میان گذاشتم. به او کمک کردم تا از حزب کمونیست چین و سازمان‌های مرتبط خارج شود و واقعاً خوب با هم کنار آمدیم. وقتی می‌رفت، کتابچه‌ای حاوی حقایق دافا را که از قبل آماده کرده بودم به او دادم.

روز بعد، خانواده و دوستانمان برای صرف غذا دور هم جمع شدند. بعد از اینکه غذا خوردیم، به ماشینم برگشتم تا گوشی‌ام را که داخل ماشین جا گذاشته بودم، بررسی کنم. چند تماس ازدست‌رفته، همه از تکنسین نصب، و همچنین یک پیامک را دیدم. او توضیح داده بود که هنگام کار در خانه یکی دیگر از مشتریان، متوجه شده است که دو ابزار را در خانه من جا گذاشته است: یک نشت‌یاب و یک دستگاه پاشش فوم. فوراً با او تماس گرفتم تا بابت اینکه به تماس‌هایش پاسخ نداده بودم عذرخواهی کنم و توضیح دادم که گوشی‌ام را در ماشین جا گذاشته‌ بودم. سپس او اشاره کرد که هنوز ۱۰۰ یوان هزینه جداسازی قطعات به او بدهکارم.

پاسخ دادم: «فکر می‌کردم این مبلغ در پرداخت نهایی که دیروز با شما تسویه کردم، لحاظ شده است.» او اصرار داشت که اینطور نیست. بنابراین به او گفتم: «در این صورت، وقتی برای برداشتن ابزارتان آمدید، به شما پرداخت خواهم کرد.» آن روز دیر به خانه رسیدم. بعد از جستجو، دستگاه پاشش فوم را پیدا کردم، اما نشت‌یاب پیدا نشد. برایش پیامکی فرستادم و توضیح دادم که نمی‌توانم نشت‌یاب را پیدا کنم و پرسیدم که آیا ممکن است تصادفاً با زباله‌ها دور انداخته شده باشد. پیشنهاد دادم برایش یک جایگزین بخرم.

صبح روز بعد، با او تماس گرفتم و او فوراً آمد. ۱۰۰ یوان به او دادم. از من تشکر کرد. گفتم: «من نتوانستم دستگاه نشت‌یاب را پیدا کنم؛ اینجا نیست. یک دستگاه جدید برایت می‌خرم. قیمتش چقدر است؟» گفت: «نیازی نیست.» بعد از خداحافظی، در را باز کرد و رفت.

کمتر از یک دقیقه بعد از بسته شدن در، دوباره به آن کوبید. با خودم فکر کردم: «دیگر چه شده؟» در را باز کردم و دیدم که دستگاه نشت‌یاب را در دست دارد و با هیجان می‌گوید: «خواهر، پیدایش کردم. روی زمین برفی بود.» به آن نگاه کردم و دیدم هنوز رویش برف است. گفت: «فقط می‌خواستم خبر بدهم تا دیگر نگرانش نباشی.» گفتم: «ممنون که پیدا کردنش را به من خبر دادی. در غیر این صورت، واقعاً احساس بدی می‌داشتم.»

همینطور که در را می‌بستم و وارد می‌شدم، احساس آرامش عجیبی داشتم. معلوم می‌شود که فکر کردن به دیگران واقعاً شگفت‌انگیز است! اما بعد سؤال دیگری به ذهنم خطور کرد: آن چوب کوچک شفاف چطور سر از توده برف درآورده بود، و او چطور به‌طور اتفاقی آن را دیده بود؟ «متشکرم، استاد!»