(Minghui.org) درود، استاد بزرگ و ارجمند! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!

وقتی به مسیر تزکیه‌ام در ۳۰ سال گذشته نگاه می‌کنم، دو سال پس از آزادی‌ام از بازداشتگاه، بدترین سال‌های تزکیه‌ام بودند. احساس می‌کردم در دامی افتاده‌ام که نیروهای کهن برایم پهن کرده بودند و سختی‌های زیادی را تجربه کردم. آن‌طور که باید خودم را تزکیه نکردم.

در یکی از روزهای مارس۲۰۲۶، حوالی ظهر با خودرو از محل کارم به خانه برمی‌گشتم. برف و یخ روی جاده هنوز آب نشده بودند. حواسم بود که آهسته رانندگی کنم. اما به‌شدت خواب‌آلود شدم و با گذشت زمان فراموش کردم که در جاده‌ای یخ‌زده رانندگی می‌کنم. با خودم فکر کردم چرا این‌قدر آهسته می‌روم. سرعتم را زیاد کردم و سعی کردم از خودرو جلویی سبقت بگیرم. کنترل فرمان را از دست دادم و خودرویم به درخت بزرگی در کنار جاده برخورد کرد.

به‌سرعت فرمان را چرخاندم. صدای بلندی شنیدم. کیسه هوای خودرو باز شده بود و بوی ناشی از انفجار آن، داخل خودرو را پر کرده بود. وقتی به خودم آمدم، از خودرو پیاده شدم و نگاهی انداختم. قسمت جلو سمت راست خودرو آسیب دیده بود، رینگ چرخ خرد شده و شیشه جلو ترک برداشته بود. چرخ خودرو به تنه درخت گیر کرده و خودرو در لبه گودالی عمیق کج شده بود. پشت درخت، گودالی به عمق چند متر قرار داشت.

می‌دانستم که استاد نجاتم داده‌اند. اگر خودرویم مستقیماً به درخت برخورد کرده یا داخل گودال افتاده بود، نمی‌توانستم تصور کنم چه اتفاقی می‌افتاد. فقط قسمت کوچکی از پوست دستم خراش برداشته بود.

رها کردن رنجش

می‌دانستم که در تزکیه‌ام شکاف بزرگی وجود دارد. نیروهای کهن سعی کرده بودند مرا بکشند. شروع به نگاه به درون کردم تا وابستگی‌هایم را پیدا کنم. مصمم بودم آن‌ها را تزکیه کنم و از بین ببرم.

بزرگ‌ترین مشکلم رنجشی بود که از برادر دومم داشتم. او به قمار اعتیاد داشت و دو خانه را در قمار باخته بود. مجبور شده بود زمینش را اجاره دهد تا بدهی‌هایش را بپردازد. پس‌اندازش را در قمار از دست داده و به‌شدت بدهکار شده بود. خانواده‌اش مجبور شدند خانه‌ای اجاره و در آن زندگی کنند. ازنظر مالی مشکلات زیادی برایم ایجاد کرده بود. می‌توانستم درباره تمام کارهایی که با من کرده بود، یک کتاب بنویسم.

زمانی که در بازداشتگاه بودم، قراردادی جعلی تنظیم کرد و زمینی را که متعلق به من و مادرم بود فروخت تا بدهی‌اش را بپردازد. اگر کار نمی‌کردم، هیچ درآمدی نداشتم. او نه پول خودم را پس داد و نه پولی را که برایش قرض گرفته بودم. دو سال کار کردم تا بدهی او را بپردازم. حتی پول توجیبی مادرمان را که چندهزار یوآن بود، گرفت. برایش مهم نبود که دیگران می‌توانند هزینه زندگی‌شان را تأمین کنند یا نه. مادرم می‌ترسید که او به‌دلیل بدهی سنگینش خودکشی کند. به همین دلیل، مدام در برابرش کوتاه می‌آمد و ترجیح می‌داد خودش رنج بکشد.

گاهی فکر می‌کردم این آزار و شکنجه اقتصادی از سوی نیروهای کهن است و نباید آن را به رسمیت بشناسم، بلکه باید از راه قانونی حلش کنم. گاهی هم فکر می‌کردم چون تمرین‌کننده هستم، نباید برای حل مشکل از چنین روش‌هایی استفاده کنم. شاید در زندگی قبلی چیزی به او بدهکار بوده‌ام. وقتی مادرم در بخش اورژانس بود و باید هزینه‌های درمانش را می‌پرداختیم، برادرم سهم بسیار ناچیزی پرداخت کرد. رنجشم از او کاملاً آشکار شد. چند بار سرزنشش کردم و چند بار نیز به‌خاطر او با مادرم درگیر شدم. عصبانی بودم.

وقتی از دیدگاه فا به این موضوع نگاه کردم، دریافتم که هیچ‌چیز تصادفی نیست. این نظم و ترتیب، رنجشم را آشکار کرده و فرصتی فراهم آورده بود تا آن را تزکیه کنم و از بین ببرم. متوجه شدم که به‌عنوان یک تمرین‌کننده، نباید اجازه دهم اختلافات باعث ایجاد رنجش در من شوند. این سرشت شیطانی بود و باید رهایش می‌کردم.

همه‌چیز در این دنیا به‌خاطر فا وجود دارد و اختلافات، تمرین‌کنندگان فالون دافا را آبدیده می‌کنند. نقشی که برادر دومم ایفا می‌کرد این بود که مرا آبدیده کند و من باید درکش می‌کردم. او در تمام این سال‌ها زندگی‌اش را صرف بازپرداخت بدهی‌ها یا فرار از پرداخت آن‌ها کرده بود. می‌توانستم فشاری را که تحمل می‌کرد تصور کنم.

وقتی همه این مسائل را درک کردم، رنجشم ناپدید شد. توانستم با آرامش با او صحبت کنم و دیگر تحت فشار نگذاشتمش. احساس کردم فشار روانی مادرم نیز کاهش یافت.

اعتیاد به وقت‌گذرانی با تلفن همراه

وابستگی دیگری که در تصادف خودرو نقش داشت و دلیل اصلی سست شدن معیارهایم در تزکیه نیز بود، اعتیادم به وقت‌گذرانی با تلفن همراه بود.

قبلاً به‌ندرت با تلفن همراهم وقت می‌گذراندم. پس از آزادی از بازداشتگاه، در چند دوره آموزشی آنلاین شرکت کردم تا راه‌هایی برای کسب درآمد ازطریق اینترنت پیدا کنم. شغلی پیدا کردم و لازم بود از تلفن همراه استفاده کنم. به‌تدریج به آن معتاد شدم.

گرچه طبق معمول فا را مطالعه می‌کردم و افکار درست می‌فرستادم، وقتی به گذشته نگاه کردم، متوجه شدم که این کارها را آن‌طور که باید مؤثر انجام نمی‌دادم. هر بار که وقت‌گذرانی با تلفن همراهم را تمام می‌کردم و متوجه می‌شدم وقتم را هدر داده‌ام، پشیمان می‌شدم.

حتی یادداشتی با این مضمون نوشتم: «اگر با تلفن همراهت وقت بگذرانی، زندگی‌ات را هدر می‌دهی» و آن را روی در اتاق‌خوابم چسباندم. اما هنوز نمی‌توانستم کاملاً از این اعتیاد رها شوم. پس از اینکه استاد چند بار به من اشاره کردند، کمتر با تلفن همراهم وقت می‌گذراندم، اما بعداً دوباره به عادت قبلی‌ام برگشتم.

خودآگاه اصلی‌ام را تقویت کردم و چند روز تلفن همراهم را کنار گذاشتم. احساس کردم کیفیت خوابم بهتر شده و صبح‌ها پس از بیدار شدن، ذهنم روشن است. احساس راحتی زیادی داشتم.

دو سال بود که خوب نمی‌خوابیدم و گاهی شب‌ها چند بار بیدار می‌شدم. روز بعد خواب‌آلود و خسته بودم. همچنین دچار ریزش مو شده بودم. همه این نمودها ناشی از همین وابستگی بودند.

تلفن همراه همچنین ابزاری برای گسترش انواع‌واقسام تسخیرشدن، مانند تسخیر به‌دست شیطان احساسات و ارواح فاسد بود. در ظاهر، ویدئوها زیان‌آور به نظر نمی‌رسیدند، اما ممکن بود سازنده ویدئو پیام‌های بدی را با خود داشته باشد. وقتی ویدئویی را تماشا می‌کردم یا به آن گوش می‌دادم، درواقع به‌دنبال چیزهای بد بودم.

این درست مانند برخی کتاب‌های چی‌گونگ است که ممکن است بسیار باشکوه نوشته شده باشند، اما نویسنده‌شان فردی تسخیرشده با وابستگی‌های شدید به شهرت و منافع شخصی باشد. با استفاده از چنین مطالبی، ممکن است آن چیزها را به‌سوی خود جذب کنیم.

چند روز پیش به دیدن تمرین‌کننده‌ای رفتم که دچار سکته مغزی شده بود. در کمال تعجب، ظاهر و رفتارش عجیب بود و حرف‌هایش منطقی نبودند. او چند بار تحت آزار و شکنجه قرار گرفته بود، اما هرگز از ایمانش دست نکشیده بود. همچنین هماهنگ‌کننده چند پروژه دافا بود.

بعداً استاد به من اشاره کردند که او توسط روباهی تسخیر شده است. همسرش که او نیز تمرین‌کننده است، گفت که پیش از سکته مغزی، تمام روز با تلفن همراهش وقت می‌گذراند. همسرش تلفن او را با یک گوشی قدیمی جایگزین کرده بود. اما او رمان‌هایی را روی همان گوشی قدیمی دانلود می‌کرد و مدام رمان می‌خواند. احساس ‌کردم به‌دلیل عادتش به وقت‌گذرانی با تلفن همراه، تسخیر شده است.

استاد بیان کردند:

«... و الان اینترنت یک چیز درهم و برهمی از انواع و اقسام مطالب بد است- واقعاً مانند یک اهریمن است و آن مطالب مانند یک گرداب است، هر چیزی که وارد می‌شود با آن درهم آمیخته می‌شود و با هر چیز دیگر مخلوط می‌شود.» («آموزش فا در کنفرانس فای نیویورک ۲۰۱۶»، آموزش‌ فا در کنفرانس، جلد چهاردهم)

آیا واقعاً اینترنت را مانند شیطان در نظر گرفته‌ایم؟ اگر حقیقتاً به آنچه استاد گفته‌اند ایمان داریم، آیا با مراجعه گاه‌وبیگاه به اینترنت، درواقع به دیدار شیطان نمی‌رویم؟

فقط وب‌سایت‌های مردم عادی نیستند که نباید به آن‌ها مراجعه کنیم؛ بلکه باید تا حد امکان از مراجعه به صفحات تمرین‌کنندگان در شبکه‌های اجتماعی نیز خودداری کنیم، زیرا این وب‌سایت‌ها برای مردم عادی هستند، نه تمرین‌کنندگان.

به‌جز چیزهایی که لازم است برای زندگی روزمره و روشنگری حقیقت بدانیم، بهتر است ذهنمان را با فا پر کنیم. در این صورت آرام‌تر خواهیم شد.

روزی در وب‌سایت دونگ‌تای‌وانگ، ویدئویی درباره پیشگویی را تماشا کردم مربوط به فردی مشهور در اینترنت که ادعای توانایی پیشگویی داشت. (او قبلاً سوءقصد نافرجام به جان دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، را به‌درستی پیش‌بینی کرده بود.)

صبح روز بعد، هنگام انجام تمرین‌ها احساس خواب‌آلودگی و ناراحتی داشتم. به درون نگاه کردم و متوجه شدم هنوز به آگاهی از اتفاقات جامعه و رویدادهای آینده وابستگی دارم. باید آنچه را که استاد در مقاله‌شان فرموده‌اند به یاد داشته باشیم:

«اما می‌بینم که خطر قدم به قدم به انسان‌ها نزدیک می‌شود.» («انسان چگونه پدید آمد»)

همین کافی است که از زمانمان به بهترین شکل برای نجات موجودات ذی‌شعور استفاده کنیم. آن شب خواب دیدم که قارچ سمی قرمزی را که محکم در دست گرفته بودم، دور انداختم.

رها کردن وابستگی‌های بنیادی‌ام

تمرین‌کنندگان همیشه می‌گویند وابستگی بنیادی‌شان، وابستگی به خودشان است. متوجه شدم که درکشان درست است، اما آگاه نبودم که خودم نیز همین وابستگی را دارم.

زن برادر بزرگم در ماه ژوئن برای بازسازی خانه‌اش به روستا برگشت و در خانه مادرم اقامت کرد. او و برادر بزرگم سال‌ها در شهر دیگری کار کرده بودند و فقط زمستان‌ها به خانه برمی‌گشتند. یک سال میان او و مادرم اختلافی پیش آمده بود. زن برادرم بسیار ایرادگیر بود و به‌سختی دیگران را می‌بخشید. وقتی به خانه برمی‌گشت، پس از نوشیدن مشروب، با صدای بلند مادرم و برادرم را سرزنش و ملامت می‌کرد. حالا آن‌ها زیر یک سقف زندگی می‌کردند. امیدوار بودم با هم کنار بیایند. از قبل به مادرم گفتم که مراقب چند مسئله باشد.

روزی به مادرم زنگ زدم و گفتم ماهی و گوشتی را که مدت زیادی در یخچال مانده‌اند بپزد و منتظر نماند تا من یا برادرم برگردیم و آن‌ها را بپزیم. گفت که نمی‌داند زن برادرم دوست دارد آن‌ها را بخورد یا نه. به او گفتم که فقط آن‌ها را بپزد و نگذارد در یخچال خراب شوند. فکرم این بود که اگر مادرم غذاها را بپزد، زن برادرم مجبور می‌شود آن‌ها را بخورد و دیگر نمی‌تواند ایراد بگیرد. اما مادرم منظورم را نفهمید. گفت زن برادرم آن‌ها را نمی‌خورد، زیرا از او در این مورد پرسیده بود. پاسخ دادم که اگر غذا پخته شده باشد، زن برادرم دیگر نمی‌تواند ایراد بگیرد. مادرم لبخند زد، اما همچنان بر نظر خودش پافشاری کرد. می‌دانم مادرم فردی سخاوتمند و باملاحظه است، اما نمی‌توانست منظورم را بفهمد. چون زن برادرم در خانه بود، نمی‌توانستم مستقیماً به مادرم توضیح دهم. کلافه شدم و با لحنی بی‌ادبانه با او صحبت کردم. هردو تلفن را قطع کردیم.

روز بعد در محل کار پیشنهادی دادم، اما همکارانم به حرفم گوش نکردند. احساس ناراحتی کردم، هرچند دیگر چیزی نگفتم. خیلی زود آرام شدم و دریافتم که مشکل از همکارانم نبود؛ مشکل از خودم بود. این وابستگی‌ام به خودم بود. این بار به‌وضوح فهمیدم که این همان وابستگی بنیادی‌ام است.

در تمام این سال‌ها تنها زندگی کرده بودم. هر کاری می‌خواستم انجام می‌دادم، زیرا کسی نبود که نظر متفاوتی داشته باشد. من هماهنگ‌کننده محلی بودم و تمرین‌کنندگان بدون قیدوشرط با من همکاری می‌کردند. به‌تدریج این وابستگی به خودم را تشدید کرده بودم. در نجات چند تمرین‌کننده موفق شده بودم و این موفقیت نیز وابستگی‌ام را تقویت کرده بود. دریافتم که وابستگی به خود، بخشی از فرهنگ حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) است. یکی از نمونه‌های آن، تحمیل اراده خود به دیگران است.

این وابستگی در ذهنم وجود داشت و رها کردنش برایم دشوار بود. این وابستگی افکار مهربانانه و قلب نیک‌خواهم را از بین می‌برد. آن در برخورد با اعضای خانواده، مانند شیوه صحبت کردنم با همسرم در گذشته و اکنون با مادرم، به‌راحتی آشکار می‌شد.

وقتی وابستگی‌ام را درک کردم، ذهنیتم تغییر کرد. دریافتم که این جهان دارای سطوح متعددی است و هر فردی مستقل است و تفکر مستقلی دارد. چرا باید مطابق افکار من رفتار کنند؟ احساس کردم نیک‌خواهی در قلبم پدیدار شد و توانستم دیگران را بیشتر درک کنم و از دیدگاه آن‌ها به مسائل نگاه کنم. من و برادرم طی سال‌ها چند بار تحت آزار و شکنجه قرار گرفته بودیم. مادرم دائماً در ترس زندگی می‌کرد و از سوی همسایگان تحت فشار بود. زندگی برایش بسیار سخت بود. پدرم به‌شدت بیمار بود و نمی‌توانست از خودش مراقبت کند. مادرم باید از پدرم مراقبت می‌کرد، در مزرعه کار می‌کرد و مخارج تمام خانواده را تأمین می‌کرد.

از آن پس هرگز با مادرم نامهربانانه صحبت نکردم. در قلبم بسیار از او سپاسگزارم. در شهر دیگری کار می‌کنم. هر چهار یا پنج روز یک بار با او تماس می‌گیرم تا بداند به فکرش هستم و برایم اهمیت دارد. هر بار که تماس می‌گیرم، خوشحال می‌شود.

گوش دادن به مقالات تبادل تجربه

مقالات صوتی رادیو مینگهویی، ازجمله مقالات بخش تزکیه وب‌سایت مینگهویی، مقالات کنفرانس‌های تبادل تجربه خارج از کشور و مقالات فاهویی چین در سال‌های گذشته را روی یک کارت حافظه کپی کردم. هر زمان فرصت داشتم، به فایل‌های صوتی گوش می‌دادم. اما وقتم محدود بود. روزی متوجه شدم چند نفر از همکارانم از هدست‌های بلوتوثی دورگردنی استفاده می‌کنند که به‌راحتی نمی‌افتادند یا گم نمی‌شدند. حتی در محیط‌های پرسروصدا کیفیت صدای خوبی داشتند. پاسخ دادن به تماس‌ها با آن‌ها آسان بود و میان مردم عادی محبوبیت زیادی داشتند. یکی خریدم. می‌توانستم کارت حافظه را داخل آن قرار دهم. قیمتش مناسب و استفاده از آن آسان بود. هنگام کار به مقالات صوتی گوش می‌دادم. هر روز چند ساعت به مقالات تبادل تجربه گوش می‌کردم. هنگام گوش دادن به این مقالات، وابستگی‌ها و کاستی‌هایم یکی پس از دیگری آشکار می‌شدند. متعاقباً افکار درستم قوی‌تر شدند.

در آخرین بازداشتم، مدتی در سلول انفرادی حبس بودم؛ جایی که از زمان اطلاعی نداشتم و اصلاً نور روز را نمی‌دیدم. اجازه نداشتم مسواک بزنم یا صورتم را اصلاح کنم. مدتی نیز تحت جلسات شست‌وشوی مغزی قرار گرفتم. بیش از 20 ماه در بازداشتگاه بودم. محیط و شرایط زندگی بسیار بد بود. در چند ماه نخست نمی‌توانستم پس‌اندازم را به حسابم واریز کنم. وسایل ضروری مانند دستمال توالت و خمیردندان نداشتم. ازنظر جسمی و روحی شرایط بسیار سختی را تحمل کردم. برای بیشتر افراد آنجا حقیقت را روشن و به آن‌ها کمک کردم از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند. اما در ضمیر ناخودآگاهم، صدایی مدام یادآوری می‌کرد که پس از بازگشت به خانه باید بسیار مراقب امنیت خودم باشم و برای جلوگیری از رنج کشیدن، فعالیت‌هایم را کمتر کنم.

این تصور در طول رنج‌هایی که تحمل می‌کردم تقویت شده بود. می‌دانستم آن مانعی است، اما نمی‌خواستم از آن عبور کنم. احساس می‌کردم فقط تا حد معینی توان تحمل دارم و به مرز این توانم رسیده‌ام. فکر نمی‌کردم بتوانم از این خط قرمز عبور کنم. هنگامی که به مقالات صوتی تبادل تجربه گوش می‌دادم، این ماده ناپدید شد. به وضعیت قبلی تزکیه‌ام در روشنگری حقیقت برای مردم بازگشتم. روزی در خواب جاده‌ای بسیار ناهموار و پر از سنگلاخ دیدم، اما موفق شدم از آن عبور کنم. سپس دیدم خانه‌ام بالای صخره‌ای قرار دارد و به‌صورت عمودی از صخره بالا رفتم و به خانه رسیدم.

ازبرکردن فا با جدیت بیشتر

در سال‌های اخیر، فا را با ازبرخواندن جوآن فالون مطالعه کرده‌ام. هنگام ازبرخواندن فا، ذهنم بسیار متمرکز است. دلیل اینکه باوجود سختی‌ها توانسته‌ام مسیر تزکیه‌ام را به‌خوبی طی کنم این است که فا را خوب مطالعه می‌کنم؛ بنابراین فریب ظواهر فریبنده را نمی‌خورم.

ازبرخواندن فا، فرستادن افکار درست و فرار از بازداشت

در سال ۲۰۰۷، برای اجتناب از آزار و شکنجه، خانه‌ام را ترک کردم و در محل تولید مطالب روشنگری حقیقت در خانه تمرین‌کننده‌ای به نام سی‌یی در شهر دیگری اقامت کردم. برای تأمین مخارج زندگی، کارهای متفرقه انجام می‌دادم. در اوقات فراغتم همراه سی‌یی مطالب تولید می‌کردم. شبی خواب خطرناکی دیدم. صبح روز بعد وقتی بیدار شدم، هنوز ترس در وجودم بود. تصمیم گرفتم سر کار نروم و در خانه بمانم تا فا را ازبر کنم و افکار درست بفرستم و نظم و ترتیب‌ها و آزار و شکنجه نیروهای کهن را از بین ببرم. تقریباً تمام روز فا را ازبر خواندم و افکار درست فرستادم.

آن شب خواب دیگری دیدم که هنوز به‌وضوح به یاد دارم. در زمینی پوشیده از علف‌های هرز، با مار پیتون بزرگی روبه‌رو شدم. مار مستقیماً به‌سویم حمله کرد. چاقویی پرتاب کردم که سر مار پیتون را برید و نوک آن در زمین فرو رفت. چون مار با سرعت زیادی به‌سویم حمله کرده بود، چاقو آن را به دو نیم تقسیم کرد.

صبح روز سوم، من و سی‌یی مشغول تهیه بروشور بودیم که صدای بلند درزدن را شنیدیم. صدا بلندتر و بلندتر شد. شروع به فرستادن افکار درست کردیم. یک ساعت بعد صدا قطع شد. سی‌یی گفت: «بیرون می‌روم و نگاهی می‌اندازم. اگر مشکلی باشد، به تو خبر می‌دهم.»

به آماده‌سازی بروشورها در اتاق ادامه دادم. ساعت دو بعدازظهر فشاری نامرئی‌ را احساس کردم. این فشار بیشتر و بیشتر شد. تصمیم گرفتم فوراً آنجا را ترک کنم. بعداً فهمیدم که پلیس چند تمرین‌کننده را در محل‌های تولید مطالب بازداشت کرده و آن محل‌ها را تخریب کرده بود. پلیس مدت زیادی آن تمرین‌کنندگان را زیر نظر داشت و همان شب به‌طور هم‌زمان اقدام کرده بود.

من و تمرین‌کننده دیگری تصمیم گرفتیم ساعت ۹ شب با موتورسیکلت به محل تولید مطالب برویم و وضعیت را بررسی کنیم تا اگر امکان داشت، تجهیزات را از آنجا خارج کنیم. وقتی به نزدیکی محل رسیدیم، حدود 12 مأمور لباس‌شخصی را بیرون ساختمان دیدیم. مجبور شدیم آنجا را ترک کنیم.

یک ماه بعد، نیمه‌شب به محل تولید مطالب رفتم. وقتی در را باز کردم، دیدم همه مطالب و تجهیزات هنوز آنجا هستند. بسیار خوشحال شدم. سی‌یی بعداً به من گفت که برای حفظ امنیت محل تولید مطالب، افکار درست می‌فرستاده است.

یکی از مأموران پلیس که به آن محل رفته و سعی کرده بود ما را بازداشت کند، به برادر سی‌یی گفته بود: «سی‌یی خیلی باهوش است. سه شبانه‌روز بیرون ساختمانی که در آن زندگی می‌کند بودیم، اما نتوانستیم دستگیرش کنیم. روزی که به آپارتمانش رفتیم، در را باز نکرد. از رئیس‌مان پرسیدیم آیا می‌توانیم در را بشکنیم. رئیس گفت این کار را نکنیم، چون مأموریت جدیدی داشتیم. دو ساعت بعد، رئیس دستور داد برگردیم و تمرین‌کنندگان را بازداشت کنیم.» من و سی‌یی زمانی ساختمان را ترک کرده بودیم که مأموران بیرون آن حضور نداشتند. برخی از تمرین‌کنندگانی که در آن دوره بازداشت شدند، به هشت یا نه سال زندان محکوم شدند.

دریافتم که ازبرخواندن فا و فرستادن افکار درست در تمام آن روز، آزار و شکنجه نیروهای شیطانی را از بین برده بود.

ازبر کردن فا و آشکار شدن خود واقعی‌ام

هرچه بیشتر فا را ازبر می‌کردم، درکم از فا عمیق‌تر می‌شد. گاهی معنای درونی فا ناگهان برایم آشکار می‌شد. هنوز چند مورد از این تجربه‌ها را به‌وضوح به یاد دارم.

روزی سخنرانی ششم جوآن فالون را ازبر می‌خواندم. استاد بیان کردند:

«موجودات بشری احساسات دارند. خشم، خوشحالی، عشق، تنفر، لذت‌‌بردن از انجام کاری، لذت‌نبردن از انجام کاری، ترجیح‌دادن شخصی بر دیگری، سرگرمی‌ها و بیزاربودن‌ها احساسات هستند. مردم عادی فقط به‌خاطر احساسات زندگی می‌کنند.»

دریافتم که ناراحتی احساسات است و شادی، عشق، نفرت و چیزهای دیگر نیز احساسات هستند. همه‌چیز به‌خاطر احساسات بود. انسان‌ها در سه قلمرو، برای خدای احساسات زندگی می‌کنند. ما تمرین‌کنندگان نمی‌توانیم برای احساسات زندگی کنیم. ناگهان همه‌چیز برایم روشن شد.

بار دیگری سخنرانی پنجم جوآن فالون را ازبر می‌خواندم:

«پیری، بیماری و مرگ نیز شکل‌هایی از موجودات تاریک هستند ولی برای حفظ و نگهداری سرشت جهان وجود دارند.»

دریافتم که هرگونه نشانه پیری و بیماری را می‌توان مداخله شیطان دانست و این نشانه‌ها هیچ ارتباطی با سن ندارند. باید درک کنیم که جوان بودن وضعیت طبیعی ماست، هرچند ممکن است درحال‌حاضر نتوانیم به آن دست یابیم. همه علائم جسمی و نشانه‌های ظاهری باید در وضعیت یک فرد جوان باشند.

مدتی پیش مقاله «سرشت بودایی» را ازبر کردم. ازبر کردنش دشوار بود. تقریباً هر روز یک بار آن را ازبر می‌خواندم. سال‌ها پیش این مقاله را خوانده بودم، اما نمی‌توانستم کاملاً درکش کنم. از تمرین‌کنندگان دیگر پرسیده بودم، اما آن‌ها نیز نتوانسته بودند به‌روشنی برایم توضیح دهند.

حدود هفت سال پیش، همراه چند هماهنگ‌کننده از شهرستان‌های دیگر در کنفرانس تبادل تجربه‌ای در روستایی در شهرستان خودمان شرکت کردم. در مسیر بازگشت، وقتی صحبت از یکی از هماهنگ‌کنندگان شهرستانمان شد، تمرین‌کننده‌ای گفت که دوست ندارد با او همکاری کند. من گفتم آن هماهنگ‌کننده دروغ می‌گوید، افکار و حرف‌هایش با اعمالش مطابقت ندارند و به‌شدت تحت ‌تأثیر فرهنگ ح.ک.چ قرار گرفته است. تمرین‌کننده دیگری به من گوشزد کرد که در قلبم رنجش دارم. چیزی نگفتم و به درون نگاه نکردم. احساس می‌کردم آنچه گفته‌ام واقعیت دارد.

آن شب، به‌محض اینکه خوابم برد، در خواب دیدم با مادرم دعوا می‌کنم. سرش فریاد می‌زدم و اصلاً به یاد نداشتم که تمرین‌کننده هستم. صدای زنگ ساعت بیدارم کرد. دریافتم که مشکلی در من وجود دارد. آن رفتار شیطانی بود.

پس از فرستادن افکار درست، حرف‌هایی را که روز قبل در خودرو زده بودم به یاد آوردم. بخشی از مقاله «سرشت بودایی» به ذهنم آمد. دریافتم وقتی گفته بودم آن تمرین‌کننده دروغ می‌گوید و فلان کار را می‌کند، این افکار از تصورات خودم سرچشمه گرفته بودند. خود ذاتی و واقعی‌ام با مردم و مسائل، با نیک‌خواهی برخورد می‌کرد. آن تمرین‌کننده با وجود کاستی‌هایش، در تمام این سال‌ها فداکاری‌های زیادی کرده بود. در هماهنگی پروژه‌ها و روشنگری حقیقت برای مردم بسیار متعهد بود. او دهه‌ها در محیط نظام ح.ک.چ کار کرده بود. طبیعی بود که تحت‌ تأثیر فرهنگ ح.ک.چ مسموم شده باشد. باید او را درک می‌کردم. خود واقعی‌ام باید قضاوت می‌کرد و نباید اجازه می‌دادم تصوراتم بر من مسلط شوند.

سپس خوابیدم و خوابی دیدم. در باغ خانه‌مان در زادگاهم، درخت بزرگی ناگهان از زمین رویید. بزرگ‌تر و بزرگ‌تر شد و میوه‌های فراوانی بر آن ظاهر شدند. زیر درخت ایستاده بودم. دست‌هایم بلندتر و بلندتر شدند تا به میوه‌ها رسیدند. میوه‌ای به بزرگی گریپ‌فروت را چیدم. وقتی بیدار شدم، می‌دانستم استاد مرا تشویق کرده‌اند.

این بار وقتی مقاله «سرشت بودایی» را ازبر کردم، آن را روشن‌تر درک کردم. استاد بار دیگر به من اشاره‌ای رساندند. دریافتم که هنگام مواجهه با اختلافات، آزمون‌ها و مسائل دیگر، اگر احساس رنجش، ناراحتی یا هیجان کنم، این احساسات یا تصورات، اگر با اصول حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری مطابقت نداشته باشند، از خود واقعی‌ام سرچشمه نمی‌گیرند، بلکه کارمایی هستند که از تصوراتم ایجاد شده‌اند. فهمیدم که تزکیه روندی است که در آن خود واقعی‌مان را جست‌وجو می‌کنیم، آن را می‌شناسیم، تمام تصورات اکتسابی پس از تولد و کارما را تزکیه کرده و از بین می‌بریم و درنهایت اجازه می‌دهیم خود واقعی‌مان بر ما مسلط شود.

روز بعد در محل کار، وقتی با رفتار متکبرانه و نامهربانانه همکارم روبه‌رو شدم، برخلاف گذشته در درونم احساس ناراحتی نکردم. آرام بودم. با خودم فکر کردم که باید او را درک ‌کنم و وی منتظر نجات است.

سخنان پایانی

ما مدت بسیار طولانی‌ای در این دنیای پرهیاهو و شلوغ گمراه بوده‌ایم. زمانی به‌شدت آسیب دیدیم و کارما روی کارما انباشته کردیم. در آستانه نابودی بودیم. سپس استاد آمدند. آسمان روشن شد. ما بیدار شدیم. استاد در دوران خونریزی و وحشت دستمان را گرفتند، ما را از جهنم شیطان سرخ بیرون کشیدند و کمکمان کردند از میان آزمون‌ها و سختی‌های عظیمی که نیروهای کهن ترتیب داده بودند عبور کنیم. ما درحال بیرون آمدن از وضعیت بشری و حرکت به‌سوی الوهیت هستیم. این همان لحظه مقدس تاریخی است که اعصار بی‌شماری در انتظارش بوده‌ایم. هم‌تمرین‌کنندگان، این فرصت فقط یک بار به دست می‌آید. باید همه وابستگی‌هایمان را رها کنیم و بگذاریم خود واقعی‌مان بر ما مسلط شود. باید به عهدهایمان عمل کنیم و با پیروی از استاد، به خانه اصلی‌مان بازگردیم.

استاد ارجمند، از شما به‌خاطر لطف نجات‌بخشتان سپاسگزاریم! عمیق‌ترین احترام خود را به استاد تقدیم می‌کنم!

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)