(Minghui.org)

درود بر استاد محترم! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!

من تمرین‌کننده‌ای میانسال هستم و تمرین فالون دافا را در سال ۲۰۱۳ آغاز کردم. پس از آزادی‌ام از زندان، یکی از مأموران پلیس محلی چند بار تلاش کرد از من عکس بگیرد، اما با او همکاری نکردم و حقیقت را برایش روشن کردم. او رفتار خوبی داشت و برایم دردسر درست نکرد. اما، از نظر روانی احساس فشار می‌کردم. ماده «ترس» گهگاه در من ظاهر می‌شد. وقتی توزیع مطالب روشنگری حقیقت را تمام می‌کردم و صدای قدم‌ها یا سروصداهایی را در راهرو می‌شنیدم، یا کسی در می‌زد، یا صدای آژیر خودروهای پلیس از بیرون به گوش می‌رسید، مضطرب می‌شدم و حساسیت زیادی به این صداها نشان می‌دادم. نگران بودم که پلیس دوباره برای آزار و اذیتم بیاید و مرا تحت آزار و شکنجه قرار دهد.

می‌دانستم آن موجودی که احساس ترس می‌کند، خود واقعی‌ام نیست. نجات موجودات ذی‌شعور درست‌ترین کار در این جهان و مأموریت من است. آن مأمور پلیس تحت تأثیر تبلیغات مسموم‌کننده حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) قرار گرفته بود و باید نجات می‌یافت. ترس برای یک تمرین‌کننده، آزمون مرگ و زندگی بود. باید ترس را از بین می‌بردم و خودم را ارتقا می‌دادم. فا را بسیار مطالعه و ازبر می‌کردم. هرگاه ترس ظاهر می‌شد، آن را نفی و متلاشی می‌کردم. با تزکیه مداوم خودم، ترسم بسیار کمتر شد. مایلم تجربیات اخیرم را درباره چگونگی ازبین‌بردن ترس به اشتراک بگذارم و آن‌ها را به استاد گزارش دهم. لطفاً به هر موردی که با فا مطابقت ندارد اشاره کنید.

تمدید گذرنامه

گذرنامه‌ام زمانی که در زندان بودم منقضی شد. شنیده بودم افرادی که زندانی شده‌اند، تا پنج سال پس از آزادی نمی‌توانند به خارج از کشور سفر کنند؛ به‌ویژه تمرین‌کنندگان فالون دافا که نمی‌توانند گذرنامه بگیرند یا آن را تمدید کنند. این موضوع تاحدی به من فشار وارد می‌کرد. پس از آزادی از زندان، به سفر خارج از کشور یا تمدید گذرنامه‌ام فکر نمی‌کردم. روزی تمرین‌کننده‌ای جدید از من و شوهرم دعوت کرد که با کشتی تفریحی به سفری خارج از کشور برویم. او می‌خواست شوهرش در طول سفر تمرین فالون دافا را آغاز کند. کمک به شوهرش برای کسب فا، کاری درست بود. سفر یک هفته طول می‌کشید که مدت زیادی نبود، بنابراین موافقت کردم. درنتیجه باید گذرنامه‌ام را تمدید می‌کردم. کمی ترسیدم و ترس به‌تدریج در من رخنه کرد. می‌ترسیدم نامم در فهرست سیاه ح.ک.چ باشد. اگر نمی‌توانستم گذرنامه‌ام را تمدید کنم، سفر به تأخیر می‌افتاد و دیگران درباره فالون دافا افکار منفی پیدا می‌کردند.

شوهرم گفت که باید صبح روز بعد برای تمدید گذرنامه‌هایمان اقدام کنیم. افکار درستم ظاهر شد. من شهروندی قانون‌مدار هستم، نه مجرم. این ح.ک.چ بود که با آزار و شکنجه من مرتکب جرم شده بود. داشتن گذرنامه حق هر شهروند است. من فقط می خواستم از حق قانونی‌ام استفاده کنم. اجازه نمی‌دادم که اهریمن مأموران دولتی را تحت کنترل خود درآورد تا علیه تمرین‌کنندگان فالون دافا مرتکب جرم شوند. آن‌ها باید گذرنامه‌ام را تمدید می‌کردند. این وظیفه‌شان بود.

چند مرحله نخستِ تمدید گذرنامه به‌آرامی پیش رفت. در مرحله پایانی، یعنی ثبت اثرانگشت، مأمور مربوطه چند بار تلاش کرد، اما موفق نشد. او چند بار با سوءظن نگاهم کرد. وضعیت ذهنی‌ام را اصلاح کردم و آرام شدم. با لبخند و آرامش به او نگاه کردم و افکار درست را به‌سوی نشان ح.ک.چ روی سینه‌اش فرستادم تا اجازه ندهم اهریمن از او برای ارتکاب جرم علیه فالون دافا استفاده کند.

وقتی دوباره تلاش کردم، اثرانگشت‌هایم با موفقیت ثبت شد. درخواست تمدید گذرنامه‌ام تأیید شد. تمدید گذرنامه هیچ ارتباطی با تجربه آزار و شکنجه‌ام نداشت، اما وابستگی‌ام به ترس را آشکار کرد.

این اتفاق افکار درستم را تقویت کرد. تمرین‌کنندگان فالون دافا انسان‌های خوبی هستند؛ حتی انسان‌های بهتری هستند. باید کارها را با وقار و به‌شیوه‌ای درست و شایسته انجام دهم.

رفتن به خانه پسرم در مرکز یک استان

پسرم در سازمانی در مرکز استانی دیگر کار می‌کرد. هر سال برای چند روز نزد او می‌رفتم. یک روز از ساعت ۸ صبح گذشته بود که با من تماس گرفت و گفت که ساعت ۶ صبح، مأمور پلیسی درِ خانه‌اش را زد. مأمور از او پرسید که من در کدام اتاق اقامت دارم و آپارتمانش را بازرسی کرد. مرا پیدا نکرد، اما پسرم را با خود برد. سپس درحالی‌که پسرم در خودرو بود، برای آزار و اذیت سایر تمرین‌کنندگان رفت و چند تمرین‌کننده را با خود برد.

در اداره پلیس، مأموران درباره وضعیت من از پسرم سؤال کردند. او به آن‌ها گفت که اطلاعی ندارد، زیرا مدت زیادی بود که به خانه‌اش نرفته بودم. پسرم آزاد شد. او گفت شاید به این دلیل بوده که من در خانه‌اش وب‌سایت مینگهویی را مرور کرده بودم و پلیس با ردیابی نشانی آی‌پی به خانه او رسیده بود. از من خواست وسایل مربوط به دافا را جمع کنم، زیرا نگران بود پلیس دستگیرم کند. از این اتفاق درس گرفتم. نباید برای مرور وب‌سایت مینگهویی و دانلود مقالات، از رایانه یک فرد عادی استفاده می‌کردم. درباره مسائل امنیتی هوشیار نبودم. فقط می‌خواستم راه آسان را انتخاب کنم و فکر می‌کردم شاید مشکلی پیش نیاید. پلیس در آن مرکز استان، تمرین‌کنندگان را به‌شدت تحت آزار و شکنجه قرار می‌داد. تقریباً هر روز در وب‌سایت مینگهویی خبری درباره آزار و شکنجه در آن شهر منتشر می‌شد.

از آن زمان تاکنون فقط یک بار به خانه پسرم رفته‌ام. نمی‌خواستم با قطار سریع‌السیر به خانه‌اش بروم، زیرا نگران بودم نامم در فهرست سیاه باشد. از شوهرم ‌خواستم که با خودرو به آنجا برویم. برای رزرو هتل از کارت شناسایی شخص دیگری استفاده کردم. پسرم قرار بود ازدواج کند. مسائل زیادی مانند بازسازی خانه و مراسم عروسی داشت که باید با ما درباره آن‌ها صحبت می‌کرد. شوهرم نمی‌خواست رانندگی کند، زیرا رانندگی در مسافت ۵۰۰کیلومتری بسیار خسته‌کننده بود. گفت بهتر است با قطار سریع‌السیر برویم.

نمی‌توانستم اجازه دهم شوهر و پسرم از نگرانی‌هایم باخبر شوند. اگر می‌فهمیدند، از نظر روانی تحت فشار قرار می‌گرفتند و باری بر دوششان می‌شد. این مسئله به تزکیه خودم مربوط می‌شد. باید در تزکیه‌ام پیشرفت می‌کردم.

به یاد این فای استاد افتادم:

«... نیروی فای افکار درست، غارهای اهریمن را در هم می‌کوبد» (محاصره و نابودی، هنگ ‌یین ۲)

در رمان سفر به غرب، پادشاه میمون‌ برای گرفتن بادبزن جادویی شاهدخت بادبزن آهنی، خود را به حشره‌ای کوچک تبدیل می‌کند و وارد شکم او می‌شود. سپس در شکمش جست‌وخیز می‌کند و پشتک می‌زند تا شاهدخت را وادار کند خواسته‌اش را بپذیرد. من استاد را دارم. استاد در کنار من هستند. خدایان راستین در کنار من هستند. از چه می‌ترسیدم؟ آن شهر پر از اهریمن بود. افکار درست را مستقیماً به غار اهریمن فرستادم تا آن را از بین ببرم.

بلیت قطار سریع‌السیر خریدم. در تمام مسیر تا ایستگاه قطار افکار درست فرستادم. وقتی از قطار پیاده شدم، در تمام مسیر تا خانه پسرم افکار درست فرستادم. هر روز در خانه پسرم، برای متلاشی‌کردن اهریمن در آن ناحیه، افکار درست می‌فرستادم. اگرچه نمی‌توانستم چیزی ببینم، احساس می‌کردم بدنم در انرژی قدرتمندی احاطه شده است و هر بار که افکار درست می‌فرستادم، امواج انرژی از سر و انگشتان میانی دست‌هایم بیرون می‌جهید.

تحت تأثیر نظریه الحاد، به این عقیده باور داشتم که «تا چیزی را نبینم، باور نمی‌کنم.» باور نداشتم که قدرت ازبین‌بردن اهریمن را دارم. با عقاید و تصورات بشری به مسائل نگاه می‌کردم و قدرت الهی خودم را سرکوب می‌کردم. این نشان‌دهنده باور نداشتن به استاد و فا بود. استاد به ما قدرت‌های الهی داده‌اند. ایشان همواره در کنار ما هستند و از ما محافظت می‌کنند. پس چرا باید بترسم؟

پلیس درِ خانه‌ام را زد

روزی حدود ساعت ۴ صبح، هنگامی که مشغول انجام تمرینات بودم، صدای زنگ در را شنیدم. فکر کردم همسایه‌ام اشتباهی زنگ خانه مرا زده است. به انجام تمرینات ادامه دادم، اما زنگ در مرتب به صدا درمی‌آمد. احساس کردم اتفاق شومی درحال رخ‌دادن است. افکار منفی‌ام ظاهر شدند. آیا پلیس برای بازرسی خانه‌ام آمده بود؟ مضطرب شدم، زیرا اخیراً مقالاتی در وب‌سایت مینگهویی خوانده بودم که می‌گفتند پلیس نیمه‌شب تمرین‌کنندگان را دستگیر کرده است.

شوهرم صدای زنگ در را شنید و از خواب بیدار شد. پنجره‌ای را باز کردم و دیدم خودرو پلیسی با چراغ گردان روشن در خیابان ایستاده است. چند مأمور پلیس در طبقه همکف، زنگ در ورودی ساختمان را می‌زدند. مضطرب شدم، اما ظاهراً آرامش خود را حفظ کردم و به شوهرم گفتم در را باز نکند. به اتاقم برگشتم و شروع به فرستادن افکار درست کردم.

مأموران پلیس احتمالاً زنگ خانه یکی از همسایه‌ها را زده بودند و او در را برایشان باز کرده بود. آن‌ها از پله‌ها بالا آمدند. طولی نکشید که صدای کوبیدن درِ خانه‌ام را شنیدم. احساس می‌کردم هر لحظه ممکن است به‌زور وارد خانه شوند. شوهرم با اضطراب از اتاقش بیرون آمد. به او گفتم در را باز نکند و هیچ صدایی درنیاورد. به فرستادن افکار درست ادامه دادم. در آن لحظه، احساس غم و ناامیدی می‌کردم. آیا پلیس دوباره مرا با خود می‌برد؟ آیا دوباره خانه‌ام را بازرسی می‌کردند؟ آیا دوباره در آن بازداشتگاه تاریک حبس می‌شدم؟ صحنه‌های آزار و شکنجه قبلی‌ام از ذهنم می‌گذشت.

نه، این‌ها نباید افکار من باشند. فوراً ذهنم روشن شد. استاد ترتیبی نداده‌اند که در زندان تزکیه کنم. نظم و ترتیب استاد این است که در جامعه مردم عادی و در زندگی روزمره تزکیه کنیم، حقیقت را برای مردم روشن کنیم و موجودات ذی‌شعور را نجات دهیم. بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها مکان‌هایی نیستند که باید در آن‌ها بمانم. استاد و خدایانی که از فا محافظت می‌کنند، در کنار من هستند. من مرید استاد هستم. هیچ نظم و ترتیب دیگری را به رسمیت نمی‌شناختم. فقط مسیری را طی می‌کنم که استاد برایم نظم‌ و ‌ترتیب داده‌اند. خودم را در فا اصلاح خواهم کرد و وابستگی‌ها و عقاید و تصورات بشری‌ام را در فا رها خواهم کرد. هیچ‌کس جز استاد و فالون دافا صلاحیت ندارد مرا آزمایش کند. باید نیروهای کهن را به‌طور کامل نفی کنم.

مقاله‌ای را به یاد آوردم که در وب‌سایت مینگهویی خوانده بودم. در آن مقاله، در طول زمانی‌که پلیس درِ خانه تمرین‌کننده‌ای را می‌کوبید و قفل در را می‌شکست، او در اتاقش به فرستادن افکار درست ادامه داده بود. به‌لطف تقویت استاد، آن آزار و شکنجه در جریان نبرد میان خیر و شر خنثی شده بود.

افکار درستم قوی‌تر شد. صرف‌نظر از اینکه پلیس چقدر درِ خانه‌ام را می‌کوبید، از ساعت ۴:۳۰ تا ۶ صبح با ذهنی متمرکز افکار درست فرستادم. سپس به‌طرف پنجره رفتم. شوهرم گفت که مدتی پیش پلیس رفته بود. از استاد سپاسگزارم که باعث شدند به یاد بیاورم آن تمرین‌کننده چگونه با افکار و اعمال درست با اهریمن روبه‌رو شده بود و افکار درستم را تقویت کردند. آن آزار و شکنجه ناگهانی خنثی شد.

چند روز قبل، بلیت قطار سریع‌السیر خریده بودم. من و شوهرم قرار بود به دیدن پدر سالمندش برویم. یک روز پیش از حرکت، چمدان‌هایمان را بسته بودیم. مطمئن نبودیم که پلیس دوباره برای آزار و اذیتمان می‌آید یا نه. تصمیم گرفتیم بلیت‌هایمان را لغو کنیم، پولشان را پس بگیریم و فوراً با خودرو به آنجا برویم. پس از ساعت ۷ صبح، شخصی دو بار با تلفن شوهرم تماس گرفت. شماره‌ای محلی بود که نمی‌شناختیم. پاسخ ندادیم. شوهرم کاملاً مطمئن بود که تماس از طرف همان مأموران پلیسی است که قبلاً در خانه‌مان را زده بودند. شوهرم ناراحت بود و با نگاهی آکنده از نفرت به من خیره شد. گفت که برایش دردسر درست کرده‌ام.

در قلبم احساس سنگینی داشتم، اما به خودم گفتم که این اتفاق تصادفی نیست و آزمونی است که باید با آرامش با آن روبه‌رو شوم. هیچ‌کس نمی‌توانست به‌جای من با آن روبه‌رو شود. این فرصتی بود تا شین‌شینگم را ارتقا دهم. تزکیه موضوعی جدی است. باید به درون نگاه می‌کردم. وابستگی‌هایم به حسادت، رنجش، نفرت و دنبال‌کردن منافع شخصی را پیدا کردم. نمی‌خواستم به دیدن پدرشوهرم بروم، زیرا او به‌شدت تحت تأثیر تبلیغات مسموم‌کننده ح.ک.چ قرار گرفته بود. وقتی سعی می‌کردم حقیقت را برایش روشن کنم، حاضر نبود به حرف‌هایم گوش دهد. پس از آزادی از زندان، نامه‌ای طولانی برایش نوشتم و توضیح دادم که چرا تحت آزار و شکنجه قرار گرفته بودم. او گفت اگر قرار است همچنان درباره فالون دافا و آزار و شکنجه با او صحبت کنم، بهتر بود در زندان می‌ماندم.

او درآمد کمی داشت، دارو مصرف می‌کرد و مرتب در بیمارستان بستری می‌شد. من و شوهرم از او مراقبت و از نظر مالی حمایتش می‌کردیم. وضعیت سلامتی‌اش خوب نبود و نمی‌توانست به‌راحتی از پله‌ها بالا و پایین برود. برایش آپارتمانی در طبقه همکف خریدم. اما وقتی ح.ک.چ مرا تحت آزار و شکنجه قرار داد، او درباره‌ام حرف‌های بی‌رحمانه‌ای ‌زد. قلباً از او دلخور بودم. از او گلایه و تحقیرش می‌کردم. فکر می‌کردم قدر کسانی را که به او خوبی می‌کنند نمی‌داند.

از خواهر و برادر شوهرم نیز حمایت مالی زیادی می‌کردم. وقتی در شرایط دشواری قرار داشتند، با تمام وجودم به آن‌ها کمک می‌کردم. حتی از آن‌ها نخواسته بودم یک ریال برای تأمین هزینه‌های پدرشان بپردازند. اما وقتی تحت آزار و شکنجه قرار گرفتم، مرا محکوم کردند و از من شکایت داشتند. درباره دشواری وضعیت شوهرم صحبت می‌کردند و اصلاً مرا درک نمی‌کردند. آن‌ها برخلاف وجدانشان رفتار کردند و منکر این شدند که پس از شروع تمرین فالون دافا، شاهد تغییرات مثبتم بودند.

به عقاید و تصورات بشری چسبیده بودم و با آن‌ها بر سر اینکه حق با چه کسی است و چه کسی اشتباه می‌کند، بحث می‌کردم. این رفتار مطابق استاندارد یک تمرین‌کننده نبود. از آن‌ها رنجش داشتم و وقتی سعی می‌کردم حقیقت را برایشان روشن کنم، به حرف‌هایم گوش نمی‌دادند. رفتار آن‌ها ناشی از وضعیت تزکیه خودم بود. تصمیم گرفتم وابستگی‌هایم به حسادت، رنجش، گلایه و شکایت، تکبر، انتظار پاداش و تعریف و تمجید و دنبال‌کردن منافع شخصی را از بین ببرم. باید با آن‌ها مهربانانه رفتار می‌کردم. چون خوب عمل نکرده بودم، آن‌ها نتوانسته بودند زیبایی فالون دافا را احساس کنند. آن‌ها به من کمک می‌کردند که ارتقا پیدا کنم. باید از آن‌ها تشکر می‌کردم. احساس کردم قلبم سبک‌تر و روشن‌تر شده است.

درحالی‌که شوهرم رانندگی می‌کرد، افکار درست می‌فرستادم. پس از یک ساعت رانندگی، تلفن همراهش زنگ خورد. مأمور پلیس محلی‌مان بود. شوهرم پاسخ نداد، زیرا حدس می‌زد تماس حتماً به اتفاقی مربوط است که صبح آن روز رخ داده بود. آشفته شد و با من به‌خوبی صحبت نمی‌کرد. آن مأمور پلیس قبلاً چند بار به خانه‌ام آمده بود و حقیقت را برایش روشن کرده بودم. به شوهرم گفتم: «اینکه به تماسش پاسخ ندهیم خوب نیست. ما انسان‌های خوبی هستیم و هیچ کار بدی نکرده‌ایم. شهروندانی قانون‌مدار هستیم. اگر به تماسش پاسخ ندهیم، این‌طور به نظر می‌رسد که کار بدی کرده‌ای.» با تلفن همراه شوهرم برای مأمور پلیس پیامکی فرستادم. به او گفتم که در بزرگراه درحال رانندگی هستیم و نمی‌توانیم به تماسش پاسخ دهیم و پرسیدم آیا کاری هست که بتوانیم برایش انجام دهیم. از من پرسید آیا شخصی را می‌شناسم و نامش را گفت. ظاهراً آن شخص آپارتمان مرا اجاره کرده بود. به او گفتم که آن شخص را نمی‌شناسم و آپارتمانم هرگز اجاره داده نشده است. گفت که حالا متوجه موضوع شد.

می‌دانستم که دیگر اتفاقی نخواهد افتاد و خطر برطرف شده است. وقتی استاد دیدند که به درون نگاه کرده‌ام و شین‌شینگم را ارتقا داده‌ام، کمک کردند آن خطر برطرف شود. نمی‌توانم با کلمات به ‌اندازه کافی از استاد تشکر کنم. در ظاهر، به نظر می‌رسید این اتفاق تصادفی بوده است. اما در تزکیه هیچ‌چیز تصادفی نیست. وقتی دیدم چراغ گردان خودروی پلیس در پایین ساختمان چشمک می‌زند، صدای کوبیدن در به‌دست پلیس را شنیدم و متوجه شدم که آن‌ها در آستانه شکستن در و ورود به خانه هستند، همان احساسی را داشتم که هنگام دستگیری‌ام در گذشته تجربه کرده بودم. احساس می‌کردم آزار و شکنجه درست در برابر چشمانم قرار دارد. اما این بار استاد و فا را به یاد آوردم و به خاطر داشتم که باید از قدرت‌های الهی‌ای که استاد به من عطا کرده‌اند استفاده کنم، به درون نگاه کنم و از فالون دافا و وجهه تمرین‌کنندگان فالون دافا محافظت کنم. استاد کمک کردند از این آزمون عبور کنم.

به شوهرم گفتم که همه‌چیز روبه‌راه است و از او خواستم مضطرب نشود. او گفت نباید حرف‌های پلیس را باور کنم، زیرا ممکن است پلیس بخواهد کاری کند که احتیاط را کنار بگذارم. در تمام مسیر تا خانه پدرش، به او دلداری دادم. دیگر چندان ناراحت نبود.در راه بازگشت به خانه، شوهرم همچنان نگرانم بود و از من خواست چند روز نزد یکی از بستگانمان که او نیز تمرین‌کننده بود، بمانم. تا او ابتدا به خانه ‌برود و ببیند اوضاع چگونه است. موافقت کردم.تمرین‌کنندگان آنجا در تزکیه بسیار کوشا بودند و من دوست داشتم با آن‌ها درباره تزکیه تبادل تجربه کنم. این کار کمک زیادی به من کرد. من و آن خویشاوند با هم فا را مطالعه می‌کردیم و افکار درست می‌فرستادیم. به درون نگاه می‌کردیم و تجربیات تزکیه‌مان را به اشتراک می‌گذاشتیم. سه کار را با هم انجام می‌دادیم و هر روز را با شادی می‌گذراندیم. دو هفته به‌سرعت گذشت و زمان بازگشت من به خانه فرا رسید.

شوهرم نمی‌خواست با قطار سریع‌السیر به خانه برگردم و می‌خواست دنبالم بیاید. موافقت نکردم. باید خودم با این آزمون روبه‌رو می‌شدم. نگران بودم که شاید در محل بازرسی در ایستگاه قطار متوقفم کنند. این ترس بود. من شهروندی قانون‌مدار هستم و از تمام حقوق یک شهروند قانون‌مدار برخوردارم. پلیس فقط باید افراد بدکار را دستگیر کند. آن‌ها کاری به من ندارند. اگر اجازه می‌دادم شوهرم دنبالم بیاید، وقت او و پولمان هدر می‌رفت. او تحت تأثیر ترس من قرار می‌گرفت و در آینده ترسوتر می‌شد. همچنین بیشتر در انجام سه کار من مداخله می‌کرد.

پیش از رفتن به ایستگاه قطار، از استاد درخواست کردم به من نیرو ببخشند و اجازه ندهند اهریمن از پلیس، برای ارتکاب جرم علیه تمرین‌کنندگان فالون دافا استفاده کند. وقتی به درِ ورودی ایستگاه قطار رسیدم، حتی یک مأمور پلیس هم آنجا نبود. معمولاً مأموران پلیس در محل ورود، کارت‌های شناسایی مسافران را بررسی می‌کردند. به‌سلامت از بازرسی امنیتی عبور کردم. از استاد بسیار سپاسگزار شدم. تزکیه واقعاً معجزه‌آساست. اگر مطابق فا باشم، اهریمن نمی‌تواند هیچ کاری انجام دهد و همه‌چیز توهم است. پس از این اتفاق توانستم دو ساعت مدیتیشن کنم.

احساس می‌کردم پس از پشت‌سرگذاشتن همه این آزمون‌ها، ماده «ترس» در بدنم کمتر شده است. هر روز فا را ازبر می‌کنم. استاد همواره به ما گفته‌اند که باید فا را مطالعه کنیم. تا زمانی که فا را در قلبمان داشته باشیم و بتوانیم در لحظات حساس استاد را به یاد بیاوریم، می‌توانیم خطرات را به امنیت تبدیل و از آزمون عبور کنیم. استاد، از اینکه در تمام این مسیر مرا تقویت کرده‌اید، سپاسگزارم. اگرچه در مسیر تزکیه‌ام بارها لغزیده‌ام، به‌لطف محافظت استاد توانسته‌ام تا اینجا در مسیر تزکیه پیش بروم.

هنوز وابستگی‌ها و عقاید و تصورات بشری زیادی دارم. با جدیت و به‌خوبی تزکیه خواهم کرد تا بتوانم سه کار را به‌خوبی انجام دهم، مأموریتم را به انجام برسانم و شایسته فداکاری و نجات استاد باشم.

سپاسگزارم، استاد! سپاسگزارم، هم‌تمرین‌کنندگان!

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)