(Minghui.org) بانویی ۴۶ساله در شهر بیان، استان هیلونگ‌جیانگ، در ژوئیه۲۰۰۷، به‌دلیل ایمانش به فالون گونگ، به پنج سال زندان محکوم شد. فالون گونگ، تمرینی معنوی برای تزکیه ذهن و بدن است که از ژوئیه۱۹۹۹، توسط حزب کمونیست چین مورد آزار و شکنجه قرار گرفته است.
خانم سان دائویینگ قبل از این محکومیت به زندان، دو بار دیگر نیز به‌دلیل تمرین فالون گونگ دستگیر شد.
دو دستگیری اول
خانم سان در نوامبر۱۹۹۹، به‌دلیل رفتن به پکن، به‌منظور دادخواهی برای حق تمرین فالون گونگ، به‌مدت ۱۵ روز در اداره پلیس شهر بِی‌آن بازداشت شد. پس از آن، به یک مرکز شستشوی مغزی منتقل و به او دستور داده شد تا بیانیه‌هایی مبنی بر انکار ایمانش بنویسد. او سرانجام پس از حدود یک ماه حبس دیگر آزاد شد.
خانم سان در ژانویه۲۰۰۲، به پکن بازگشت و بنری را در میدان تیان‌آنمن برافراشت که حاوی پیام‌های فالون گونگ بود. یک مأمور لباس‌شخصی او را هل داد و به زمین انداخت و به اداره پلیس تیان‌آنمن برد. او در آنجا، از افشای هویتش یا گرفتن عکس امتناع ورزید. پلیس او را در قفسی قرار داد که بسیاری از تمرین‌کنندگان دیگر نیز در آن حبس شده بودند.
کمی بعد از ساعت ۴ بعدازظهر آن روز، خانم سان به همراه بیش از ۲۰ تمرین‌کننده دیگر که آن‌ها نیز نام خود را فاش نکردند، به بازداشتگاه منطقه پینگ‌گو در پکن منتقل شدند. او شاهد ضرب‌وشتم وحشیانه یک بانوی تمرین‌کننده دیگر بود. لباس‌های آن تمرین‌کننده پاره و صورتش کبود شده بود.
سپس خانم سان به اداره پلیس چنگ‌گوان در منطقه پینگ‌گو منتقل شد. مأموری در آنجا تهدید کرد که او را در سلول زندانیان مرد قرار خواهد داد. او در اعتراض، دست به اعتصاب غذا زد و تحت خوراندن اجباری قرار گرفت. چند زندانی او را محکم روی زمین نگه داشتند و یک لوله پلاستیکی را وارد سوراخ بینی‌اش کردند. سپس درحالی‌که لوله هنوز داخل بینی‌اش بود، او را مجبور کردند چند قدم راه برود. این خوراندن اجباری و راه رفتن روزی یک بار اتفاق می‌افتاد. او همچنان از افشای هویتش خودداری می‌کرد و پلیس دستانش را به یک در فلزی دستبند زد. اما وی منصرف نشد و آن‌ها سرانجام تسلیم شدند. او را به ایستگاه قطار بردند و همانجا رهایش کردند.
در سال ۲۰۰۲، به پنج سال زندان محکوم شد و در زندان مورد آزار و اذیت قرار گرفت
اداره پلیس شهر بیان در شب ۱۷آوریل۲۰۰۲، دستگیری گسترده تمرین‌کنندگان محلی را آغاز کرد. خانم سان موفق به فرار شد و در فهرست افراد تحت تعقیب قرار گرفت. خانواده و بستگانش مورد آزار و اذیت قرار گرفتند و تلفن‌هایشان شنود می‌شد.
خانم سان در ۸ژوئیه۲۰۰۲، هنگام قدم زدن در خیابان شهر آچنگ، استان هیلونگ‌جیانگ، توسط مأموران اداره پلیس شهر آچنگ دستگیر شد. آن‌ها او را کتک زدند و یک کیسه پلاستیکی روی سرش گذاشتند. کیسه همچنین محکم دور گردنش پیچیده شده بود. او برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد و کیسه را با دندان‌هایش پاره کرد.
پلیس خانم سان را به‌سمت توالت کشاند و او را در سینک مخصوص تمیز کردن تی، نگه داشت. آن‌ها قبل از روشن کردن دو پنکه برای دمیدن هوای سرد به صورت و بدنش، آب یخ با فشار بالا روی او پاشیدند. یکی از مأموران، با پونز به پشت او ضربه زد. سپس پلیس بار دیگر شکنجه «القای حس غرق شدن» را تکرار کرد و سرش را نیز طوری پایین نگه داشت تا تقریباً انگشتان پایش را لمس کند. او متحمل درد شدیدی شد.
آن شب خانم سان به بازداشتگاه شماره دو شهر هاربین (که مردم محلی آن را بازداشتگاه یازیچوان می‌نامند) فرستاده شد. پلیس هر روز از او بازجویی می‌کرد.
در طول یک جلسه بازجویی، درحالی‌که دستانش به پشت صندلی بسته شده بود، پلیس او را روی صندلی نگه داشت. سپس سیم یک ژنراتور دستی را به انگشتانش بستند. آن‌ها سه بار آن را روشن کردند. هر بار جریان برق از بدنش عبور می‌کرد و درد غیرقابل‌تحمل بود.
بار دیگر، یک نگهبان ناگهان بدون هیچ دلیلی به صورتش سیلی زد. هر بار که صدای راه رفتن نگهبانان را در راهرو با صدای جرینگ‌جرینگ کلیدهایشان می‌شنید، قلبش از ترس فشرده می‌شد و به‌سختی می‌توانست نفس بکشد.
خانم سان در زمستان۲۰۰۲، به بازداشتگاه شهر شوانگ‌چنگ منتقل شد. غذای آنجا بسیار نامناسب بود. او اغلب در وعده‌های غذایی‌اش شن می‌دید و نان ذرت هرگز کاملاً پخته نمی‌شد. یک ماه بعد، به پنج سال زندان محکوم شد و در بخش هفتم زندان زنان استان هیلونگ‌جیانگ پذیرش شد.
نگهبانان خانم سان را مجبور می‌کردند بین دو تخته بزرگِ تخت بخوابد. هیچ جای خواب مشخصی برای او روی هیچ‌کدام از تخته‌ها وجود نداشت. هر روز صبح مجبور بود رختخوابش را به انبار ببرد و سپس شب آن را به سلول برگرداند. بیش از دو ماه بعد، جایی به عرض 45 سانتیمتر بین دو زندانی به او اختصاص داده شد. برای جلوگیری از ورود او به فضای آن‌ها، تخته‌های چوبی را طوری قرار می‌دادند که او را تحت فشار می‌گذاشتند. بدون هیچ جایی برای حرکت، مجبور بود به پهلو بخوابد و بلندشدن از رختخواب برایش بسیار سخت بود.
خانم سان در آوریل۲۰۰۳، از انجام کار سخت خودداری کرد. به دستور فرماندهان کانگ یالینگ و کویی یان، نگهبانان و زندانیان او را مجبور می‌کردند از ساعت ۶ صبح تا ۸-۹ شب روی یک چارپایه کوچک بنشیند.
در ۱۴آوریل۲۰۰۳، چو شوهوا، دبیر سیاسی زندان، بیش از ۱۰ مأمور مسلح را هدایت کرد تا به خانم سان و بیش از ۴۰ تمرین‌کننده زندانی دیگر دستور کار سخت بدهند. تمرین‌کنندگان از انجام این کار خودداری کردند و مجبور شدند ساعت‌های طولانی روی چارپایه‌های کوچک بنشینند.
در شب ۱۶اکتبر۲۰۰۳، خانم سان و بیش از ۳۰ تمرین‌کننده دیگر از پاسخ دادن به حضور و غیاب، چمباتمه زدن یا پوشیدن نشان زندان خودداری کردند. آن‌ها را مجبور کردند تا نیمه‌شب بایستند. چند روز بعد مجبورشان کردند تا ساعت ۱۰ شب بایستند.
زندان در اواخر نوامبر۲۰۰۳، دور دیگری از آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان زندانی را آغاز کرد. فرماندهان کانگ و کوی، به همراه نگهبانان وو شوئه‌سونگ، جیانگ ویی و لین جیا، به زندانیان کویی شو، شیائو لین و ژائو یوئچین دستور دادند که خانم سان و سایر تمرین‌کنندگان را به بیرون بکشند. خانم تی جون‌یینگ طبق دستور ندوید و زندانی شیائو به صورتش سیلی زد.
زندانیان به‌زور کت‌های زمستانی، کلاه و دستکش‌های تمرین‌کنندگان را درآوردند، سپس آن‌ها را مجبور کردند از ساعت ۸ صبح تا ۴:۳۰ بعدازظهر در سرمای شدید بایستند و هیچ غذایی برای خوردن به آن‌ها ندادند.
خانم ژنگ جینبو و خانم شن جینگه در داخل رها شدند و پلیس ضد شورش با چکمه‌هایشان، به آن‌ها لگد زدند. سپس این دو خانم را به چارچوب فلزی در بستند.
خانم ژنگ هونگلی در روز سوم از چنین آزار و شکنجه‌ای، در سرمای شدید روی زمین افتاد. خانم سان، خانم چن یونشیا و خانم لیائو شیائولو روز بعد از ایستادن امتناع کردند. زندانیان آن‌ها را از طبقه چهارم به پایین کشیدند. سر خانم چن به نرده‌ها خورد و پر از برآمدگی شد. آستین‌های خانم لیائو پاره شد و بعداً دستانش را از پشت دستبند زدند. دو زندانی که خانم سان را می‌کشیدند درحین این بی‌نظمی افتادند و نگهبانان به او دستور دادند که هزینه‌های پزشکی این زندانیان را بپردازد. او اعتراض کرد و فرمانده کانگ کوتاه آمد.
خانم سان از آزار و شکنجه بی‌پایان جان سالم به در برد و در ژوئیه۲۰۰۷ آزاد شد.
گزارش‌های مرتبط:
مقامات زندان زنان شهر هاربین به زندانیانی که تمرین‌کنندگان فالون گونگ را شکنجه می‌کنند پاداش می‌دهند
تمرین‌کنندگان فالون دافا در زندان زنان استان هیلونگ‌جیانگ، علیه جیانگ زمین اقامه دعوی گروهی کردند
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
