(Minghui.org) درود بر استاد! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!
یک تمرین‌کننده خانم که از من بزرگ‌تر است، هنگام آویزان‌کردن بنرها، براثر واژگونی وسیله نقلیه مجروح شد. بار دیگر نیز در خانه اجاره‌ای‌اش از هوش رفت. در هر دو مورد، جانش به‌شدت در خطر بود. هر دو بار، پس از اینکه سخت تلاش کردم ذهنیتم را اصلاح کنم و افکار خودخواهانه‌ام را کنار بگذارم، با کمک استاد توانستیم از این وضعیت‌های مهلک عبور کنیم. مایلم برخی از درک‌هایی را که طی این تجربه کسب کردم، با هم‌تمرین‌کنندگان در میان بگذارم.
بیهوشی پس از پرت‌شدن از وسیله نقلیه
شبی صدای در مرا از جا پراند. وقتی فهمیدم هم‌تمرین‌کننده‌ای پشت در است، با عجله در را باز کردم. سه تمرین‌کننده بیرون ایستاده بودند. حالت چهره‌هایشان مرا به‌شدت نگران کرد و فوراً آن‌ها را به داخل دعوت کردم.
از یکی از آن‌ها، خاله لی، پرسیدم: «چه اتفاقی افتاده؟» توضیح داد: «سه‌نفری برای آویزان‌کردن چند بنر بیرون رفته بودیم، اما نمی‌دانم چطور وسیله نقلیه واژگون شد. من و "آن" هردو به بیرون پرت شدیم. من خوب بودم و توانستم خودم بلند شوم، اما وقتی به او نگاه کردم، دیدم بیهوش روی زمین افتاده است. خیلی ترسیدم! باید چه‌کار می‌کردیم؟ اگر خواهرانش باخبر می‌شدند، چه اتفاقی می‌افتاد؟ فوراً استاد را صدا زدم و التماس کردم نجاتش دهند و به ما کمک کنند. من و او که راننده بود، کمک کردیم "آن" بلند شود، اما وقتی وضعیتش را دیدیم، جرئت نکردیم وی را به خانه‌اش ببریم. اگر اتفاق بدی می‌افتاد چه؟ با هم مشورت کردیم و تصمیم گرفتیم "آن" را به خانه تو بیاوریم.»
«آن»، تمرین‌کننده مجروح، از هم‌تمرین‌کنندگانی است که رابطه بسیار نزدیکی با او دارم؛ دوستی عزیز و مورداعتماد در بین تمرین‌کنندگان. دیدم که گیج و سردرگم است. گفتم: «کار دیگری از دستمان برنمی‌آید؛ بیایید برایش افکار درست بفرستیم.» خاله لی گفت: «من باید به خانه بروم!» با تعجب پرسیدم: «نمی‌مانی؟! تو که تنها زندگی می‌کنی، چرا می‌خواهی به خانه بروی؟ همین‌جا بمان!» گفت: «نمی‌توانم اینجا بمانم! خیلی به‌هم ریخته‌ام؛ چطور می‌توانم در این وضعیت، افکار درست بفرستم؟ نه، نه، باید به خانه بروم!» در ادامه گفت که آن تمرین‌کننده مرد که رانندگی می‌کرد نیز نمی‌تواند بماند؛ دیرش شده بود و باید به خانه بازمی‌گشت، وگرنه خانواده‌اش ناراحت می‌شدند؛ حتماً باید برمی‌گشت. سپس هردو با عجله رفتند.
هرگز تصور نمی‌کردم هم‌تمرین‌کننده‌ای را در چنین وضعیت وخیمی به خانه‌ام بیاورند و صرفاً او را رها کنند و بروند. چطور می‌توانستند پس از چنین اتفاقی بخوابند؟ اگر می‌ماندند، حضور یک نفر دیگر افکار درستمان را تقویت می‌کرد، می‌توانستیم از یکدیگر حمایت کنیم و اگر مسئله‌ای پیش می‌آمد، با هم مشورت کنیم.
همین که در پشت سرشان بسته شد، موجی از ترس و درماندگی وجودم را فراگرفت. آن شب فقط من در خانه بودم؛ باید چه‌کار می‌کردم؟ چاره دیگری نداشتم. صمیمانه از استاد خواستم از «آن» محافظت کنند تا اتفاقی برایش نیفتد. درحالی‌که کمکش می‌کردم روی تخت آجری گرم‌شونده کوچک دراز بکشد، به‌سرعت ذهنیتم را اصلاح کردم و کوشیدم وضعیت را از دید خاله لی ببینم. او بیش از 70 سال دارد و اینکه در قسمت عقب وسیله نقلیه‌ای درحال حرکت بایستد که مدام راه می‌افتد، توقف می‌کند و تکان می‌خورد، فقط برای اینکه بنرها را تا جای ممکن بالا و خوب آویزان کند، کار کوچکی نیست. او و «آن» هردو از وسیله نقلیه افتاده بودند. همین که مجروح نشده بود و می‌توانست خودش بلند شود، نتیجه بسیار خوبی بود؛ دیگر چه انتظاری می‌توانستم از او داشته باشم؟ از کارکردن تا آن وقت شب خسته بود، وضعیت «آن» او را به وحشت انداخته بود و نگران واکنش ناخوشایند خواهر و برادرهای «آن» بود. ازنظر روحی، دیگر بیشتر از این تحمل نداشت.
وقتی این افکار از ذهنم گذشت، احساس ترس و درماندگی‌ام کم‌کم رنگ باخت و جای خود را به تحسین خاله لی داد. حالا که او مراقبت از «آن» را به من سپرده بود، می‌دانستم که از عهده‌اش برمی‌آیم. پس از اینکه آن را در جای مناسبی خواباندم و ذهن خودم را آرام کردم، مقابل تصویر استاد نشستم و شروع به فرستادن افکار درست کردم. می‌خواستم تمام عوامل شیطانی‌ای را متلاشی کنم که این هم‌تمرین‌کننده را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دادند. از استاد خواستم او را تقویت کنند تا هرچه زودتر به هوش بیاید. مطلقاً نباید می‌گذاشتیم کسانی که تمرین نمی‌کنند، درباره دافا افکار منفی پیدا کنند.
با ادامه فرستادن افکار درست، ترسم به‌تدریج فروکش کرد. بااین‌حال، تصاویر وضعیت خطرناک «آن» مرتب در ذهنم ظاهر می‌شد و بی‌اختیار چشم‌هایم را باز می‌کردم تا او را ببینم. ذهنم مانند دریایی توفانی آشفته بود و نمی‌توانستم آرام شوم. از استاد کمک خواستم و تلاش کردم تمام مداخلات و آزار و شکنجه را نفی و رد و متلاشی کنم. نگرانی‌هایم به‌آرامی از بین رفت، هرچند هنوز گاهی چشم‌هایم را باز می‌کردم تا وضعیت «آن» را بررسی کنم. نمی‌دانم چه مدت افکار درست فرستادم، اما سرانجام همه‌چیز در سکوت و آرامشی عمیق فرو رفت. هنگام سپیده‌دم، او چشم‌هایش را باز کرد و پرسید: «چرا در خانه تو خوابیده‌ام؟» گفتم: «یادت نیست چه اتفاقی افتاد؟» گفت: «نه.» پرسیدم: «یادت هست دیشب با لی برای آویزان‌کردن بنرها بیرون رفتی؟» لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «بله، با آن‌ها برای آویزان‌کردن بنر بیرون رفتم، اما چطور سر از خانه تو درآوردم؟» مختصر توضیح دادم که وسیله نقلیه‌شان واژگون شد و او به بیرون افتاد. گفت: «هیچ‌چیز را به یاد ندارم؛ نه واژگون‌شدن وسیله نقلیه را و نه اینکه چطور به اینجا آمدم. اصلاً چیزی از این اتفاقات یادم نیست.»
پرسیدم: «حالت چطور است؟ سر یا بدنت درد می‌کند؟» با آرامش گفت: «احساس نمی‌کنم مشکلی داشته باشم؛ حالم خوب است.» بار سنگینی از روی قلبم برداشته شد. گفتم: «استاد از تو محافظت کردند! وگرنه عواقبش تصورناپذیر بود.» کمی تبادل‌نظر کردیم و او بعداً متوجه شد که هنگام آویزان‌کردن بنرها در آن شب، ذهنیتش کاملاً خالص نبوده است. تحمل کندبودن لی برایش سخت بود و احتمالاً همین رنجش بهانه‌ای به نیروهای کهن داده بود تا از آن سوءاستفاده کنند.
وقتی دیدم کاملاً هوشیار شده است، هیچ نشانه‌ای از آسیب جسمی ندارد و حتی می‌تواند خودش پیاده به خانه برود، ناگهان احساس کردم مانند بادکنکی که بادش خالی شده، کاملاً بی‌رمق شده‌ام. آرام نشسته بودم و آن‌قدر سست و بی‌حال بودم که تا مدتی طولانی نمی‌توانستم خودم را جمع‌وجور کنم. چه کسی می‌تواند درک کند استاد شب قبلش چه چیزهایی را تحمل کردند؟ چه نبرد شدیدی میان نیکی و پلیدی در بُعدهای دیگر رخ داد تا «آن» بازگردد؟ هنگام نوشتن این مطالب اشک‌هایم جاریست. بار دیگر عمیق‌ترین سپاسگزاری‌ام را به استاد نیک‌خواه ابراز می‌کنم!
«آن» به‌شدت بیمار شد
باخبر شدم که «آن» قصد دارد برای همراهی با فرزندش و حمایت از تحصیل او، به شهر محل تحصیل فرزندش برود. متوجه شدم به‌دلیل مسائل جزئی مختلف خانوادگی، ذهنش آرام نیست. نگران بودم که براساس احساسات بشری با این وضعیت برخورد کند و این کار احتمالاً مسیری را که استاد برایش نظم و ترتیب داده‌اند مختل کند؛ بنابراین از تصمیمش برای رفتن به آن شهر، حمایت کاملی نکردم. ازآنجاکه دورشدن طولانی‌مدت از خانه، ناگزیر تغییرات قابل‌توجهی به همراه داشت، پیشنهاد کردم موضوع را با دقت بررسی کند، ذهنیتش را اصلاح کند و نظم و ترتیب امور را به استاد بسپارد. به همین دلیل، به‌اشتباه تصور کرد که با رفتنش مخالفم. احساس می‌کرد شرایط را از دید او نمی‌بینم و سختی‌هایش را درک نمی‌کنم، بنابراین رنجش عمیقی از من به دل گرفت.
دیگر درباره این موضوع با من صحبت نکرد و مرا در جریان نگذاشت. خودش تصمیم گرفت به آن شهر برود. متوجه نشده بودم که تصمیمش را گرفته است. وقتی بعداً به دیدنش رفتم، با من بسیار سرد برخورد کرد، هرچند می‌توانستم سختی‌هایی را که با آن‌ها روبه‌رو بود نیز احساس کنم. وقتی به شوهرم گفتم چقدر شرایط برایش دشوار است، پیشنهاد کرد: «چرا ۲۰۰۰ یوان برایش نمی‌بری؟» وقتی برای دادن پول رفتیم، سعی کردم با او صحبت کنم. احساس بیگانگی می‌کردم؛ شکافی واقعی میانمان ایجاد شده بود. اعتماد و درک متقابلی که قبلاً داشتیم، از بین رفته بود. در گذشته، حتی اگر پیشنهادهایم کاملاً مناسب نبود، همیشه گوش می‌داد و درباره‌شان فکر می‌کرد، اما حالا دیگر آن فضای گفت‌وگوی صمیمانه وجود نداشت. حتی آن 2000 یوان را هم نپذیرفت. اولین بار بود که چنین اختلافی میان ما پیش می‌آمد. هیچ رنجشی از او نداشتم؛ فقط عمیقاً احساس درماندگی می‌کردم.
مدت زیادی گذشت. سپس روزی شنیدم که او ناگهان در آپارتمان اجاره‌ای‌اش، که همراه فرزندش در آن زندگی می‌کرد، از هوش رفته و با عجله به بیمارستان منتقل شده است. من و تمرین‌کننده دیگری با شنیدن این خبر ناراحت‌کننده، بی‌درنگ برای دیدنش راهی بیمارستان آن شهر شدیم. وقتی رسیدیم، روی تخت بیمارستان دراز کشیده بود و به او سرم وصل بود. چشم‌هایش درخشش سابق را نداشت و وقتی ما را دید، دیگر آن صمیمیت گذشته میانمان نبود. هنگام صحبت با او، احساس کردم خودآگاه اصلی‌اش دیگر کنترل را در دست ندارد. گفت هیچ‌یک از آموزه‌های فا را به یاد نمی‌آورد؛ بنابراین نمی‌توانستم براساس فا با او تبادل‌نظر کنم و فرستادن افکار درست نیز برایش دشوار بود.
خانواده «آن» یک به‌اصطلاح «استاد» را آورده بودند؛ مردی لاغر و تیره‌پوست که راهی اهریمنی و منحرف را تمرین می‌کرد. او شروع کرد قسمت پایین شکم «آن» را با حرکات دایره‌ای مالید و حتی چیزهایی داخل نافش گذاشت. «آن» فقط دراز کشیده بود و به او اجازه می‌داد هر کاری که می‌خواهد انجام دهد. در همان حال، افکار درست فرستادم تا آلودگی‌ای را که این مرد به بدنش وارد می‌کرد، متلاشی کنم. من و تمرین‌کننده همراهم در سکوت از استاد خواستیم فرصتی برای نجات او به ما بدهند و کمکمان کنند موجودات آشفته و بدخواهی را که در بُعدهای دیگر کنترلش می‌کردند، متلاشی کنیم.
در آن شرایط، مرخص‌کردن او از بیمارستان غیرممکن به نظر می‌رسید. با تمرین‌کننده همراهم مشورت کردم؛ نمی‌توانستیم او را همان‌جا رها کنیم. دیگر فا را به یاد نمی‌آورد، خودآگاه اصلی‌اش آشفته بود و با سرُم روی تخت دراز کشیده بود؛ در همین حین، اعمال پلید این مرد نیز او را بیشتر آلوده می‌کرد و با او مداخله می‌کرد. اگر این وضعیت ادامه می‌یافت، ممکن بود شرایطش وخیم شود. تصمیم گرفتیم او را به خانه ببریم تا بتوانیم همراهش فا را مطالعه کنیم و افکار درست بفرستیم. تصمیم گرفتیم هر طور شده او را از آنجا ببریم، حتی اگر فقط برای یک شب باشد. تمرین‌کننده همراهم پیشنهاد کرد: «چرا با خانواده‌اش صحبت نمی‌کنی؟» موافقت کردم. افکار درستمان را حفظ کردیم و از استاد کمک خواستیم.
اعضای خانواده‌اش را به بیرون اتاق بیمارستان بردم تا با آن‌ها صحبت کنم. ابتدا گفتم که با دریافت درمان پزشکی او مخالف نیستم؛ دافا مصرف دارو یا تزریق را منع نمی‌کند و چنین تصمیم‌هایی کاملاً داوطلبانه است. رابطه نزدیک و دیرینه‌ام با او را یادآوری کردم و گفتم که سال‌هاست مانند دو خواهر هستیم.
گفتم متوجه شده‌ام که وضعیت روحی‌اش خوب نیست، بنابراین پیشنهاد می‌کنم برای یک شب او را به خانه ببرم تا روحیه‌اش بهتر شود؛ ابراز امیدواری کردم که این کار حالش را بهتر و بهبودی‌اش را سریع‌تر کند. بالاخره حتی یک فرد سالم هم احتمالاً پس از چند روز ماندن در محیط بیمارستان، حالش بدتر می‌شود. یکی از اعضای خانواده‌اش گفت: «می‌دانم شما دو نفر صمیمی هستید، اما با این وضعیت فعلی‌اش، چه کسی جرئت می‌کند اجازه دهد به خانه برود؟! حتماً باید در بیمارستان بماند. آن روز اگر کمی دیرتر به بیمارستان رسیده بود، زنده نمی‌ماند. فشار خون و قند خونش به‌طرز نگران‌کننده‌ای بالاست؛ ممکن است هر لحظه گیج شود و زمین بخورد. چه کسی جرئت می‌کند اجازه دهد بیمارستان را ترک کند؟ اگر از هوش برود چه؟»
گفتم: «فقط می‌خواهم برای یک شب او را به خانه خودم ببرم تا ببینیم آیا تغییر محیط کمکی می‌کند یا نه. می‌توانم آموزه‌های استاد را هم برایش پخش کنم؛ فکر می‌کنم برایش خوب باشد. فردا صبح زود تاکسی می‌گیرم و او را برمی‌گردانم. اختلالی در سرم‌درمانیِ فردایش ایجاد نمی‌شود.»
آن عضو خانواده گفت: «نه، اصلاً امکان ندارد. چطور می‌توانیم چنین کاری کنیم؟ اگر دوباره از هوش برود، فاجعه می‌شود.»
گفتم: «کاملاً از حساسیت و پیامدهای این کار آگاهم. فکرش را بکنید، آیا سلامتی آن را شوخی می‌گیرم؟ اگر او را به خانه ببرم و اتفاقی بیفتد، مگر خانواده شما مرا مسئول نمی‌دانند؟ حتی ممکن است به اعتبار دافا لطمه بزند. اما وقتی او را در این وضعیت می‌بینم، چطور می‌توانم فقط تماشا کنم و کاری نکنم؟ اگر به‌خاطر رابطه شخصی‌مان نبود و اگر دافا را تمرین نمی‌کردم، حتی اگر ثروت هنگفتی به من پیشنهاد می‌کردید، تضمین کتبی می‌دادید که مسئول هیچ حادثه‌ای نخواهم بود و از من می‌خواستید فقط برای یک شب او را به خانه ببرم، قبول نمی‌کردم. هرگز چنین کار احمقانه‌ای نمی‌کردم.»
آن عضو خانواده به حرف‌هایم گوش داد و سپس گفت: «پس فکر می‌کنی بردن او به خانه برای یک شب، واقعاً کمکش می‌کند؟»
گفتم: «معتقدم دست‌کم اوضاع را در مسیر بهتری قرار می‌دهد و قطعاً بهتر از ماندن در بیمارستان است. این بهترین و مستقیم‌ترین راه‌حل برای آن است. به همین دلیل جرئت کردم این موضوع را با شما مطرح کنم. من کسی هستم که حفظ آبرو برایم خیلی اهمیت دارد. اگر درخواستم را رد کنید، خیلی خجالت‌زده می‌شوم. این پیشنهاد را سرسری مطرح نکرده‌ام؛ خیلی دقیق درباره‌اش فکر کرده‌ام. می‌دانید اگر او را به خانه ببرم، با چه چیزهایی روبه‌رو خواهم شد؟ می‌دانید چه کارهایی باید انجام دهم، چه محیطی باید فراهم کنم یا نتیجه احتمالی چه خواهد بود؟ این‌ها چیزهایی هستند که حتی نمی‌توانید تصور کنید. بنابراین لطفاً اعتماد کنید که مسئولیت کامل این تصمیم را می‌پذیرم.»
«علاوه‌براین، "آن" سال‌های زیادی فا را مطالعه و تزکیه کرده است. شما هم به اندازه من می‌دانید که او ازطریق مطالعه فا از محنت‌های بسیاری عبور کرده است. اگر دافا را تمرین نمی‌کرد، آیا می‌توانست پس از تحمل این‌همه سختی، تا اینجا پیش بیاید؟ به همین دلیل می‌خواهم او را به خانه ببرم تا به سخنرانی‌های ضبط‌شده استاد گوش دهد. در بیمارستان، کارکنان عصرها به او سر نمی‌زنند؛ تا زمانی که سرم‌درمانیِ صبحش مختل نشود، مشکلی پیش نمی‌آید. لطفاً خیالتان راحت باشد؛ اگر بهبودی حاصل نشد، فوراً او را برمی‌گردانم. شما هم امشب به خانه بروید و کمی استراحت کنید؛ این چند روز ماندن در بیمارستان، واقعاً خسته‌تان کرده است.»
پس از توضیح همه این‌ها، خانواده‌اش سرانجام موافقت کردند که او را به خانه‌ام ببرم.
وقتی رضایتشان را گرفتم، با عجله به اتاق بیمارستان رفتم و به او گفتم: «تو را به خانه خودم می‌برم.» بی‌تفاوت ماند. گفتم: «وسایلت را جمع کن؛ بیا به خانه برویم.»
پرسید: «چرا باید با تو بیایم؟ با تو نمی‌آیم. اگر از اینجا بروم، به خانه اجاره‌ای خودم برمی‌گردم؛ با تو نمی‌آیم.» با شنیدن این حرف‌ها متوجه شدم که این حرف‌های از خود حقیقی او نیست، بلکه عوامل شیطانی می‌خواهند او را از بدن واحد تمرین‌کنندگان جدا کنند. همچنین احساس کردم هنوز کدورتی حل‌نشده میان او و من وجود دارد.
اگرچه کمی دلسرد شدم، همچنان قاطعانه بر هدفم متمرکز ماندم: استفاده از افکار درست برای متلاشی‌کردن آزار و شکنجه یک هم‌تمرین‌کننده. می‌دانستم استاد درست کنارم هستند و مرا تقویت می‌کنند و می‌دانستم نباید اجازه دهم هیچ وابستگی بشری‌ای با این کار مداخله کند. تمرین‌کننده‌ای که همراهم بود نیز به متقاعدکردنش کمک کرد و سرانجام «آن» موافقت کرد همراه ما به خانه‌ام بیاید.
یکی دیگر از اعضای خانواده‌اش، ما و آن تمرین‌کننده را با خودرو به خانه‌ام رساند. هنگام پیاده‌شدن، با حالتی بین شوخی و جدی به آن عضو خانواده گفتم: «اگر فردا معجزه‌ای رخ دهد و کاملاً خوب شود، حتی اگر خودش هم بخواهد برگردد، دیگر نمی‌گذاریم برود. می‌توانید برای دیدنش به خانه من بیایید.»
پس از ورودش به خانه، تلویزیون بزرگ را روشن کردم. به‌جای اینکه فوراً ویدئوهای سخنرانی استاد را برایش پخش کنم، نماهنگ‌هایی با تصاویر استاد گذاشتم، ترانه‌هایی مانند «سرودی در ستایش لطف استاد»، «دستان استاد»، «سپاسگزاریم، استاد» و «فالون دافا خوب است». با نمایش مکرر تصویر نیک‌خواه و آرام استاد روی صفحه، اتاق سرشار از انرژی شد و خود حقیقی او را بیدار کرد.
از چند تمرین‌کننده دیگر دعوت کردم بیایند و با او صحبت کنند. افکار درستش ظاهر شد. سردرگمی از چشم‌هایش محو شد و با دیدن آن‌ها هوشیار و بانشاط شد. روز را با مطالعه فا و تبادل درک با یکدیگر گذراندیم. تا شب که به رختخواب رفتیم، کاملاً به حالت عادی برگشته بود و دیگر از وضعیتش در بیمارستان خبری نبود. به من گفت: «به بیمارستان برنمی‌گردم.»
پرسیدم: «مطمئنی مشکلی پیش نمی‌آید؟»
گفت: «بله. به آن‌ها تلفن می‌کنم و می‌گویم خوب شده‌ام و برنمی‌گردم.»
بسیار خوشحال شدم. به او گفتم: «لطفاً اینجا را خانه خودت بدان. راحت بمان. می‌توانیم با هم فا را مطالعه کنیم و افکار درست بفرستیم.» خوشحال بود که می‌ماند.
هماهنگ کردم که هم‌تمرین‌کنندگان به‌نوبت هنگام مطالعه فا همراهش باشند؛ هر روز صبح و بعدازظهر تمرین‌کنندگانی در خانه‌ام بودند. وضعیت سلامتی‌اش پیوسته بهتر می‌شد و حتی می‌توانست در مرتب‌کردن خانه به من کمک کند.
دو سه روز بعد، تمرین‌کننده‌ای به من گفت: «درِ خانه‌ات عملاً هیچ‌وقت بسته نیست؛ بستگانش مدام رفت‌وآمد می‌کنند! ببین، او مشخصاً برای تزکیه و عبور از یک محنت به اینجا آمده است؛ واقعاً نباید بگذارد خانواده‌اش این‌قدر به دیدنش بیایند. اگر می‌خواهند او را ببینند، می‌توانند پس از بازگشتش به خانه خودش، این کار را بکنند. ما تلاش می‌کنیم فا را مطالعه و با هم تبادل درک کنیم، اما هر بار بستگانش از راه می‌رسند، ادامه‌دادن غیرممکن می‌شود. علاوه‌براین، با این‌همه رفت‌وآمد روزانه، همسایه‌ها چه فکری می‌کنند؟!»
بعداً فهمیدم که بستگانش واقعاً برای دیدنش به خانه‌ام می‌آمدند. متوجه شدم موضوعی که این تمرین‌کننده مطرح کرده، مهم و نیازمند توجه است؛ باید قدر این محیط تزکیه را که به‌سختی فراهم شده است بدانیم. محیط مطالعه گروهی فا مقدس است و نباید دیدارهای مردم عادی آن را مختل کند، هرچند دیدار گاه‌به‌گاه اشکالی ندارد. می‌توانستیم این موضوع را برای بستگانش توضیح دهیم و احتمالاً درک می‌کردند. بااین‌حال، تصمیم گرفتم مستقیماً این موضوع را با خودش مطرح نکنم، زیرا نمی‌خواستم آرامشش را بر هم بزنم یا باعث شوم از ماندن در اینجا احساس ناراحتی کند. علاوه‌براین، وقتی تازه از بیمارستان بیرون آمده بود، خودم به خانواده‌اش گفته بودم که برای دیدنش بیایند و دیدارشان به آن‌ها هم اطمینان خاطر می‌داد. دیدن اینکه وضعیت «آن» در خانه‌ام حتی بهتر از بیمارستان بود، تأیید دیگری بر ماهیت خارق‌العاده دافا بود.
برای حفاظت از این محیط تزکیه، بیشتر افکار درست می‌فرستادم تا میدان خانه‌ام را پاکسازی کنم. معمولاً درباره مسائل ایمنی بسیار محتاطم و میل شدیدی به محافظت از خودم دارم. وقتی متوجه مشکلی احتمالی می‌شوم، قلبم پر از نگرانی می‌شود و معمولاً بدترین حالت را تصور می‌کنم. اما در ماجرای «آن»، به‌طرز چشمگیری بدون خودخواهی و بدون ترس بودم. معمولاً هر وقت احساس می‌کردم چیزی درست نیست، اقدامات احتیاطی انجام می‌دادم، اما این بار، حتی وقتی متوجه مشکلات احتمالی می‌شدم، احساس می‌کردم به موانعی واقعی تبدیل نخواهند شد. به‌روشنی می‌دانستم که این از غیرمنطقی‌بودن یا بی‌اعتنایی به ایمنی و پیامدها ناشی نمی‌شود. بلکه از این باور عمیق سرچشمه می‌گرفت که هرگونه مشکل به‌اصطلاح پیچیده‌ای، به‌واسطه دافا، توجه عاری از خودخواهی به دیگران و نیک‌خواهی، از بین خواهد رفت و برطرف خواهد شد. شاید همین باور، سرچشمه اطمینانی بود که به من جرئت داد آن را به خانه بیاورم.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، حدود یک هفته از آمدن «آن» به خانه‌ام گذشت. او کاملاً بهبود یافت و ما به همراهانی صمیمی و هم‌فکر در مسیر تزکیه تبدیل شدیم. روزی که قرار بود به خانه‌اش برگردد، هردو در قلبمان احساس اندوهی عمیق داشتیم. وقتی برای ناهار به خانه آمدم، دیدم کف خانه و آشپزخانه را ساییده و کاملاً تمیز کرده است. گفت خوب شده و بعدازظهر، پس از مطالعه فا، به خانه می‌رود. پیشنهاد کردم: «چرا دو سه روز دیگر نمی‌مانی؟»
پاسخ داد: «هرقدر هم بمانم، بالاخره باید بروم.» وقتی برای رفتن به محل کار از خانه بیرون می‌رفتم، تا دم در همراهم آمد و درحالی‌که بی‌میلی‌اش به جدایی آشکار بود، گفت: «وقتی امشب برگردی، من دیگر اینجا نیستم.» با دیدن اشک‌هایی که در چشم‌هایش حلقه زده بود، بی‌آنکه حرفی بزنم، رو برگرداندم و در را بستم؛ چشم‌های خودم هم پر از اشک شده بود. این اشک‌ها احساس تلخ و شیرین جدایی پس از روزهایی را در خود داشت که در کنار هم زندگی کرده و در فا رشد کرده بودیم. هم نشان‌دهنده پیروزی مشترکمان در عبور از یک محنت شدید کارمای بیماری بود و هم احساسات بشری تزکیه‌نشده‌ای را نشان می‌داد که هنوز نسبت به یکدیگر به‌عنوان هم‌تمرین‌کننده داشتیم. امیدوارم هردویمان که در چنین آزمون‌هایی، کنار یکدیگر ایستاده‌ایم، درنهایت به هدف کمال در فا برسیم.
سخن پایانی
با تأمل درباره این دو ماجرای مربوط به «آن»، متوجه می‌شوم که گرچه در آن زمان، بارقه‌ای از افکار درست داشتم، این چیزی نبود که ازطریق تزکیه شخصی محکم و پیوسته پرورانده باشم. درواقع، در آن موقعیت‌های مشخص، قدرت‌بخشی از جانب استاد را داشتم و همین به نتیجه‌ای مثبت انجامید. چقدر آرزو دارم این حالت افکار درست پایدار بماند! چقدر مشتاقم قلبی حقیقتاً گشاده و بزرگوار را تزکیه کنم و در کنار هم‌تمرین‌کنندگان، با جدیت و به‌طور آشکار و بی‌پرده پیش بروم! باید مراقب باشم که نگرش تنگ‌نظرانه‌ام کارها را خراب نکند و مجبور نشویم بعداً اوضاع را اصلاح کنیم، یا بدتر از آن، بی‌آنکه حتی متوجه باشم، به هم‌تمرین‌کنندگان آسیب برسانم. در اینجا همچنین مایلم از هر تمرین‌کننده‌ای که ممکن است در گذشته، او را رنجانده باشم، عذرخواهی کنم.
از استاد بابت نجات نیک‌خواهانه‌شان سپاسگزارم! متشکرم استاد!
(مقاله منتخب در بیستوسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
