(Minghui.org)
درود، استاد! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!
در سال ۲۰۰۰ با وب‌سایت مینگهویی آشنا شدم. آن زمان نمی‌خواستم هیچ سروکاری با رایانه داشته باشم، زیرا فکر می‌کردم رایانه‌ها فناوری موجودات فضایی هستند. اما پس از خواندن چند مقاله تبادل تجربه در وب‌سایت مینگهویی، عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتم. در یکی از مقاله‌ها، تمرین‌کننده‌ای گفته بود: «اگر دافا به من نیاز داشته باشد، می‌توانم جانم را فدا کنم تا از شکوه و وقار دافا دفاع کنم.» می‌خواستم مانند او درستکار باشم.
با پیشرفت اصلاح فا، تمرین‌کنندگان از من خواستند در تهیه مطالب روشنگری حقیقت کمک کنم و کار را با تهیه چند کارت شروع کردیم. وقتی دیدم کارت‌ها چقدر زیبا هستند، مطمئن شدم که مردم از آن‌ها خوششان خواهد آمد؛ بنابراین با خوشحالی پذیرفتم که کمک کنم.
آن زمان فقط چند محل تولید مطالب را می‌شناختم. برای تهیه مطالب باید هر بار بیش از ۵۰ کیلومتر رکاب می‌زدیم تا به آنجا برسیم و همین مسافت را نیز برای بازگشت طی می‌کردیم. در گرمای تابستان، عرق از سروصورتم می‌ریخت و حتی فرصتی برای نوشیدن آب نداشتم. گاهی در قسمت بالای ران‌هایم عرق‌سوز می‌شدم. پیوسته این بخش از آموزش استاد در شعر «ترس از چه» از هنگ یین 2 را ازبر می‌خواندم:
«... خدایان خدایان در دنیا هستند،
به فا اعتبار می‌بخشند.»
همان‌طور که این سطرها را ازبر می‌خواندم، به‌تدریج دیگر احساس گرما نمی‌کردم و پاهایم نیز ناراحت نبودند. سخنان استاد به من نیرو می‌بخشیدند و هرقدر هم که هوا گرم بود و هرقدر هم عرق می‌کردم، هیچ‌وقت تشنگی شدیدی احساس نمی‌کردم.
وقتی استاد کتاب سفر به شمال آمریکا برای آموزش فا را منتشر کردند، به‌محض دریافت نسخه‌های آن، آن‌ها را به دست تمرین‌کنندگان رساندیم. یکی از تمرین‌کنندگان در منطقه‌ای روستایی، بسیار دور از جاده اصلی زندگی می‌کرد. وقتی به خانه‌اش رسیدیم و نسخه‌ای از سخنرانی جدید استاد را به او دادیم، چنان تحت تأثیر قرار گرفت که اشک از چشمانش جاری شد. گفت که نتوانسته بود با سایر تمرین‌کنندگان ارتباط برقرار کند و احساس می‌کرد کاملاً منزوی شده است. حالا که می‌توانست آموزش فای استاد و مقالات مینگهویی را بخواند، احساس می‌کرد دوباره خانه‌اش را پیدا کرده است.
وقتی آنجا را ترک کردیم، باران می‌بارید و هوا تقریباً تاریک شده بود. هنگامی که به جاده خارج از روستا رسیدیم، چرخ‌های دوچرخه‌هایمان چنان شدید گِلی شده بودند که دیگر نمی‌توانستیم رکاب بزنیم. گِل‌ها را از چرخ‌ها پاک کردیم، اما به‌محض اینکه دوباره حرکت کردیم، چرخ‌ها به‌شدت گِلی شدند. رهگذری به ما گفت: «اینجا خاک رس است. وقتی باران می‌بارد، نمی‌توانید دوچرخه‌سواری کنید؛ باید دوچرخه‌هایتان را حمل کنید.»
با شنیدن این حرف، قلبم فرو ریخت. ما دو زن نسبتاً ضعیف بودیم که در جاده‌ای روستایی و گل‌آلود، زیر باران و در آستانه تاریکی هوا، باید دوچرخه‌هایمان را حمل می‌کردیم! چاره دیگری نداشتیم، اما می‌دانستیم که استاد و موجودات خدایی و بوداهای سراسر آسمان‌ها از ما محافظت می‌کنند. ما مریدان دافا بودیم و قطعاً می‌توانستیم از عهده این کار برآییم. بنابراین دوچرخه‌هایمان را بلند کردیم و درحالی‌که فا را ازبر می‌خواندیم، به راه افتادیم. جاده اصلی حدود سه کیلومتر فاصله داشت و احساس می‌کردیم این مسیر تمامی ندارد. در بخشی از مسیر نمی‌توانستم ببینم کجا قدم می‌گذارم و داخل یک جوی پر از گِل افتادم. اما همچنان به راه رفتن و ازبر خواندن فا ادامه دادیم تا سرانجام به جاده اصلی رسیدیم. با وجود تمام سختی‌ها، خوشحال بودیم که توانسته بودیم به آن تمرین‌کننده کمک کنیم بالاخره سخنرانی استاد را بخواند.
اغلب با مشکلاتی روبه‌رو می‌شدیم، اما هیچ‌چیز نمی‌توانست مانع انجام سه کاری شود که تمرین‌کنندگان باید انجام دهند. هرگاه مینگهویی سخنرانی یا مقاله جدیدی از استاد منتشر می‌کرد، آن را در سریع‌ترین زمان ممکن به دست سایر تمرین‌کنندگان می‌رساندیم.
تمرین‌کننده اصلی در منطقه ما که مهارت‌های فنی داشت، به خارج از کشور رفت. تمرین‌کننده دیگری را پیدا کردم تا نرم‌افزار عبور از فیلترینگ اینترنت را نصب کند و خیلی زود یاد گرفتم چگونه به اینترنت دسترسی پیدا کنم. همیشه کمی می‌ترسیدم، اما اگر ابتدا افکار درست می‌فرستادم و آموزش‌های استاد را ازبر می‌خواندم، ترسم از بین می‌رفت. می‌دانستم که نمی‌توانم منتظر بمانم یا به دیگران متکی باشم. باید بر موانع خودم غلبه می‌کردم و مهارت‌های رایانه‌ای بیشتری می‌آموختم تا در اصلاح فا، به استاد کمک کنم.
یادگیری چاپ، صفحه‌آرایی و طراحی تصاویر گرافیکی نسبتاً آسان بود. خرید رایانه نیز دشوار نبود، اما نمی‌دانستم چگونه سیستم‌عامل رمزگذاری‌شده را نصب کنم. بنابراین حتی پس از خرید رایانه هم نمی‌توانستم از آن استفاده کنم. مجبور بودم تمرین‌کننده‌ای با مهارت‌های فنی پیدا کنم تا سیستم را نصب کند، اما تمرین‌کنندگان زیادی این کار را بلد نبودند. مصمم شدم خودم نصب سیستم‌عامل را یاد بگیرم تا بتوانم موجودات ذی‌شعور بیشتری را نجات دهم.
پس از اینکه چنین فکری کردم، استاد شرایط را برایم فراهم کردند. تمرین‌کننده‌ای را پیدا کردم که می‌توانست به من آموزش دهد، اما خانه‌اش بیش از ۱۰۰ کیلومتر با محل زندگی‌ام فاصله داشت. نخستین بار که به دیدنش رفتم، مه چنان غلیظ بود که نمی‌توانستم بیش از ۱۰ متر جلوتر را ببینم. پس از پیاده شدن از اتوبوس، آن تمرین‌کننده با موتورسیکلت به‌دنبالم آمد، زیرا باید ۱۵ کیلومتر دیگر طی می‌کردیم. وقتی به مه غلیظ اطرافمان نگاه کردم، با خودم فکر کردم که چگونه می‌توانیم در چنین شرایطی، موتورسیکلت را برانیم. شروع کردم به تکرار عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است.» درست در همان لحظه، کامیون بزرگی با چراغ‌های مه‌شکن روشن از کنارمان گذشت. پشت سر آن حرکت کردیم و به‌سلامت به خانه آن تمرین‌کننده رسیدیم.
نصب سیستم را یاد گرفتم و تمام مراحل را یادداشت کردم. وقتی به خانه برگشتم، با دقت طبق یادداشت‌هایم پیش رفتم، اما نصب موفقیت‌آمیز نبود و این موضوع ناامیدم کرد. هرگاه با چیزی روبه‌رو می‌شدم که اندکی با یادداشت‌هایم تفاوت داشت، اصلاً نمی‌دانستم چه‌کار کنم. چاره‌ای جز این نداشتم که دوباره برای کمک گرفتن نزد آن تمرین‌کننده بروم. این بار وقتی از اتوبوس پیاده شدم، تمرین‌کننده دیگری به‌دنبالم آمد. این بار به‌جای مه، باد بسیار شدیدی می‌وزید و نشستن روی موتورسیکلت مضطربم می‌کرد. باد از پهلو می‌وزید و احساس می‌کردم هر لحظه ممکن است موتورسیکلت را از جاده به داخل مزارع پرت کند. وقتی سرانجام به خانه آن تمرین‌کننده رسیدیم، نفس راحتی کشیدم.
یادگیری مهارت‌های فنی آسان نبود. مداخلات بسیار زیادی وجود داشت و نیروهای کهن مصمم بودند مانع ما شوند. حتماً به این دلیل بود که اگر همه ما می‌توانستیم از رایانه استفاده کنیم، می‌توانستیم فیلتریگ اینترنت را از بین ببریم. از استاد به‌خاطر محافظتشان و از آن تمرین‌کننده به‌خاطر کمک فداکارانه‌اش سپاسگزارم. مجبور شدم چند بار نزد او بروم و او همیشه بسیار صبور بود.
پس از بازگشت به خانه، سایر تمرین‌کنندگان از من خواستند برایشان سیستم نصب کنم. تعداد نسبتاً زیادی از آن‌ها می‌خواستند این کار را یاد بگیرند، اما خودم تازه اصول اولیه را آموخته بودم. هرگاه کسی به نصب سیستم نیاز داشت یا رایانه‌اش خراب می‌شد، احساس می‌کردم از عهده کار برنمی‌آیم. وقتی با چیزی روبه‌رو می‌شدم که نمی‌فهمیدم، مجبور بودم از تمرین‌کننده‌ای با مهارت‌های فنی کمک بگیرم. سرانجام پس از نصب سیستم روی رایانه‌های متعدد توانستم بر این فرایند تسلط پیدا کنم.
رایانه‌های مختلف برای ورود به منوی راه‌اندازی، از کلیدهای متفاوتی استفاده می‌کردند. گاهی حتی پس از قرار دادن دیسک نصب سیستم یا اتصال فلش حافظه، رایانه آن را شناسایی نمی‌کرد. در این مواقع، همه کلیدها را یکی‌یکی امتحان می‌کردم تا سرانجام رایانه دیسک یا فلش حافظه را شناسایی کند و سیستم نصب شود. هرگاه با مشکلی روبه‌رو می‌شدم، از استاد می‌خواستم به من خرد ببخشند و بارها پیش می‌آمد که راه‌حل ناگهان به ذهنم می‌رسید. به‌تدریج برخی از اصول نصب سیستم را درک کردم. می‌توانستم روی بیشتر رایانه‌ها سیستم نصب کنم و این فرایند برایم آسان‌تر شد.
با پیشرفت اصلاح فا، اغلب برای یادگیری مهارت‌های فنی جدید و خرید لوازم، به مناطق دیگر سفر می‌کردم. به‌دلایل امنیتی، ازطریق تلفن با تمرین‌کنندگان آن مناطق تماس نمی‌گرفتم. پیش از حرکت، مقابل عکس استاد ادای احترام می‌کردم، عود روشن می‌کردم و به استاد می‌گفتم که باید به کجا بروم. از استاد می‌خواستم به من قدرت ببخشند و ترتیبی دهند که تمرین‌کنندگان در خانه باشند و منتظرم بمانند.
یک بار خودرویی هماهنگ کرده بودم و قرار بود ساعت ۵ صبح حرکت کنم. وقتی کمی بعد از ساعت ۴ صبح بیدار شدم، برف می‌بارید و هوا به‌شدت سرد بود. ناگهان با خودم فکر کردم: «همه مردم در خواب عمیق هستند؛ آیا واقعاً لازم است برای خرید لوازم در این باد و برف از خانه بیرون بروم، یا می‌توانم در رختخواب بمانم؟» اما افکار درستم به من یادآوری کردند که وقتی تصمیمی گرفته‌ام و قولی داده‌ام، باید صرف‌نظر از وضعیت هوا، به آن عمل کنم.
به مسئولیت و مأموریتم فکر کردم و سپس برای استاد عود روشن کردم و از ایشان خواستم در طول سفر به من نیرو ببخشند. بعد مصمم و قاطع در باد و برف از خانه بیرون رفتم. وقتی به مقصد رسیدم، هوا روشن شده بود. با کمال تعجب دیدم که خورشید به‌شدت می‌درخشد و این موضوع واقعاً قلبم را گرم کرد. از استاد به‌خاطر محافظت و نظم و ترتیبات نیک‌خواهانه‌شان سپاسگزارم.
سه روز آنجا ماندم و از تمرین‌کنندگان مختلف چیزهای زیادی یاد گرفتم. یکی به من یاد داد چگونه دی‌وی‌دی رایت کنم، دیگری درباره تولید انبوه مطالب با من صحبت کرد و تمرین‌کننده دیگری برخی روش‌های اولیه تعمیر را به من آموخت. همه‌چیز به‌خوبی پیش رفت و همگی اذعان داشتیم که این‌ها نظم و ترتیبات نیک‌خواهانه استاد بودند. روز آخر در مطالعه گروهی فای آن‌ها شرکت کردم و بسیار بهره بردم.
حوالی سال ۲۰۰۶ کم‌کم به وب‌سایت مینگهویی دسترسی پیدا کردم. اغلب برای ازبین بردن هرگونه مداخله در دسترسی به این وب‌سایت، افکار درست می‌فرستادم. اکنون معمولاً می‌توانم بلافاصله به مینگهویی متصل شوم. به چند تمرین‌کننده یاد دادم چگونه به اینترنت دسترسی پیدا کنند و آن‌ها به‌ندرت برای اتصال به اینترنت با مشکل روبه‌رو می‌شوند. از تمرین‌کننده دیگری یاد گرفتم چگونه از یک سامانه ایمیل داخلی استفاده کنم و اکنون بیشتر ازطریق همین سامانه با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنیم. برای ملاقات، زمانی را تعیین می‌کنیم و تمرین‌کنندگان معمولاً به‌موقع حاضر می‌شوند. تقریباً هرگز از تلفن همراهم استفاده نمی‌کنم.
می‌خواهم تمرین‌کنندگان بیشتری مهارت‌های فنی را یاد بگیرند؛ بنابراین هر زمان که بتوانم، سعی می‌کنم به آن‌ها آموزش دهم. در طول این روند، با انواع‌واقسام آزمون‌های شین‌شینگ روبه‌رو می‌شوم. برخی افراد سریع یاد می‌گیرند، اما حاضر نیستند تلاش کنند، درحالی‌که برخی دیگر مایل به مشارکت هستند، اما آهسته یاد می‌گیرند.
وقتی چیز جدیدی یاد می‌گیرم، معمولاً ابتدا با کل روند آشنا می‌شوم، بخش‌های ساده را مشخص می‌کنم و سعی می‌کنم تا حد امکان آن را درک کنم و سپس از سایر تمرین‌کنندگان کمک می‌خواهم. این کار هم در وقت من صرفه‌جویی می‌کند و هم در وقت آن‌ها. وقتی خودم درباره مشکلی فکر می‌کنم، استاد به من اشاراتی می‌رسانند و ناگهان می‌توانم آن را درک کنم. امیدوارم سایر تمرین‌کنندگانی که مهارت‌های فنی را یاد می‌گیرند نیز ابتدا تلاش کنند آنچه را که می‌توانند، خودشان بفهمند، نه اینکه دائماً از تمرین‌کنندگان فنی کمک بخواهند.
به تمرین‌کننده‌ای به نام اَن آموزش می‌دادم که آهسته یاد می‌گرفت، اما تلاش می‌کرد. از او خواستم آنچه را یاد می‌گیرد یادداشت کند، هنگام انجام مراحل به یادداشت‌هایش مراجعه کند و هرگاه به مشکلی برخورد، یادداشت‌هایش را به‌روز کند. وقتی به این روش به او آموزش می‌دادم، گاهی گیج به نظر می‌رسید و نمی‌دانست درباره چه چیزی صحبت می‌کنم. وقتی موضوعی را چند بار برایش توضیح می‌دادم و بازهم متوجه نمی‌شد، بی‌حوصله می‌شدم. به خودم یادآوری می‌کردم که نباید بردباری‌ام را از دست بدهم.
گاهی نمی‌توانستم لحنم را کنترل کنم. با خودم فکر می‌کردم که چرا برخی تمرین‌کنندگان می‌توانند چیزی را فوراً یاد بگیرند، درحالی‌که بعضی دیگر حتی پس از چند بار توضیح دادن هم آن را نمی‌فهمند. کم‌کم به تمرین‌کنندگانی که در یادگیری کند بودند، تحقیر‌آمیز نگاه می‌کردم. سپس با خودم فکر کردم: «مگر خودم وقتی شروع کردم همین‌طور نبودم؟ همه برای یادگیری به زمان نیاز دارند. این فرصتی است تا بی‌حوصلگی، عدم تحمل، روحیه رقابت‌جویی و سایر وابستگی‌هایم را از بین ببرم. بی‌حوصلگی‌ام از خودخواهی سرچشمه می‌گیرد، زیرا نمی‌خواهم این کار وقت زیادی از من بگیرد. این افکار بد از خود حقیقی‌ام نیستند و باید آن‌ها را از بین ببرم. این تمرین‌کنندگان می‌خواهند مهارت‌های فنی را یاد بگیرند تا به دیگران کمک کنند.» سپس مصمم شدم به اَن کمک کنم تا مهارت‌ها را با موفقیت یاد بگیرد. اگر پس از نخستین توضیحم متوجه نمی‌شد، دو سه بار دیگر تلاش می‌کردم تا کاملاً آن را بفهمد.
اگر اَن چیزی را متوجه نمی‌شد، گاهی مضطرب و ناراضی می‌شد و مرا متهم می‌کرد که به‌درستی به او آموزش نمی‌دهم. از این موضوع ناراحت می‌شدم و می‌گفتم: «من داوطلبانه به تو آموزش می‌دهم. زمانی که صرف آموزش تو می‌کنم، درواقع وقت غذا خوردن و خوابیدن خودم است. لازم نیست از من تشکر کنی، اما گاهی حتی ساده‌ترین چیزها را هم نمی‌توانی یاد بگیری و بعد پشت سرم از من انتقاد می‌کنی و مرا مقصر می‌دانی. نمی‌توانی کمی قدردان باشی؟ کمی به خودت نگاه کن!»
بعدها متوجه شدم که خودم باید به درون نگاه کنم. این فقط مسئله آموزش مهارت‌های فنی به یک تمرین‌کننده نبود، بلکه فرصتی بود تا شین‌شینگم را ارتقا دهم. بارها یک موضوع مشخص را به او آموزش داده بودم، اما گوش نمی‌داد. فقط بر افکار خودش تمرکز می‌کرد و به آنچه می‌گفتم توجهی نداشت. اگر دستورالعملی وجود داشت، آن را نمی‌خواند و فقط منتظر می‌ماند تا از من بپرسد. حتی دستورالعمل روی یک محصول پاک‌کننده را هم نمی‌خواند و می‌گفت نمی‌تواند آن را بفهمد. اما وقتی آن را برایش می‌خواندم، بلافاصله متوجه می‌شد.
از او پرسیدم: «چرا اول خودت امتحان نمی‌کنی؟»
پاسخ داد: «فقط منتظر می‌مانم تو به من یاد بدهی. بلد نیستم دستورالعمل‌ها را بخوانم.»
ناگهان متوجه شدم. بیش‌ازحد خودمحور بودم و انتظاراتم را خیلی بالا برده بودم. باید اجازه می‌دادم به‌تدریج یاد بگیرد و متناسب با توانایی‌اش در درک مطالب، به او آموزش می‌دادم، نه اینکه انتظار می‌داشتم هرچه را می‌خواهم به او یاد بدهم، فوراً فرا بگیرد. اگر به مرحله‌ای می‌رسید که دیگر نمی‌توانست تمرکز کند، باید صبر می‌کردم تا مطالب را درک کند و سپس به مرحله بعد می‌رفتم. باید به عهدهایم عمل کنم و کارهایی را که استاد به من سپرده‌اند، به‌خوبی انجام دهم.
پس از نگاه به درون، ترس از متهم شدن به‌ناحق، ترس از دردسر، رنجش، میل به جبران زحماتم از سوی دیگران، میل به تحسین شدن و سایر وابستگی‌هایم را از بین بردم. هیچ‌یک از این افکار ناپاک را نمی‌خواستم. به اَن گفتم: «اشتباه کردم. رفتار و لحنم مناسب نبود. لطفاً به دل نگیر.» او نیز اشتباهات خودش را تشخیص داد و کم‌کم بیشتر توجه کرد.
اکنون اَن می‌تواند به اینترنت دسترسی پیدا کند، مطالب را چاپ کند، صفحه‌آرایی ساده را انجام دهد، سیستم‌عامل رایانه نصب کند، از سامانه ایمیل داخلی استفاده کند و تعمیرات اولیه را انجام دهد. وقتی با مشکلی روبه‌رو می‌شود که نمی‌تواند آن را حل کند، پرسش خود را در انجمن اینترنتی‌ای که تمرین‌کنندگان اداره می‌کنند، مطرح می‌کند.
هر روز را با مطالعه فا آغاز می‌کنیم، مگر اینکه کار فوری و مهم‌تری وجود داشته باشد. من عضو چند گروه ازبرکردن فا هستم و هرگاه فرصت داشته باشم، فا را ازبر می‌خوانم، مطالعه می‌کنم و به درونم می‌نگرم.
قبلاً به یک تمرین‌کننده فنی محلی متکی بودیم، زیرا او ماهرترین فرد منطقه ما بود. سال گذشته با مشکلاتی روبه‌رو شد و دیگر نمی‌توانست دستگاه‌ها را تعمیر کند؛ بنابراین از تمرین‌کننده فنی دیگری از منطقه‌ای دیگر دعوت کردیم تا به ما آموزش دهد. این تمرین‌کننده غذای خودش را همراه آورده بود تا برای ما زحمتی ایجاد نکند. با صبر و حوصله به پرسش‌هایمان پاسخ می‌داد و هرگز بی‌حوصله نمی‌شد. وقتی برخی تمرین‌کنندگان اصرار داشتند کاری را طبق نظر خودشان انجام دهند، او دیدگاه خودش را کنار می‌گذاشت و با آن‌ها همکاری می‌کرد. وقتی تمرین‌کنندگان متوجه می‌شدند که روششان جواب نمی‌دهد، آن‌وقت روش خودش را توضیح می‌داد و می‌گفت که چرا لازم است از آن روش استفاده شود. صبر و روحیه همکاری او عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد. همه این کارها را فداکارانه انجام می‌داد و نقطه شروعش در همه‌چیز، مقدم دانستن دیگران بود.
کاستی‌های خودم را به‌روشنی دیدم. وقتی سرم شلوغ می‌شد، دلم می‌خواست شکایت کنم. وقتی کارها بیش‌ازحد زیاد می‌شدند، با لحنی تند صحبت می‌کردم. همه این‌ها وابستگی و جلوه‌هایی از خودخواهی بودند. ازطریق این تجربه‌ها، عمیق‌تر درک کردم که موقعیت‌های مختلفی که در طول تزکیه با آن‌ها روبه‌رو می‌شوم، نظم و ترتیبات استاد هستند تا به من کمک کنند وابستگی‌هایم را از بین ببرم، ظرفیت قلبم را گسترش دهم، قلمرو خود را ارتقا دهم و هرچه سریع‌تر پیشرفت کنم.
باید از هر فرصتی به‌خوبی استفاده کنم، همواره هشیار و منطقی بمانم و هر فکر، گفتار و رفتارم را اصلاح کنم. نباید نظم و ترتیبات نیک‌خواهانه استاد را هدر بدهم. فا را جدی خواهم گرفت، نیازهای بدن واحد تمرین‌کنندگان را در نظر خواهم داشت و از هر محنت به‌خوبی عبور خواهم کرد.
یاد گرفتن اینکه بگویم «اشتباه کردم»
از کودکی، در درس‌هایم موفق بودم و همین موضوع باعث شد خودپسندی، اهمیت دادن به شهرت و آبرو، تمایل به شنیدن فقط حرف‌های خوشایند و نپذیرفتن انتقاد در من شکل بگیرد. پیش از شروع تمرین فالون دافا، هرگاه اتفاقی می‌افتاد، اصرار می‌کردم که تقصیر من نیست و برای شانه خالی کردن از مسئولیت، پشت سر هم بهانه می‌آوردم و توضیح می‌دادم که چطور این یا آن اتفاق افتاده است. پس از شروع تزکیه، سخت تلاش کردم این وابستگی را از بین ببرم.
وقتی با مشکلی روبه‌رو می‌شدم، اعضای خانواده‌ام که همگی تمرین‌کننده بودند، با من بسیار مهربانانه رفتار می‌کردند. مرا مورد انتقاد قرار نمی‌دادند و درعوض، آشکارا به اشتباهات خودشان اعتراف می‌کردند. با خودم فکر کردم: «اگر این موضوع واقعاً تقصیر من بوده است، چطور می‌توانم همچنان اجازه دهم اعضای خانواده‌ام مسئولیتش را بر عهده بگیرند؟» دفعه بعد که اتفاقی افتاد، شروع کردم به فکر کردن درباره اینکه آیا اشتباهی کرده‌ام و چه درسی باید از آن بگیرم. کم‌کم می‌گفتم: «شاید من اشتباه کرده‌ام؟» به‌محض اینکه این جمله را می‌گفتم، هرقدر هم اشتباهم جدی بود، اعضای خانواده‌ام فوراً مرا می‌بخشیدند. هرگز شکایت نمی‌کردند و فقط تشویقم می‌کردند.
اما نمی‌توانستم عادت‌های ریشه‌دارم را یک‌شبه از بین ببرم و گاهی عقاید و تصوراتم بر من غلبه می‌کردند. یک بار درست زمانی که می‌خواستم تقصیر را به گردن دیگری بیندازم، تمرین‌کننده‌ای گفت: «فقط بگو: "اشتباه کردم. دفعه بعد دقت می‌کنم." نیازی به توضیح نیست.» متوجه شدم که حرفش منطقی است. این آموزش استاد را ازبر خواندم:
«من درحال سرزنش شما نیستم، اما از حالا به بعد باید به آن توجه کنید. باید به مرحله‌ای برسید که قادر به پذیرفتن انتقاد باشید، بدون در نظر گرفتن اینکه از طرف چه کسی است. اگر در آن حقیقت وجود دارد، خودتان را درست کنید، و اگر نیست، آن‌را مدنظر قرار دهید. اگر بتوانید درحالی که مورد انتقاد یا نکوهش قرار می‌گیرید آرام بمانید، درحال رشد هستید.» (آموزش فا در کنفرانس لس‌آنجلس)
یک بار همراه تمرین‌کننده‌ای به‌دنبال مقداری لوازم رفته بودیم تا آن‌ها را تحویل بگیریم و او پشت سرم راه می‌آمد. با بی‌حوصلگی به او گفتم: «نمی‌توانی تندتر راه بیایی؟»
او با آرامش پاسخ داد: «سعی کن لحنت را تغییر بدهی.»
جا خوردم. چطور ممکن بود فا را ازبر بخوانم، اما واقعاً از آن پیروی نکنم و خودم را تزکیه نکنم؟ بلافاصله لبخند زدم و گفتم: «ببخشید!» اغلب به یاد می‌آوردم که چگونه استاد از سخنان آن تمرین‌کننده استفاده کردند تا به من یادآوری کنند که لحنم را تغییر دهم.
وقتی با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شدم که واقعاً ناراحتم می‌کردند، شعر «حق با چه کسی است، چه کسی اشتباه می‌کند» از هنگ یین 3را ازبر می‌خواندم.
درک کردم که اشتباهم کجا بود؛ وقتی به‌ناحق سرزنش می‌شدم یا از من انتقاد می‌شد، قلبم تحت تأثیر قرار می‌گرفت. به‌جای اینکه تحت تأثیر قرار بگیرم، باید از تمرین‌کنندگان سپاسگزار می‌بودم که به من کمک می‌کردند پیشرفت کنم. سرانجام توانستم افکارم را چنان تزکیه کنم که نخستین فکرم، صرف‌نظر از اینکه مقصر بودم یا نه، این باشد: «اشتباه کردم.» بسیاری از مشکلات به این شکل فوراً برطرف می‌شدند.
وابستگی‌ام به اتکا به دیگران را نیز از بین بردم. در طی ۱۰ سال گذشته تنها زندگی کرده‌ام؛ بنابراین مجبور بودم خودم برای همه‌چیز راه‌حل پیدا کنم. اغلب از استاد کمک می‌خواستم و به‌تدریج یاد گرفتم چگونه بسیاری از کارهای روزمره، مانند تعویض شیر آب و نصب در و پنجره توری را انجام دهم. توانستم وابستگی‌ام به اتکا به دیگران را از بین ببرم.
به‌عنوان یک مرید دافای دوره اصلاح فا امیدوارم در آینده حتی کوشاتر باشم. درک می‌کنم که فقط با پاک‌تر کردن خودم می‌توانم موجودات ذی‌شعور بیشتری را نجات دهم و به عهدهایی که پیش از آمدن به این دنیا بسته‌ام، عمل کنم.
این‌ها برداشت‌های من در سطح کنونی تزکیه‌ام هستند. اگر چیزی با فا مطابقت ندارد، از هم‌تمرین‌کنندگان خواهش می‌کنم آن را به من گوشزد کنند.
سپاسگزارم استاد! سپاسگزارم هم‌تمرین‌کنندگان!
(مقاله منتخب برای بیستوسومین فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
