(Minghui.org) زوجی ساکن شهر گونگ‌ژولینگ در استان جیلین، پس از آنکه در ژوئن۲۰۲۵، محکومیت چهارساله حبس‌شان به‌دلیل تمرین فالون گونگ را به پایان رساندند، همچنان به‌طور مداوم از سوی مقامات محلی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند.
یکی از کارکنان اداره دادگستری بخش فانجیاتون با نام خانوادگی یائو، بارها به منزل خانم آی کویی‌جیه مراجعه کرده است. او برخلاف میل خانم آی از وی عکس گرفت و از او خواست اسناد مختلفی را امضا و اثر انگشت خود را روی آن‌ها ثبت کند. در ۱۱ژوئن (سال مشخص نیست؛ احتمالاً ۲۰۲۵ یا ۲۰۲۶)، مأموری از ایستگاه پلیس بخش فانجیاتون، به منزل او رفت و نمونه صدای او، اثر انگشتان دست، اثر انگشتان پا، قد و وزنش را ثبت کرد. حتی از او خواست جعبه کوچکی را لیس بزند تا نمونه بزاقش را داشته باشند.
یک هفته بعد، رئیس روستا با خانم آی تماس گرفت و شماره کارت شناسایی او، شوهرش آقای دینگ لو‌یی و پسرشان را مطالبه کرد، اما او حاضر به همکاری نشد.
دستگیری‌ها
آقای دینگ و خانم آی در ۱۵ژوئن۲۰۲۱، درحال رانندگی بودند که متوجه شدند یک خودروی شاسی‌بلند مشکی از فاصله‌ای بسیار نزدیک، آن‌ها را تعقیب می‌کند. آن‌ها خودرو را کنار جاده متوقف کردند تا راه را برای عبور آن باز کنند، اما خودروی شاسی‌بلند به‌جای عبور، جلو خودرو آن‌ها توقف کرد. سپس دو مرد از آن پیاده شدند؛ یکی به سمت درِ راننده و دیگری به سمت درِ سرنشین رفت.
یکی از آن دو نفر مدعی شد که مسیر را گم کرده‌اند و سامانه موقعیت‌یاب (جی‌پی‌اِس) تلفن همراهشان کار نمی‌کند و از آقای دینگ خواست تلفن او را بررسی کند. آقای دینگ پاسخ داد که او و همسرش نیز مسیر را گم کرده‌اند و هنوز در تلاش هستند که مسیر درست را پیدا کنند.
آن مرد همچنان اصرار داشت که آقای دینگ تلفنش را بررسی کند. آقای دینگ شیشه خودرو را پایین کشید، اما دید که آن مرد قصد دارد سوئیچ خودرو را از او بگیرد. آن مرد پس از ناکام ماندن در این کار، خود را مأمور اداره امنیت داخلی شهرستان لیشو معرفی کرد. آقای دینگ خواست کارت شناسایی پلیس او را ببیند. مأمور کارت خود را نشان داد، اما بلافاصله ادعا کرد که تلفن همراهش داخل خودروی آقای دینگ افتاده است.
آقای دینگ درِ خودرو را باز کرد و پیاده شد. او تلاش کرد فرار کند، اما مأموران او را به زمین انداختند و به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار دادند. سپس او و همسرش را به داخل خودروی شاسی‌بلند هل دادند. آقای دینگ متوجه شد که این خودرو هیچ پلاک ثبتی نداشت.
تقریباً هم‌زمان گروه دیگری از مأموران، به منزل این زوج یورش بردند و لپ‌تاپ‌ها، چاپگر، لوازم اداری و مطالب اطلاع‌رسانی فالون گونگ‌شان را توقیف کردند.
وانگ مینگ‌شان، رئیس اداره امنیت داخلی شهرستان لیشو، از این زوج در این اداره بازجویی کرد. او با افتخار گفت که در گذشته، دستور دستگیری تمرین‌کنندگان دیگری را نیز صادر کرده، اما هرگز با هیچ پیامد کارمایی‌ای مواجه نشده است. او همچنین از این زوج پرسید که آیا در خانه پول نقد دارند و تمرین‌کنندگانی که برای توزیع مطالب فالون گونگ با آن‌ها هم‌سفر می‌شدند چه کسانی هستند.
روز بعد آقای دینگ به بازداشتگاه شهرستان لیشو منتقل شد. مأموری که او را به آنجا برد، از نگهبانان خواست «حالش را جا بیاورند»، زیرا به‌گفته او، آقای دینگ «رفتار مناسبی نداشت.» نگهبانان غذای کافی به او نمی‌دادند، مانع خوابیدنش می‌شدند و او را مجبور می‌کردند در شیفت شب نگهبانی بدهد.
مادر سالخورده آقای دینگ که دچار مشکل حرکتی بود، در ۲۸ژوئن۲۰۲۱، نزدیک به حدود ۹۷ کیلومتر سفر کرد تا به اداره امنیت داخلی شهرستان لیشو برود. او در برابر وانگ مینگ‌شان زانو زد و از او خواست پسر و عروسش را آزاد کند. وانگ حاضر نشد حضوری با او دیدار کند و تنها برای مدت کوتاهی ازطریق تلفن با او صحبت کرد. او اصرار داشت که این زوج «قانون را نقض کرده‌اند» و اجازه ملاقات با خانواده یا دریافت لباس برای آن‌ها داده نخواهد شد.
تحمل بدرفتاری در دوره محکومیت چهارساله زندان
آقای دینگ در اواخر سال ۲۰۲۱، به چهار سال زندان محکوم شد. چند ماه بعد، همسرش نیز به چهار سال زندان محکوم شد.
به‌محض انتقال آقای دینگ به زندان گونگ‌ژولینگ، چندین نگهبان زندان و مأمور پلیس مسلح که باتوم‌های برقی در دست داشتند، به استقبال او آمدند. آن‌ها وی را به سلولی در طبقه دوم در بخش نهم بردند تا لباس زندان بپوشد. در تمام مراحل پذیرش، ضمن اندازه‌گیری قد و وزنش، او را به‌طور مداوم مورد توهین و ناسزا قرار دادند.
دو تمرین‌کننده سابق به نام‌های لیو داپنگ و فنگ کوی‌ون که در زندان، باور خود را رها کرده بودند، مسئول اجرای جلسات شست‌وشوی مغزی برای آقای دینگ و سایر تمرین‌کنندگان در قالب «کلاس‌های گروهی کوچک» بودند.
علاوه‌بر وادار کردن تمرین‌کنندگان به تماشای ویدئوهای افترا‌آمیز علیه فالون گونگ و نوشتن گزارش‌های هفتگی درباره افکارشان، آن‌ها را مجبور می‌کردند بیانیه‌هایی را امضا کنند که در آن باورشان به فالون گونگ را انکار و آن را محکوم کنند. افرادی که از انجام این کار خودداری می‌کردند، با انواع شکنجه روبه‌رو می‌شدند؛ ازجمله ضرب‌وشتم، شوک با باتوم برقی، پاشیدن نمک روی زخم‌ها، نشستن روی چارپایه کوچک از ساعت ۶ صبح تا ۸ شب، اجازه استفاده از سرویس بهداشتی فقط دو بار در روز، تنها ده دقیقه فرصت برای صرف هر وعده غذا، کاهش جیره غذایی، ایستادن طولانی‌مدت رو به دیوار و بیدار کردن آن‌ها هر ده دقیقه یک بار هنگام خواب.
تمرین‌کنندگانی که از نظر مسئولان زندان در پایبندی به ایمان خود «کمتر سرسخت» تلقی می‌شدند، اجازه داشتند در «کلاس‌های گروهی بزرگ‌تر» با حضور حدود ۵۰ تمرین‌کننده شرکت کنند، اما همچنان موظف بودند هر ماه گزارش افکار خود را بنویسند.
آقای دینگ بعدها مجبور شد هر روز کار اجباری انجام دهد. همسرش نیز در زندان زنان استان جیلین تحت بدرفتاری‌های شدید قرار گرفت. شیوه‌هایی که علیه او و سایر تمرین‌کنندگان زندانی به کار گرفته می‌شد، مشابه همان رفتارهایی بود که شوهرش تجربه کرده بود.
خانم آی بعدها همچنین مجبور شد روزانه بیش از ۱۰ ساعت در روز کار اجباری انجام دهد. وظایف او عمدتاً شامل ساخت مژه مصنوعی و دوخت روکش لحاف بود. هرگاه موفق نمی‌شد سهمیه تعیین‌شده را تکمیل کند، مجبور بود مقررات زندان را ۵۰ تا ۱۰۰ بار رونویسی کند.
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
