(Minghui.org) درود، استاد! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!
برایم آسان نیست که امروز اینجا بایستم و درباره تزکیه‌ام صحبت کنم. مسیر رسیدن به اینجا طولانی بود؛ نه‌فقط به این دلیل که در شمال آلمان، در فاصله ۱۰ساعته از برلین زندگی می‌کنم. نوشتن این مقاله نیز که هماهنگ‌کننده چند ماه پیش از من خواسته بود، چالشی برایم بود. چند هفته تلاش کردم آن را آماده کنم تا اینکه مهلت تحویل، که بارها به تعویق افتاده بود، نزدیک شد و دیگر امکان تمدید آن وجود نداشت. با این مقاله می‌خواهم گواهی دهم که نظم و ترتیبات استاد بهترین هستند و تأکید کنم که چقدر اهمیت دارد از مسئولیت‌هایمان آگاهی داشته باشیم.
چگونه با فالون دافا آشنا شدم
وقتی شوهرم در تابستان ۲۰۱۷، از سمیناری در خارج از کشور به خانه بازگشت، اصلاً نمی‌دانستم که ظرف یک هفته زندگی‌مان کاملاً تغییر خواهد کرد. به‌مدت سه روز، خانه کوچکمان که در دل یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی قرار دارد، در سکوت کامل فرو رفت. قبلاً ساعت‌ها درباره هر موضوعی که به ذهنمان می‌رسید با هم صحبت می‌کردیم. اما حالا نه از پیاده‌روی خبری بود و نه از گفت‌وگو. شوهرم غرق خواندن کتابی آبی‌رنگ شده بود. روز سوم، وقتی صبح با آن کتاب آبی وارد آشپزخانه شد، سرانجام طاقتم تمام شد و پرسیدم: «آخر داری چه می‌خوانی؟»
پاسخ داد: «مسئول سمینار این کتاب را توصیه کرد. وقتی آنجا بودم، سه بار کتاب را از من گرفتند و فرصت نشد آن را بخوانم. حالا بالاخره می‌توانم آن را بخوانم. خیلی جذاب است.»
پرسیدم: «تمام وقتت را صرف خواندن این کتاب می‌کنی. درباره چیست؟»
گفت: «نمی‌توانم برایت توضیح بدهم. باید دوباره آن را بخوانم.»
زبانم بند آمده بود. پیش از اینکه شوهرم با فنجان قهوه‌اش ناپدید شود، نگاهی به من انداخت و گفت: «درباره فالون دافاست.»
در درونم از خشم می‌جوشیدم. فالون دافا چیست؟ پشت رایانه نشستم و عبارت «فالون دافا» را تایپ کردم. ناگهان انگار با جادو، ویدئویی در یوتیوب باز شد که در آن، مردی چینی با لباس زرد مشغول انجام تمرین‌هایی بود. با خودم فکر کردم: «اوه، این را می‌شناسم.» پنج سال پیش دقیقاً همین تمرین‌ها را انجام داده بودم. آن زمان باردار بودم و دوره دشواری را می‌گذراندم. به‌دلایلی انجام تمرین‌ها را کنار گذاشته بودم، اما حالا مانند بومرنگ دوباره به زندگی‌ام بازگشته بودند. بلافاصله بلند شدم و حرکات را انجام دادم. فوق‌العاده بود. انرژی در بدنم جریان یافت و خشمم نسبت به شوهرم ناپدید شد. حتی دلخوری‌ام از آن کتاب آبی نیز از بین رفت.
وقتی روز بعد شوهرم مرا درحال انجام تمرین‌ها دید، با تعجب پرسید: «داری چه‌کار می‌کنی؟»
پاسخ دادم: «دارم تمرین‌های فالون دافا را انجام می‌دهم!»
شوهرم گفت: «چه تمرین‌هایی؟ من فقط همین کتاب آبی را می‌شناسم.»
پاسخ دادم: «من هم تا دیروز حتی نمی‌دانستم کتابی درباره فالون دافا وجود دارد.»
به این ترتیب، تکه‌های پازل را کنار هم گذاشتیم. ویدئوهای آموزش تمرین‌ها را به شوهرم نشان دادم و او نیز درعوض اجازه داد کتاب آبی‌اش را بخوانم. بسیار جذاب بود. پرسش‌هایی که تمام عمر از خودم می‌پرسیدم، با کلماتی ساده و درعین‌حال بسیار عمیق پاسخ داده شده بودند. همان هفته بود که من و شوهرم تزکیه در فالون دافا را آغاز کردیم.
وقتی از آزار و شکنجه آگاه شدم
برای اینکه تمرین‌ها را به‌درستی یاد بگیریم، تصمیم گرفتیم به نزدیک‌ترین محل تمرین برویم. وقتی متوجه شدیم که این محل در برلین و بیش از ۲۰۰ کیلومتر دورتر است، ناامید شدیم. ازآنجاکه روستای ما آخر هفته‌ها به شبکه حمل‌ونقل عمومی دسترسی نداشت، باید ساعت ۴:۳۰ صبح بیدار می‌شدیم و همراه پسر چهارساله‌ام دوساعت‌ونیم پیاده می‌رفتیم تا به نزدیک‌ترین ایستگاه قطار برسیم و از آنجا نیز دو ساعت دیگر با قطار سفر می‌کردیم. اما هرقدر هم این فکر عجیب به نظر می‌رسید، می‌دانستیم که ارزش این زحمت را دارد.
روز بعد، پیش از طلوع خورشید پسرم را بیدار کردم. برای اینکه سریع‌تر پیش برویم، به‌نوبت او را روی شانه‌هایمان حمل می‌کردیم. پس از دوساعت‌ونیم، وقتی سرانجام نفس‌نفس‌زنان به ایستگاه قطار رسیدیم، خیالمان آسوده شد! سپس دو ساعت دیگر با قطار به سفرمان ادامه دادیم. ساعت ۱۰ صبح به محل تمرین در پارک تیرگارتن در برلین رسیدیم. تمرین‌کننده‌ای چینی و مسن‌تر حرکات را به ما آموزش داد. احساس کردم تمام خستگی‌ام از بین رفته و سرشار از انرژی شده‌ام. تک‌تک سلول‌های بدنم از شادی لبریز بودند. وقتی تمرین‌کننده‌ای ویتنامی پرسید که آیا می‌خواهیم در غرفه اطلاع‌رسانیِ کنار دروازه براندنبورگ به او ملحق شویم، با اشتیاق پذیرفتیم. با خودم فکر کردم: «عالی است! اطلاعات بیشتری درباره این روش مدیتیشن فوق‌العاده به دست می‌آوریم.» اما آنچه بعداً فهمیدم، زبانم را بند آورد.
وقتی به دروازه براندنبورگ رسیدیم، بنر بزرگی بلافاصله توجهم را جلب کرد. روی آن درباره برداشت اعضای بدن نوشته شده بود و صحنه‌ای بازسازی‌شده، آزار و شکنجه وحشیانه تمرین‌کنندگان در چین را نشان می‌داد. همان‌طور که میخکوب شده بودم و به بنر خیره نگاه می‌کردم، تمرین‌کننده‌ای چینی چند بروشور در دستم گذاشت و با اشاره از من خواست آن‌ها را میان رهگذران توزیع کنم. نگاهی گذرا به بروشورها انداختم. آن‌ها نیز درباره برداشت اعضای بدن و آزار و شکنجه بودند، اما نمی‌خواستم هیچ سروکاری با این موضوع داشته باشم. مدتی طول کشید تا خودم را جمع‌وجور کنم. سپس بروشورها را به او برگرداندم و گفتم: «شاید دفعه بعد. حالا باید برویم.»
در مسیر بازگشت به خانه، افکار زیادی به ذهنم می‌آمد. چطور ممکن بود چنین روش تزکیه فوق‌العاده‌ای اینقدر وحشیانه تحت آزار و شکنجه قرار بگیرد؟ پس از بازگشت به خانه، پشت رایانه نشستم و وارد وب‌سایت مینگهویی شدم که یکی از تمرین‌کنندگان معرفی کرده بود. داستان‌های فرهنگ سنتی چین، اخبار سراسر جهان و قدرت الهی فالون دافا، هیچ‌کدام توجهم را جلب نکردند. بلافاصله بخش آزار و شکنجه را باز کردم و به «نامه‌ای سرگشاده به مردم شانگهای» به تاریخ ۲۸سپتامبر۲۰۱۷ برخوردم.
این نامه درباره بای گندی، زن چینی ۶۶ساله‌ای بود که چند ماه پیش از آن، پس از حبس ناعادلانه، جان باخته بود. او در زندان به‌شدت شکنجه شده بود. در طول چهار سال حبس در سلول انفرادی، به توالت دسترسی نداشت و مجبور بود برای قضای حاجت از ظرفی استفاده کند. نگهبانان نه‌تنها به او، بلکه به هم‌سلولی‌هایش نیز فشار می‌آوردند تا وادارش کنند از تمرین فالون دافا دست بکشد. آن‌ها بی‌رحمانه شکنجه‌اش می‌کردند و حتی در غذایش ادرار می‌ریختند. روزی این تمرین‌کننده به یکی از زندانیان گفت: «اگر این غذا را بخورم، شما مجازات نمی‌شوید.» زندانیان با شنیدن این حرف، اشک در چشمانشان حلقه زد و من نیز به گریه افتادم.
این تمرین‌کننده بی‌گناه بود و در زندان، در میان مجرمانی قرار داشت که آزارش می‌دادند. اما نمی‌خواست این زندانیان به دردسر بیفتند و نیازهای آن‌ها را بر نیازهای خودش مقدم می‌دانست. این نیرو را از کجا به دست آورده بود؟ چطور این زن می‌توانست در چنین شرایطی، تا این اندازه نیک‌خواه و بردبار باشد؟ حتی از زندانیانی که در تحت فشار قرار دادنش مشارکت داشتند، خشمگین نبود. چه نگرش شگفت‌انگیزی! با خودم فکر کردم: «فالون دافا واقعاً باید فوق‌العاده باشد.»
در جریان جست‌وجوهایم، به صدها گزارش مشابه برخوردم. آن شب حتی لحظه‌ای نتوانستم بخوابم. افکارم بی‌وقفه در ذهنم می‌چرخیدند. فقط چند ساعت پیش، خوشبخت‌ترین انسان دنیا بودم. همراه خانواده‌ام، در دل طبیعت زندگی آرامی داشتم. من و شوهرم با هم وارد مسیر تزکیه شده بودیم و حتی برای انجام تمرین‌ها آن سفر طولانی به برلین را انجام داده بودیم. زیبایی فالون دافا را تجربه کرده بودم. اما حالا در گوشه‌ای کنار میزم کز کرده بودم و فنجان چای نعنای تازه‌دمم را محکم در دست گرفته بودم؛ انگار آن می‌توانست در برابر این داستان‌های هولناک، به من آرامش ببخشد. تعداد بی‌شماری از تمرین‌کنندگان که همان زیبایی فالون دافا را در وجودشان داشتند در زندان‌های چین حبس بودند و شکنجه می‌شدند. چطور ممکن بود؟ چرا هیچ‌کسی درباره این موضوع صحبت نمی‌کرد؟ مگر تمام این اطلاعات به‌صورت عمومی در وب‌سایت مینگهویی در دسترس نبود؟
آن شب متوجه شدم که با موضوعی واقعاً مهم روبه‌رو شده‌ام. از خودم پرسیدم آیا تنها کسی هستم که این گزارش‌ها را می‌خواند. هرچه بیشتر فکر می‌کردم، عزمم راسخ‌تر می‌شد. نمی‌دانستم چگونه یا چه کاری می‌توانم انجام دهم. فقط یک چیز را می‌دانستم: «تمام دنیا باید درباره فالون دافا بداند.»
از آن زمان، نُه سال گذشته است. اگر قبلاً کسی به من می‌گفت که روزی روزنامه‌نگار می‌شوم، با پزشکان و استادان دانشگاه مصاحبه می‌کنم و یک انتشارات را اداره خواهم کرد، قطعاً به او می‌خندیدم.
روبه‌رو شدن با مسئولیت خود
وقتی همراه شوهرم تزکیه را آغاز کردم، سرشار از شادی بودم. تصور می‌کردم هر روز مطالعه فا و انجام تمرین‌ها در کنار او چگونه خواهد بود. از یک سو، این فکر برایم شگفت‌انگیز بود که ۱۵ سال بعد هم ساعت ۵ صبح جوآن فالون را خواهم خواند و سپس تمرین‌ها را انجام خواهم داد. از سوی دیگر، این احساس به من اطمینان می‌داد که زندگی مشترکمان پایدار خواهد بود. پیوندم با شوهرم آن‌قدر قوی بود که باور داشتم حتی مرگ هم نمی‌تواند ما را از یکدیگر جدا کند.
اما وقتی ازطریق فالون دافا فهمیدم که هر تمرین‌کننده پس از رسیدن به کمال، راه خودش را خواهد رفت، شوکه شدم. ما مسئول دنیاهای خودمان هستیم؛ پادشاهان آن دنیاها خواهیم بود و هر کدام به دنیای خود بازخواهیم گشت.
استاد لی در شعر «مأموریت» از هنگ یین 4 نوشته‌اند:
«... مردم به دنیا آمدند،
هر یک امید و آرزویی را از بهشت خود به همراه دارند
این بهشت‌ها در انتظار پادشاهان خود هستند...»
مبهوت شدم. ناگهان این فکر به ذهنم رسید که پس از موفقیت در تزکیه، تنها خواهم ماند. شوهرم به دنیای خودش بازخواهد گشت و من به دنیای خودم. به گریه افتادم. اندوهی عمیق در وجودم موج زد؛ اندوهی که هرگز پیش از آن تجربه نکرده بودم.
وقتی این احساس اندوه را دقیق‌تر بررسی کردم، متوجه شدم که منشأ آن احتمال جدایی از شوهرم در آینده نیست، بلکه احساس می‌کردم به‌هیچ‌وجه شایستگی برعهده گرفتن چنین مسئولیت عظیمی را ندارم. در همان زمان، ناگهان حضور موجودات بسیاری را احساس کردم که یا منتظر بازگشتم به دنیای خودم بودند یا آرزو داشتند همراه من به آنجا صعود کنند. احساس می‌کردم آن‌ها اطمینان دارند که مأموریتم را در این زمین با موفقیت به انجام خواهم رساند. همچنین فشار عظیمی را بر شانه‌هایم احساس می‌کردم؛ فشار مأموریتی که باید آن را به انجام می‌رساندم.
این فشار زمانی بیشتر شد که به شعر «مردمت منتظر تو هستند» از هنگ یین 4 برخوردم:
«... به خدایان قول دادم که شما را بیدار کنم
هدف از آمدن شما به این دنیا کسب فا بود
تا موجودات در بهشت‌تان از خطر بگریزند
هدف از آمدن شما و موجودی بشری شدن این است
نگذارید به‌وسیلۀ اهریمن سرخی که دنیا را فریب می‌دهد آسیب ببینید
از حقیقت آگاه شوید، موجودات ذی‌شعورتان در انتظار شما هستند»
اما این مأموریت چه بود؟ سال‌ها با این پرسش دست‌وپنجه نرم کردم. پاسخِ «کمک به استاد برای نجات موجودات ذی‌شعور» به نظرم بسیار سطحی می‌آمد.
ناشرشدن به‌طور غیرمنتظره
اینکه روزی یک انتشارات را اداره کنم، هرگز جزو برنامه‌هایم نبود. صرفاً همه‌چیز به این شکل پیش رفت. وقتی نیاز شد کتاب گزارش مینگهویی: 20 سال آزار و شکنجه فالون گونگ در چین که به زبان انگلیسی بود، به آلمانی ترجمه شود، داوطلب شدم. در آن زمان، به‌واسطه کارم در اپک تایمز، چند سال تجربه ویرایش متن داشتم. اما روایت‌های فراوان رنج و درد تمرین‌کنندگان در گزارش مینگهویی، صرفاً متن نبودند؛ آن‌ها سرگذشت هم‌تمرین‌کنندگانی بودند که در چین تحقیر و شکنجه شده بودند. داستان‌هایشان شب‌ها به‌شکل کابوس به سراغم می‌آمدند. اغلب با عرق سرد از خواب بیدار می‌شدم و احساس می‌کردم دیگر توان ادامه ترجمه را ندارم. اما می‌دانستم این کار چقدر اهمیت دارد.
اندکی پس از تکمیل آن، نسخه بازنگری‌شده‌ای با جلد سخت، پس از چاپ نخست منتشر شد. قرار بود توزیع آن را یک ناشر بر عهده بگیرد. ازآنجاکه کار روزنامه‌نگاری‌ام با تعهدم به حقوق بشر ارتباط داشت، پیشنهاد دادم کمک کنم. در فوریه۲۰۲۲، انتشارات مینگهویی را به‌عنوان یک کسب‌وکار ثبت کردم. پس از کتاب گزارش مینگهویی، آثار دیگری نیز منتشر شدند؛ ازجمله چند شماره از مینگهویی اینترنشنال و کتاب مسیر بازگشت به ریشه‌های کیهانی‌مان که در نوامبر۲۰۲۵ منتشر شد و شامل داستان‌هایی درباره تمرین‌کنندگان غربی است.
تا امروز، گزارش مینگهویی، به زبان‌های انگلیسی و آلمانی، همچنان ابزاری قدرتمند برای صحبت با مردم درباره آزار و شکنجه است. بارها این کتاب را در غرفه‌های اطلاع‌رسانی به رهگذران علاقه‌مند داده‌ام، زیرا می‌دانستم آن‌ها نیز درباره آزار و شکنجه به‌دست حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) با دیگران صحبت خواهند کرد. در چنین مواقعی، بارها احساس کرده‌ام که گروه بزرگی از موجودات در بُعدهای دیگر گرد هم آمده‌اند، در نور طلایی جذب و سپس ناپدید شده‌اند. از لطف نیک‌خواهانه و نظم و ترتیبات باشکوه استاد سپاسگزارم که می‌توانیم ازطریق این کتاب به نجات مردم کمک کنیم.
تجربیاتم در غرفه اطلاع‌رسانی زوریخ
اینکه امروز می‌توانم اینجا بایستم و تجربه‌هایم را به اشتراک بگذارم نیز یکی از نظم و ترتیبات فوق‌العاده استاد است. شرکت در کنفرانس فای سال گذشته، خود معجزه‌ای بود. وقتی هماهنگ‌کننده سوئیسی از من پرسید که آیا می‌خواهم همراه شوهرم به آنجا بروم، با ناراحتی زیادی واکنش نشان دادم. آن زمان خودرو نداشتیم و باید از مادرم مراقبت می‌کردم که تقریباً به مراقبت شبانه‌روزی نیاز داشت. در ابتدا فکر سفر به سوئیس را کنار گذاشتم.
اما چند ساعت بعد، فکری بسیار خالصانه در ذهنم شکل گرفت: «چرا نه؟ چرا نباید بتوانم همراه شوهر و پسرم در فاهویی سوئیس شرکت کنم؟ اگر چنین پیشنهادی مطرح شده است، حتماً استاد نظم و ترتیبی داده‌اند؛ فقط باید ایمان داشته باشم.» و دقیقاً همین کار را کردم.
ظرف دو روز، خودرو کارکرده خوب و مقرون‌به‌صرفه‌ای پیدا کردیم و همچنین ترتیبی دادیم که کسی چند روز از مادرم مراقبت کند. پس از جست‌وجویی نسبتاً پردردسر برای یافتن اقامتگاه مناسب، دیگر مانعی برای سفرمان وجود نداشت. مشتاقانه منتظر تعطیلات کوتاه خانوادگی‌مان بودم. اما بعد اوضاع به شکل دیگری پیش رفت.
چند روز پیش از کنفرانس، درخواست غیرمنتظره‌ای از هماهنگ‌کننده دریافت کردم: «می‌توانید شنبه، در مسیر رفتن به کنفرانس، در غرفه اطلاع‌رسانی زوریخ کمک کنید؟» حیرت‌زده شدیم، اما تزکیه همین‌طور است. ناگهان متوجه شدم که این سفر قرار نیست تعطیلات باشد، بلکه فرصتی فوق‌العاده است تا خودمان را با فا هماهنگ کنیم و شین‌شینگ‌مان را ارتقا دهیم؛ درست همان‌طور که استاد نظم و ترتیب داده بودند. بنابراین پذیرفتیم. احساس می‌کردیم پاسخ منفی دادن به این درخواست، اصلاً جزء گزینه‌ها نیست.
اواخر عصر جمعه حرکت کردیم. شوهرم تمام شب رانندگی کرد و به‌جز چند توقف بسیار کوتاه، پس از حدود ۱۱ ساعت، تقریباً یک ساعت پیش از قرار ملاقات با تمرین‌کنندگان محلی، به زوریخ رسیدیم. برخی از آن‌ها را از اردوی تابستانی مینگهویی می‌شناختم. پسرم نیز خیلی زود با دختری که قبلاً در اردو دیده بود، دوست شد.
درحالی‌که دیگران هنوز مشغول برپا کردن غرفه بودند، در گوشه‌ای از خیابان ایستادم و شروع به توزیع بروشور کردم. اما کار چندان آسان نبود. احساس شرمندگی، خجالت و ترس از رد شدن، مانعم می‌شدند. منطقه برایم ناآشنا بود، مردم با لهجه متفاوتی صحبت می‌کردند و از همه بدتر، خستگی شدیدی بر من غلبه کرده بود. دلم می‌خواست در کافه‌ای پنهان شوم و استراحت کنم. اما بعد به شوهرم نگاه کردم. با اینکه تمام شب رانندگی کرده بود، سرشار از انرژی و اعتمادبه‌نفس به نظر می‌رسید. با لبخند به رهگذران نزدیک می‌شد و ظاهراً بدون هیچ زحمتی بروشورها را به آن‌ها می‌داد. چرا من نمی‌توانستم این کار را انجام دهم؟
وقتی به درونم نگاه کردم، کاستی‌هایم را تشخیص دادم: در قلبم رنجش داشتم؛ از اینکه مجبور بودم اینجا بایستم، به‌جای اینکه از وقتم در سوئیس، برای استراحت و تجدیدقوا استفاده کنم، ناراضی بودم. مگر در خانه به اندازه کافی گرفتاری نداشتم؟ بیش از یک سال بود که از مادرم مراقبت می‌کردم. او در اوت۲۰۲۴، دچار سکته مغزی شدیدی شده بود و اکنون از صندلی چرخدار استفاده می‌کرد. هرچه بیشتر درباره این موضوع فکر می‌کردم، بیشتر متقاعد می‌شدم که حق دارم کمی استراحت کنم. سپس نگاهم به غرفه اطلاع‌رسانی و تمرین‌کنندگان افتاد. به پسرم و آن دختر نگاه کردم که آن‌ها نیز بروشورهایی در دست داشتند و با لبخند میان رهگذران توزیع می‌کردند. آن‌وقت خودم را جمع‌وجور کردم، رنجش و فکر تعطیلات آرامش‌بخش خانوادگی را کنار گذاشتم و با خودم گفتم: «استاد، به‌لطف نظم و ترتیبات باشکوه شما، می‌توانم اینجا در سوئیس، تقریباً هزار کیلومتر دورتر از محل زندگی‌ام، بایستم. آماده‌ام. لطفاً افرادی را که باید نجات یابند، به‌سوی من بفرستید.»
سپس نفس عمیقی کشیدم و تمام خشمم ناپدید شد. درست همان‌طور که استاد فرمودند: «یک فکر درست می‌تواند بر صد اهریمن غلبه کند.» (سخنرانی پنجم، جوآن فالون)
کمی بعد زوج جوانی با موتورسیکلت کوچکی از کنارمان عبور کردند. وقتی غرفه ما را با پوستر بزرگی درباره آزار و شکنجه دیدند، توقف کردند. به آن‌ها نزدیک شدم و بروشوری دادم. فهمیدم که مرد جوان اهل روسیه و دوست‌دخترش اهل جمهوری چک است. هردو کمی آلمانی و انگلیسی صحبت می‌کردند؛ بنابراین توانستم پیشینه آزار و شکنجه و فالون دافا را برایشان توضیح دهم. وقتی شنیدند که من نیز حدود 1000 کیلومتر دورتر، در شمال آلمان زندگی می‌کنم، بسیار تعجب کردند. مرد جوان گفت: «باورنکردنی است.»
نزدیک بود اشکم سرازیر شود. متوجه شدم که استاد به من نشان می‌دهند نظم و ترتیباتشان چقدر منحصربه‌فرد است. در بُعدهای دیگر، رابطه‌های تقدیری با موجوداتی که قرار است درباره فالون دافا با آن‌ها صحبت کنیم، از پیش شکل گرفته‌اند. اگر از میل به آسایش پیروی کرده و برای استراحت به کافه رفته بودم، هرگز با این زوج ملاقات نمی‌کردم. از استاد به‌خاطر این دلگرمی سپاسگزاری کردم. اما فقط یک دقیقه بعد، با آزمون دیگری روبه‌رو شدم و واقعاً قلبم فرو ریخت.
ناگهان گروه بزرگی از آسیایی‌ها از آن سوی خیابان به‌سمتم آمدند. با خودم فکر کردم: «حتماً حدود ۲۰ نفر چینی هستند.» در زادگاهم هیچ فرد چینی‌ای زندگی نمی‌کند. گروه‌های بزرگ گردشگران خارجی نیز به آنجا نمی‌آیند. متوجه گفت‌وگویی درونی در ذهنم شدم. کارمای فکری‌ام دلایل بی‌شماری می‌آورد که چرا برای صحبت با این گروه مناسب نیستم: «چطور می‌خواهی به آن‌ها نزدیک شوی؟ اگر به تو توهین کنند چه‌کار می‌کنی؟ تو حتی نمی‌دانی چگونه متقاعدشان کنی از ح.ک.چ و دو سازمان جوانان وابسته به آن خارج شوند؛ پس اصلاً فایده‌ای ندارد درباره فالون دافا با آن‌ها صحبت کنی! دیدی آن دو زن با چه نگاه تحقیرآمیزی درباره‌ات پچ‌پچ می‌کردند؟» درمانده تماشا می‌کردم که چگونه این کارمای فکری، اعتمادبه‌نفسی را که فقط چند دقیقه پیش به دست آورده بودم، هدف قرار می‌داد و نابود می‌کرد. بار دیگر دلم می‌خواست زمین دهان باز کند و مرا ببلعد.
بدتر اینکه برخی از اعضای گروه به غرفه ما اشاره می‌کردند و حرکات عجیبی انجام می‌دادند. اما سپس فکری خالصانه به ذهنم رسید: «تصادفی نیست که این صحنه را می‌بینم. اگر من به این گروه نزدیک نشوم، هیچ شخص دیگری این کار را نخواهد کرد.» دسته‌ای بروشور چینی برداشتم و به‌دنبال گروه رفتم که حدود ۱۰۰ متر دورتر از غرفه ما جمع شده بودند. برخی عکس می‌گرفتند، عده‌ای ایستاده بودند و گفت‌وگو می‌کردند و بقیه روی نیمکتی نشسته بودند. به کدام گروه نزدیک شوم؟ تصمیم گرفتم سراغ کسانی بروم که روی نیمکت نشسته بودند. شجاعانه، اما با کمی خجالت، به‌سمت زنی مسن‌تر رفتم. به من لبخند زد. بار سنگینی از روی شانه‌هایم برداشته شد. نخستین ارتباط برقرار شده بود. اما وقتی سعی کردم بروشور را به او بدهم، با تکان دادن دست‌هایش آن را رد کرد و اشاره کرد که بروم. گیج شدم، اما نمی‌خواستم به این آسانی تسلیم شوم. بالاخره افراد دیگری نیز روی نیمکت نشسته بودند. اما آن‌ها هم رویشان را برگرداندند. باید چه‌کار می‌کردم؟
«استاد، می‌دانم شما این موجودات را به‌سوی من فرستاده‌اید. فقط باید کسی را پیدا کنم که قوی‌ترین پیوند تقدیری را با او دارم.» با چنین ذهنیتی به اطراف نگاه کردم. ناگهان متوجه زن دیگری از همان گروه گردشگران شدم که روی نیمکت دیگری نشسته بود و به من نگاه می‌کرد. به‌سمتش رفتم، اما او نیز بروشورم را نخواست.
با لحنی کمی آزرده گفت: «ما چینی نیستیم. اهل کره هستیم!»
عذرخواهی کردم و بلافاصله چند بروشور به زبان کره‌ای از غرفه اطلاع‌رسانی آوردم. آن زن نگاهی به آن‌ها انداخت و گفت: «اوه، فالون دافا!» سپس انگشت شستش را به نشانه تأیید بالا برد. افراد دیگری از گروه با کنجکاوی نزدیک شدند و با او صحبت کردند و با تکان دادن سر تأییدشان را نشان دادند. فقط یک دقیقه بعد، راهنمای تور از راه رسید و آن‌ها را به‌سمت اتوبوسشان هدایت کرد. اگر آن زن را ندیده بودم، نمی‌توانستم بروشور را به این گردشگران بدهم. بار دیگر از استاد به‌خاطر کمکشان سپاسگزاری کردم.
وقتی با احساس آسودگی به غرفه برگشتم، تمرین‌کننده‌ای پرسید که آیا می‌خواهم تمرین‌های اول تا چهارم را انجام دهم. پذیرفتم؛ این کار برایم مانند پاداشی پس از کمک به نجات آن افراد بود. فکر می‌کردم می‌توانم هنگام انجام تمرین‌ها آرام شوم و انرژی ازدست‌رفته‌ام را بازیابم. بنابراین کفش‌هایم را درآوردم و روی زیراندازی که پهن شده بود ایستادم. اما چیزی عجیب بود. نمی‌توانستم محکم و ثابت بایستم. احساس می‌کردم روی قایقی ایستاده‌ام. به پاهایم نگاه کردم، اما دیدم روی زیرانداز مدیتیشن ایستاده‌ام. واقعاً عجیب بود. دوباره چشمانم را بستم و تمرین‌ها را شروع کردم. اما با هر حرکت، احساس می‌کردم زمین زیر پایم می‌لرزد. مدام مجبور بودم تعادلم را تنظیم کنم تا تلو‌تلو نخورم. تمرین دوم واقعاً دشوار بود. مانند این بود که بخواهم تمرین را روی قایقی در دریای متلاطم انجام دهم. این احساس تلو‌تلو خوردن هنگام تمرین سوم شدیدتر شد. مجبور بودم مرتب چشمانم را باز کنم. وقتی هنگام تمرین چهارم خم شدم، نزدیک بود تعادلم را از دست بدهم. بااین‌حال، به انجام تمرین‌ها ادامه دادم. بالاخره پذیرفته بودم که تمرین‌های اول تا چهارم را انجام دهم.
وقتی تمرین‌ها پس از یک ساعت به پایان رسیدند، کاملاً از پا افتاده بودم. پاهایم می‌لرزیدند و تنها چیزی که می‌خواستم این بود که جایی بنشینم. خوشبختانه نزدیک ظهر و زمان فرستادن افکار درست بود. روی زیرانداز نشستم و متوجه شدم که تکه کوچکی فوم زیر زیرانداز مدیتیشن قرار دارد و همین باعث شده بود هنگام انجام تمرین‌ها نتوانم ثابت بایستم.
بعدها وقتی بیشتر درباره این موضوع فکر کردم، متوجه شدم که استاد از این موقعیت استفاده کرده بودند تا اهمیت استواری در تزکیه را به من نشان دهند. بدون افکار خالصانه و وضوح ذهنی و عزم راسخ برای نجات موجودات ذی‌شعور، شکاف‌هایی باقی می‌گذاریم که کارمای فکری یا نیروهای کهن می‌توانند از آن‌ها برای ایجاد مداخله سوءاستفاده کنند. هرچه روشن‌تر خودمان را با فا هماهنگ کنیم، بهتر می‌توانیم از نظم و ترتیبات استاد برای کمک به ایشان در نجات مردم پیروی کنیم.
استاد، بابت نیک‌خواهی‌تان سپاسگزارم! هم‌تمرین‌کنندگان، متشکرم!
(مقاله منتخب برای کنفرانس فای سال ۲۰۲۶ در بخش آلمانی‌زبان سوئیس)
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
