(Minghui.org) قبلاً در یک مرکز خرید کار می‌کردم. حقیقت را برای مدیر مرکز خرید روشن و به او کمک کردم از حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. او از باورم بسیار حمایت می‌کرد. همچنین درباره ماهیت ناعادلانه آزار و شکنجه با تمام کارکنان فروش صحبت کردم و همگی از ح.ک.چ خارج شدند.
این مرکز خرید به‌دلیل رکود اقتصادی تعطیل شد و من درنهایت خانه‌نشین شدم. همچنان فا را مطالعه می‌کردم، تمرین‌ها را انجام می‌دادم و افکار درست می‌فرستادم، اما به‌ندرت برای روشنگری حقیقت به‌صورت رودررو از خانه بیرون می‌رفتم. چند بار تلاش کردم، اما نمی‌دانستم چگونه سر صحبت را با افراد غریبه در خیابان باز کنم. سعی کردم افکار درست بفرستم و از استاد خواستم به من نیرو ببخشند تا مداخلات از بُعدهای دیگر را از بین ببرم، اما تأثیر چندانی نداشت.
متوجه شدم که به اندازه کافی فا را مطالعه نمی‌کنم و به اندازه کافی با هم‌تمرین‌کنندگان ارتباط ندارم. خواهرم که او نیز تمرین‌کننده است، در نزدیکی من زندگی می‌کند؛ بنابراین به خانه‌اش رفتم. با هم فا را مطالعه می‌کردیم و تجربه‌هایمان را به اشتراک می‌گذاشتیم، و درنتیجه در تزکیه پیشرفت کردیم. وقتی همراه خواهرم برای روشنگری حقیقت بیرون می‌رفتم، می‌دانستم چه بگویم. اما پس از بازگشت به خانه، همچنان جرئت نمی‌کردم به‌تنهایی بیرون بروم. این وضعیت تقریباً یک سال ادامه داشت.
در فوریه۲۰۲۵، مدیر سابق مرکز خرید با من تماس گرفت و از من خواست با او کار کنم، اما مؤدبانه پیشنهادش را رد کردم. چون بازنشسته شده بودم، می‌خواستم در خانه بمانم، زمان بیشتری را صرف مطالعه فا کنم و در پروژه‌های دافا فعالیت داشته باشم.
پس از اینکه دو بار درخواست مدیر مرکز خرید را رد کردم، او روش خود را تغییر داد و از من خواست فقط در دوره اولیه راه‌اندازی، به آن‌ها کمک کنم. فکر کردم از عهده این کار برمی‌آیم. وقتی دوباره مشغول کار شدم، مرتب سعی می‌کردند متقاعدم کنند که بمانم. وقتی مدیرکل، مدیر و رئیس بخش فهمیدند که فالون دافا را تمرین می‌کنم، حتی مصمم‌تر شدند که مرا نگه دارند و می‌خواستند سایر تمرین‌کنندگان فالون دافا را نیز استخدام کنند.
آن‌ها با من همکاری کردند و اجازه دادند هر روز یک ساعت به فعالیت‌های شخصی‌ام، ازجمله خواندن کتاب، مطالعه فا و فرستادن افکار درست بپردازم. احساس کردم شاید استاد این محیط را برای تزکیه‌ام فراهم کرده‌اند؛ بنابراین تصمیم گرفتم بمانم. ازآنجاکه بیرون رفتن برای روشنگری حقیقت برایم دشوار بود، می‌توانستم در مرکز خرید این کار را انجام دهم. کار کردن در آنجا همچنین فرصت‌هایی در اختیارم می‌گذاشت تا ازطریق تعامل با دیگران، به‌جای تنها ماندن در خانه، شین‌شینگم را ارتقا دهم.
در این سِمَت، مسئول نظارت بر صاحبان مغازه‌های طبقات دوم و سوم هستم. در طبقه سوم، فروشگاه‌های لوازم الکترونیکی قرار دارند. یکی از زنانی که لوازم خانگی می‌فروشد، به‌دلیل کسادی کسب‌وکارش با مشکلاتی روبه‌رو بود و پاهایش نیز اغلب درد می‌کردند. حقیقت فالون دافا را برایش توضیح دادم و گفتم که تکرار خالصانه عبارت‌های «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» برایش برکت به همراه خواهد داشت. همچنین درباره خروج از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن، برای حفظ امنیتش با او صحبت کردم. او با کمال میل پذیرفت. پس از آگاهی از حقیقت، ابراز تمایل کرد که تمرین‌ها را نیز انجام دهد.
پس از آشنایی با فالون دافا، مدام عبارت‌های «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است» را تکرار می‌کرد. بعدها گفت که فروش روزانه‌اش از کمی بیش از ۱۰۰ یوآن به بیش از ۳۰۰ یوآن افزایش یافته و پاهایش نیز بسیار بهتر شده‌اند. به من گفت: «احساس می‌کنم ساق پاهایم آتش گرفته‌اند.» پرسیدم آیا هنوز درد دارند و او با هیجان گفت: «دیگر درد ندارند. شگفت‌انگیز است!» از من تشکر کرد. به او پیشنهاد کردم از استاد لی هنگجی تشکر کند. گفت: «متشکرم، استاد لی هنگجی!»
محیط مرکز خرید پیچیده است و من مسئول نزدیک به صد مغازه هستم. کار کردن در آنجا کاستی‌هایم را آشکار کرده و به من کمک می‌کند آن‌ها را تشخیص دهم و برای ازبین بردنشان تلاش کنم.
طبقه دوم به فروشگاه‌های پوشاک اختصاص دارد و صاحبان آن‌ها بیشتر جوانان خوش‌پوش و اهل مد هستند. جوانان امروزی بسیار خودمحورند و مدیریتشان دشوار است. پنج روز مانده به پایان ماه، به مستأجر جدیدی یادآوری کردم که موعد پرداخت اجاره نزدیک است و باید برای آن آماده باشد. او گفت که متوجه است، اما در روز سررسید، دیدم اجاره را پرداخت نکرده و به پیامکی هم که برایش فرستادم، پاسخ نداده است.
به غرفه‌اش رفتم و دوباره دراین‌باره به او گفتم. با تندی جواب داد: «چرا این‌قدر عجله می‌کنی؟ نمی‌توانم روز اول ماه اجاره را بدهم؟» پاسخ دادم: «طبق مفاد قرارداد امکان‌پذیر نیست، اما می‌توانم درخواست کنم که چنین ترتیبی را برایت در نظر بگیرند.» با چهره‌ای بی‌احساس گفت: «برو درخواست بده.» به دفترم برگشتم و با خودم فکر کردم: «چرا با من این‌طور رفتار می‌کند؟»
این مستأجر یک مادر جوان بیست‌وچندساله است و حتی از فرزند خودم هم کوچک‌تر است. صرف‌نظر از رفتارش می‌دانستم که باید با مهربانی با او رفتار کنم. آموزش‌های استاد درباره مهربان بودن و مقدم دانستن دیگران را همواره محکم در ذهن دارم.
پس از پایان کار، به درون نگاه کردم و وابستگی‌هایم را تشخیص دادم: غرور، میل به حفظ آبرو، ترس از انتقاد، روحیه رقابت‌جویی، حسادت، علاقه به تحسین شدن، خودپسندی و وابستگی‌های دیگر. از اینکه این اتفاق این‌همه وابستگی را آشکار کرده بود، نگران شدم. باید آن‌ها را شناسایی می‌کردم و از بین می‌بردم. به‌عنوان کسی که قانون بزرگ جهان را تزکیه می‌کند، باید رفتارم را با اصول جهانی حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری هماهنگ کنم.
دو روز بعد، آن مستأجر با لبخند نزد من آمد و گفت که اجاره‌اش را پرداخت کرده است.
تمام این مستأجران مرکز خرید افرادی هستند که با آن‌ها رابطه تقدیری دارم. باید حقیقت را برایشان روشن کنم تا همگی بتوانند نجات یابند. در سطحی دیگر، همه آن‌ها خویشاوندان من و همچنین خویشاوندان استاد هستند.
استاد، لطفاً آسوده‌خاطر باشید. کوشا و شجاع خواهم بود، به عهدهایم عمل خواهم کرد و همراه شما به خانه حقیقی‌ام در قلمرو آسمانی بازخواهم گشت.
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
