(Minghui.org) فالون گونگ، یک سیستم مدیتیشن مبتنی بر اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری، زمانی به‌دلیل تأثیرات بسیار مثبتش بر ذهن و بدن، مورد تحسین حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) قرار داشت. در سال ۱۹۹۸، نظرسنجی اداره کل ورزش چین از ۱۰هزار تمرین‌کننده نشان داد که ۹۷.۹٪ در نتیجۀ این تمرین، بهبود در سلامتی خود را تجربه کرده‌اند.

اما ح.ک.چ محبوبیت گسترده فالون گونگ را یک تهدید تلقی کرد. در آوریل۱۹۹۹، مقامات در تیانجین، ده‌ها تمرین‌کننده را دستگیر کردند و در ۲۵آوریل۱۹۹۹، حدود ۱۰هزار تمرین‌کننده برای دادخواهی صلح‌آمیز ۲۵آوریل به پکن سفر کردند. گرچه این دادخواهی با آزاد شدن تمرین‌کنندگان بازداشت‌شده در همان روز حل‌وفصل شد، اما ح.ک.چ سه ماه بعد سرکوبی سراسری را آغاز کرد.

مقاله‌ای که اخیراً در مینگهویی منتشر شد فاش کرد که جیانگ زمین، رهبر وقت ح.ک.چ، در آن روز، به‌طور مخفیانه سربازانی را که لباس پلیس به تن داشتند به‌منظور آمادگی برای یک کشتار بسیج کرده بود. شمار زیادی از مقامات ارشد درون حزب تلاش کردند مانع جیانگ شوند و پیشنهاد برگزاری نشستی برای حل‌وفصل این موضوع را مطرح کردند و هشدار دادند که در غیر این صورت، ممکن است کشتاری دیگر مشابه آنچه در سال ۱۹۸۹ در میدان تیان‌آنمن رخ داد، اتفاق بیفتد.

اجتناب از فاجعه

وقتی این مقاله را خواندم، ستون فقراتم لرزید. به یاد آوردم که آنجا بودم و تحت‌ تأثیر آن صحنه صلح‌آمیز قرار گرفتم. تمرین‌کنندگان بسیار زیادی در آن محل گرد هم آمده بودند و همه در سکوت بودند. نمی‌دانستم که در پشت‌ صحنه، طرح یک کشتار برنامه‌ریزی شده بود.

با نگاهی به این رویداد، معتقدم نیک‌خواهی و خردورزی تمرین‌کنندگان در آن روز بود که از وقوع کشتار جلوگیری کرد. اگر عموم مردم از تأثیر مثبت فالون گونگ آگاه نبودند، آن مقامات ارشد تلاش نمی‌کردند مانع جیانگ شوند. افزون‌براین، اگر تمرین‌کنندگان مهربان، صلح‌جو و منضبط نبودند، جیانگ همانند آنچه در سال ۱۹۸۹ رخ داد، دستور کشتار را صادر می‌کرد.

بااین‌حال، آزار و شکنجه چند ماه بعد در ژوئیه۱۹۹۹ آغاز شد. طی ۲۷ سال گذشته، مقالات بی‌شماری که تمرین‌کنندگان در مینگهویی منتشر کرده‌اند، صحنه صلح‌آمیز دادخواهی ۲۵آوریل را بازگو کرده‌اند. اما طرح مخفیانه کشتار تا زمانی ‌که مقاله‌ اخیر آن را افشا کرد، از دید عموم پنهان مانده بود. این موضوع خیلی تعجب‌آور نیست. نویسندگان بسیاری از این مقالات، به‌دلیل شنیدن یا مشاهده خشونت ح.ک.چ در کمپین‌های سیاسی پیشین گفته‌اند که می‌دانستند ممکن است نتوانند از این سفر به خانه بازگردند.

آن مقام ارشد ح.ک.چ که اخیراً این اطلاعات را افشا کرد، بیان کرد که تصمیم جیانگ برای سرکوب فالون گونگ بی‌اساس بوده و بر هیچ تحقیق یا واقعیتی مبتنی نبوده است. بلکه این تصمیم از حسادت او نسبت به محبوبیت فالون گونگ ناشی می‌شد. این جزئیات درواقع موجی از ترس عمیق و ماندگار را برانگیخت: جیانگ به‌عنوان دبیرکل ح.ک.چ و رئیس کمیسیون مرکزی نظامی می‌توانست در هر لحظه از آن روز، دستور کشتار را صادر کند.

مهربانی حقیقی

دادخواهی صلح‌آمیز ۲۵آوریل۱۹۹۹ از جهات گوناگونی خاص بود. اگرچه دادخواست اجرای عدالت در مقر دولت، در سراسر تاریخ چین، امری رایج بوده است، اما از زمانی‌ که ح.ک.چ در سال ۱۹۴۹ به قدرت رسید، این کار به تابو تبدیل شد. ح.ک.چ برای سرکوب صداهای مستقل، فقط در جریان کمپین ضدراست‌گرایی (۱۹۵۷-۱۹۵۹) میلیون‌ها نفر را هدف قرار داد، صرفاً به این دلیل که اظهاراتشان با خط‌مشی حزب همخوانی نداشت. به‌ همین دلیل، حضور در دفتر ملی دادخواست‌ها در پکن، حتی برای هدفی درست نیز نیازمند شجاعت بود.

اما به‌هرحال تمرین‌کنندگان فالون گونگ به پکن رفتند، نه با انگیزه منافع شخصی و نه با اهداف سیاسی، بلکه فقط با هدف اطلاع‌رسانی به مقامات دولتی درباره تجربه شخصی خود از فالون گونگ و مزایای مثبتی که این تمرین برای جامعه به ارمغان آورده است. برای این دادخواهی، هیچ‌گونه برنامه‌ریزی یا دستورالعملی وجود نداشت، چه رسد به تمرین قبلی درباره اینکه تمرین‌کنندگان باید چه کاری انجام دهند. هر کسی با پیروی از اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری، صرفاً براساس وجدان خود عمل کرد. مهربانی حقیقیِ برآمده از قلب‌شان، هرگونه خصومت را در قلب مأموران پلیس مستقر در آن روز ذوب کرد. در پایان روز، تمرین‌کنندگان محل را کاملاً تمیز و سپس آنجا را ترک کردند، حتی ته‌سیگارهایی را که مأموران پلیس‌ روی زمین انداخته بودند جمع کردند. یکی از مأموران گفت: «ببینید، این فضیلت واقعی است.»

چنین درستکاری‌ای به‌ندرت در جامعه مدرن دیده می‌شود، به‌ویژه در مکان‌هایی که تحت حاکمیت خشونت و افول اخلاقی ح.ک.چ قرار دارند. اما برای تمرین‌کنندگان فالون گونگ، این رویکرد امری طبیعی است. آن‌ها با الهام از اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری می‌کوشند چه در محل کار، چه در خانه و چه در جامعه، شهروندان بهتری باشند. درک این موضوع برای جیانگ، رهبری از ح.ک.چ که صرفاً می‌خواست به هر قیمتی مردم را کنترل کند، دشوار بود. اما رفتار نیک و پرفضیلت با سرشت بنیادین انسان هماهنگ است و عمیقاً در فرهنگ سنتی چین ریشه دارد.

قدرت نیک‌خواهی

لائوذی، حکیم برجسته باستانی چین، زمانی نوشت: «بالاترین خوبی مانند آب است. آب به همه موجودات سود می‌رساند و رقابت نمی‌کند.» این فلسفه هزاران سال تمدن چین را شکل داده است. پس از آنکه ح.ک.چ در سال ۱۹۴۹، قدرت را به‌دست گرفت و مجموعه‌ای از کمپین‌های سیاسی، ازجمله انقلاب فرهنگی را آغاز کرد، جامعه تغییر جهت داد. به‌تدریج مردم اولویت را به منافع شخصی‌شان دادند، حتی اگر به بهای آسیب رساندن به دیگران باشد.

پس از معرفی فالون گونگ به عموم در سال ۱۹۹۲، این تمرین به‌سرعت هزاران نفر را جذب کرد؛ افرادی که به‌دلیل گزارش‌های مربوط به بهبود سلامت جسمی و ارزش‌های اخلاقی، به آن گرایش یافتند. تا اوایل سال ۱۹۹۹، حدود ۱۰۰میلیون نفر فالون گونگ را تمرین می‌کردند و امید را برای جامعه به ارمغان آورده بودند.

به یاد دارم هنگامی ‌که در دادخواهی صلح‌آمیز ۲۵آوریل۱۹۹۹ شرکت کردم، تمرین‌کنندگان محلی در پکن، نخستین کسانی بودند که آمدند و پیشگام ایستادن در پیاده‌رو شدند. سپس تمرین‌کنندگان از مناطق دیگر رسیدند و از آن‌ها پیروی کردند. ازآنجاکه تمرین‌کنندگان همواره دیگران را در اولویت قرار می‌دهند، خیابان اصلی باز نگه داشته شد و رفت‌وآمد مردم تحت ‌تأثیر قرار نگرفت.

نخست‌وزیر تحت‌ تأثیر این صحنه صلح‌آمیز قرار گرفت؛ او با تمرین‌کنندگان دیدار کرد و سپس از مقامات تیانجین خواست تمرین‌کنندگان بازداشت‌شده را آزاد کنند. تمرین‌کنندگان اواخر همان روز، محل را ترک کردند و به خانه بازگشتند. رسانه‌های غربی که از حل‌وفصل سریع موضوع شگفت‌زده شده بودند، چین را به‌خاطر شفافیت و رویکرد باز، و پایبندی به حاکمیت قانون ستودند.

بااین‌حال، این رویداد در حاکمیت تمامیت‌خواه ح.ک.چ دوام چندانی نداشت. سه ماه بعد، جیانگ در ژوئیه۱۹۹۹، سرکوب سراسری و نظام‌مند فالون گونگ را آغاز کرد. متعاقب آن، فجایع بی‌شماری پیش آمد، ازجمله بازداشت، حبس، شکنجه، کار اجباری، مرگ و برداشت اعضای بدن افراد زنده.

در طول این سال‌ها، تمرین‌کنندگان فالون گونگ تحت هدایت ایمان خود، مهربان و خردمند باقی مانده‌اند. درنهایت اصول حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری پیروز خواهند شد؛ اصلی ماندگار در جامعه ما.