اخبار دیرمنتشرشده: بانوی اهل هبی پس از تحمل دو دهه عوارض ناشی از تزریق‌های سمی در بیمارستان روان‌پزشکی درگذشت

(Minghui.org)

نام: لیانگ ژی‌چیننام چینی: 梁志芹جنسیت: زنسن: حدوداً ۷۰ سالشهر: تانگشاناستان: هبیشغل: بازنشسته شرکت آهن و فولاد شهر تانگشانتاریخ درگذشت: ۱۹دسامبر۲۰۲۴تاریخ آخرین دستگیری: پاییز ۲۰۰۰آخرین محل بازداشت: اردوگاه کار اجباری کای‌پینگ

خانم لیانگ ژی‌چین به‌دلیل پایبندی به ایمانش به فالون گونگ، در سپتامبر۱۹۹۹ دستگیر شد و با وجود آنکه هیچ‌گونه بیماری روانی نداشت، در یک بیمارستان روان‌پزشکی وابسته به پلیس، دو تزریق سمی دریافت کرد. او سپس به دو سال کار اجباری محکوم شد و در آنجا متحمل شوک الکتریکی و سایر شکل‌های شکنجه شد. پس از آنکه سرانجام در سپتامبر۲۰۰۱ آزاد شد، دو دهه بعدی زندگی‌اش را با عوارض ناشی از تزریق‌های سمی و شوک‌های الکتریکی سپری کرد. او سرانجام در ۱۹دسامبر۲۰۲۴ درگذشت، درحالی‌که حدود ۷۵ سال داشت.

خانم لیانگ ژی‌چین

خانم لیانگ بازنشسته اتحادیه شرکت آهن و فولاد شهر تانگشان در استان هِبی بود. وی پیش از آغاز تمرین فالون گونگ، به بیماری‌های متعددی مبتلا بود. طی شش ماه پس از شروع این تمرین، تمام بیماری‌های مزمنش ناپدید و دوباره پرانرژی شد.

با آغاز آزار و شکنجه در سال ۱۹۹۹، خانم لیانگ چندین بار به دفتر استیناف پکن رفت تا برای حق تمرین فالون گونگ دادخواهی کند. او همچنین نامه‌هایی به وزارتخانه‌های مختلف نوشت و درباره فواید عالی فالون گونگ اطلاع‌رسانی کرد. او در ۲۱سپتامبر۱۹۹۹، هنگامی‌که برای تحویل نامه دادخواست به ژونگ‌نانهای، مجتمع مرکزی دولت، رفت، دستگیر شد. او در ۲۲سپتامبر۱۹۹۹، به بازداشتگاه شماره 1 شهر تانگشان منتقل شد. ازآنجاکه از رها کردن باورش به فالون گونگ خودداری کرد، در پاییز۲۰۰۰، به بیمارستان آنکانگ در شهر تانگشان منتقل شد.

خانم لیانگ در زمانی‌ که در بیمارستان نگهداری می‌شد، به تخت مرگشکنجه تخت مرگتمرین‌کننده را به تخت می‌بندند، درحالی‌که دستانش را در بالای سرش به نرده‌های تخت دست‌بند زده‌اند و پاهایش را با طناب‌های پلاستیکی نازک بسته‌اند. سپس طناب را به‌طور محکم به دور بدن تمرین‌کننده و تخت می‌پیچند و از پا تا قفسۀ سینۀ او را بدین شکل می‌بندند. طناب به‌قدری محکم پیچیده می‌شود که تمرین‌کننده به سختی می‌تواند نفس بکشد و سرانجام از هوش می‌رود. بسته شد و دو بار داروی سمی نامعلوم به او تزریق شد.

تزریق نخست بلافاصله او را بیهوش کرد. این دارو موجب مشکلات حاد قلبی شد و درد شدید قفسه سینه در نیمه‌شب، او را از خواب بیدار کرد.

خانم لیانگ به یاد آورد: «نیمه‌شب با درد تیز در قفسه سینه‌ام بیدار شدم. از ناله‌های خودم آشفته شده بودم. دو زندانی جنایتکار مرا مهار کردند و دست‌ها و پاهایم را به چارچوب تخت بستند. واژه‌ها نمی‌توانند دردی را که احساس می‌کردم توصیف کنند. قفسه سینه‌ام بسیار فشرده شده بود و گویی می‌خواست بترکد. به‌شدت تقلا می‌کردم و احساس می‌کردم آسمان درحال فروریختن است. در آستانه مرگ بودم. آن‌قدر درد داشتم که حتی چشمانم نمی‌توانست حرکت کند. زبانم سفت شده بود و ذهنم روشن نبود.»

در عرض یک ماه پس از تزریق، خانم لیانگ سه بار دچار ازدست‌دادن ناگهانی هشیاری شد. هر بار، چشمان و دهانش کاملاً باز بود و دچار بی‌اختیاری در دفع ادرار می‌شد.

تزریق‌ها همچنین موجب ناراحتی در کمر خانم لیانگ شد. دست‌ها و پاهایش احساس سردی می‌کرد و گردش خونش غیرطبیعی بود. او درد شدیدی داشت. این علائم به‌مدت شش ماه ادامه داشت. او شب‌ها نمی‌توانست بخوابد. پوشیدن لباس‌های اضافی و استفاده از پتوهای بیشتر هیچ تسکینی ایجاد نمی‌کرد. او چنین عذابی را برای مدتی بسیار طولانی تحمل کرد.

بسیاری از تمرین‌کنندگان فالون گونگ دیگر که تحت همان تزریق سمی قرار گرفتند نیز دچار مشکلات مزمن، ازجمله مشکلات قلبی، اضطراب، سفتی زبان، راه‌رفتن لرزان، اختلال تعادل و آسیب‌های عصبی شدند. این سم همچنین به فعالیت و عملکرد مغزی تمرین‌کنندگان صدمه زد. برخی از آن‌ها دچار مشکلات چشمی، ازدست‌دادن حافظه و اختلالات جدی روانی شدند. توصیف عذاب روانی افرادی که این دارو به آن‌ها تزریق شد دشوار است.

در اواخر سال ۲۰۰۰، خانم لیانگ به دو سال کار اجباری محکوم و به اردوگاه کار اجباری کای‌پینگ منتقل شد. نگهبان وانگ جیان‌ژونگ به فالون گونگ افترا زد و به او دستور داد در برابرش زانو بزند. وقتی او امتناع کرد، نگهبان دیگر، وانگ شوئه‌لی، به همراه پنج نفر دیگر او را به زمین زدند و با سه باتوم برقی به او شوک وارد کردند.

وانگ شوئه‌لی به پشت سر و گردن خانم لیانگ شوک وارد کرد. درنتیجه، تاول‌ها و برآمدگی‌های بزرگی روی سرش ایجاد شد و واکنش‌هایش بسیار کندتر شد. چند روز پس از آن، چند نگهبان زن برای بررسی آسیب واردشده به سیستم عصبی مرکزی او اعزام شدند.

خانم لیانگ در سپتامبر۲۰۰۱ آزاد شد. تزریق‌های سمی و شوک‌های الکتریکی به سر و گردنش، موجب آسیب‌های شدید و طولانی‌مدتی شد که زندگی روزمره‌اش را مختل کرد. قدرت حافظه و توان ذهنی‌اش به‌شدت کاهش یافت و دیگر نمی‌توانست کسب‌وکار خانوادگی‌شان را اداره کند.

خانم لیانگ به‌جز شدیدترین تجربه آزار و شکنجه‌اش، قادر به توصیف سایر آزار و شکنجه‌هایی که متحمل شده بود، نبود. از سال ۲۰۰۳، دردهایی در چندین عضو بدنش، ازجمله قلب، کبد، طحال، معده و روده‌ها داشت. در ناحیه پشت و کلیه‌هایش، درد تیز و نافذ احساس می‌کرد. گاهی در طول یک روز نمی‌توانست بنشیند یا دراز بکشد. دچار دشواری در تنفس بود. اغلب گیج می‌شد و دیدش تار بود. اغلب بالا می‌آورد و گاهی حتی نمی‌توانست آب را در معده‌اش نگه دارد. وزنش از ۶۵ کیلوگرم (حدود ۱۴۳پوند) به ۳۰ کیلوگرم (حدود ۶۶ پوند) کاهش یافت. او اغلب بیهوش می‌شد و خانواده‌اش مجبور شدند برای مراقبت از او، یک خدمتکار استخدام کنند.

خانم لیانگ دو دهه بعدی زندگی‌اش را در عذاب زندگی کرد و در ۱۹دسامبر۲۰۲۴، درحالی‌که همچنان درد می‌کشید، درگذشت.

بیمارستان‌های آنکانگ

بیمارستان‌های آنکانگ در سراسر چین، بیمارستان‌های روان‌پزشکی هستند که عمدتاً تحت نظارت ادارات پلیس محلی فعالیت می‌کنند. این مراکز برای بازداشت افرادی استفاده می‌شوند که به افراد یا جامعه آسیب رسانده‌اند، اما به‌دلیل بیماری روانی مسئولیت کیفری ندارند. در آزار و شکنجه فالون گونگ، این بیمارستان‌ها اغلب برای بازداشت تمرین‌کنندگانِ دارای سلامت روانی و خوراندن اجباری داروهای روان‌پزشکی به آن‌ها استفاده شده‌اند؛ امری که می‌تواند به آسیب‌های طولانی‌مدت منجر شود.

اکثر این تمرین‌کنندگان بعدها نقل کردند که آن تزریق‌ها درد داشت و علائم شدیدی ایجاد می‌کرد که مدت‌ها پس از تزریق ادامه داشت. این علائم شامل ناراحتی قلبی، سفتی زبان، تغییر شدید در نحوه راه‌رفتن، عصبی‌بودن، افکار غیرطبیعی، چشمان بی‌روح و ازدست‌دادن حافظه بود.

گزارش‌های مرتبط:

خانم لیانگ ژی‌چین براثر تزریق‌های سمی و شوک با باتوم الکتریکی ویران شد (شامل تصاویر)

تسهیل شکنجه تمرین‎کنندگان فالون گونگ توسط بیمارستان‌های روانی آنکانگ

اسرار تاریک بیمارستان‌های روان‌پزشکی «آنکانگ» در چین