(Minghui.org) اخیراً مطلبی شگفتانگیز در دویین، نسخهی چینی تیکتاک، منتشر شد: «حزب کمونیست، اکنون از شما درخواست میکنم که تحقیقات کاملی در مورد قاچاق اعضای بدن انجام دهید تا مردم بتوانند در یک جامعه امن زندگی کنند.» در مدت کوتاهی، دهها هزار نفر با کلیک روی «لایک» به آن پاسخ دادند و هزاران نفر نظر خود را ثبت کردند.
چندین نفر نظر دادند: «این اولین پستی است که مستقیماً دربارۀ حزب اظهار نظر میکند.» «بالاخره، کسی صدایش را به گوش همه رساند.» یکی دیگر چنین نظری نوشت: «لطفاً نخندید. این شخص یک قهرمان واقعی است؛ که جان خود را به نمایندگی از همه ما به خطر میاندازد.»
تقریباً ۲۰ سال طول کشید تا عموم مردم به شدت برداشت اجباری اعضای بدن در چین پی ببرند. در ۲۰ آوریل ۲۰۰۶، افشاگری از سرزمین اصلی چین با نام مستعار «آنی» جنایتی هولناک را که علیه تمرینکنندگان فالون گونگِ تحت آزار و شکنجه انجام شده بود، افشا کرد. شوهر سابق او، که یک پزشک بود، به او اعتراف کرد که بیش از ۲۰۰۰ قرنیه از تمرینکنندگان زنده فالون گونگ در اردوگاه کار اجباری سوجیاتون برداشته است. به او گفت که هیچ یک از این افراد زنده نماندهاند، زیرا سایر اعضای بدن نیز خارج شده و سپس اجساد سوزانده شدهاند. در آن زمان تعداد کمی از مردم این موضوع را باور کردند و پیگیری زیادی در رسانههای جریان اصلی صورت نگرفت .
بیست سال گذشته است. ما به عنوان یک جامعه، اکنون در درک و مقابله با برداشت اجباری اعضای بدن در چین در کجا قرار داریم؟
حقایق مسلم
فاجعه برداشت اعضای بدن ناشی از یک دستور از مقامات بالا پس از شروع سرکوب فالون گونگ توسط حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در 20 ژوئیه 1999 بود.
در سپتامبر ۲۰۱۴، بای ژونگشو، وزیر بهداشت سابق اداره کل لجستیک ارتش آزادیبخش خلق چین (PLA)، در برابر یک بازرس مخفی از سازمان جهانی بررسی آزار و شکنجه فالون گونگ (WOIPFG) اعتراف کرد که جیانگ زمین، رهبر وقت حزب کمونیست چین، شخصاً دستور برداشت اعضای بدن تمرینکنندگان فالون گونگ را داده است. پیش از آن، در سال ۲۰۰۶، بو شیلای، مقام سابق حزب کمونیست چین، اعتراف کرد که برداشت اجباری اعضای بدن تمرینکنندگان فالون گونگ نتیجه دستور مستقیم جیانگ بوده است.
وقتی آزار و اذیت فالون گونگ آغاز شد، جیانگ دبیر کل حزب کمونیست چین و رئیس کمیسیون مرکزی نظامی بود. او نه تنها سرکوب سراسری فالون گونگ را در ژوئیه ۱۹۹۹ آغاز کرد، بلکه یک ماه قبل از آن دستور تأسیس اداره ۶۱۰ را نیز صادر کرد تا بر این جنایات سیستماتیک نظارت داشته باشد.
لو شوهنگ، صاحب یک کسب و کار در ایالات متحده، در دسامبر ۲۰۲۰ در مورد چگونگی مشارکت بیمارستان نیروهای مسلح پلیس در برداشت اجباری اعضای بدن از اوایل سال ۲۰۰۲ شهادت داد. ژو چینگ، خواهر شوهرخواهر لو، از لو میخواست که بیماران آمریکایی را برای پیوند عضو در شانگهای جذب کند. ژو مدیر بخش زنان و زایمان بیمارستان پودونگ بود و بعداً رئیس بیمارستان وانپینگ شد. همسر ژو، مائو شوپینگ، معاون سابق اداره اصلاحات از طریق کار (لائوگای) شانگهای بودو بعداً معاون مدیر اداره دادگستری شانگهای شد.
به گفته ژو، آنها به جای اهداکنندگان عضو مرگ مغزی، اعضای بدن تمرینکنندگان فالون گونگ را اغلب بدون بیحسی برداشت میکردند. او توضیح داد: «مناطق خاصی وجود دارد که شما نمیخواهید بیحسی روی آنها اعمال شود، بهخصوص آن اندامهای آسیبپذیر.»
در نوامبر ۲۰۲۲، اوشیو سوگاوارا، مفسر ژاپنی، فاش کرد که در سال ۲۰۰۷ یک تمرینکننده فالون گونگ را در بیمارستان عمومی پلیس مسلح پکن دیده است که به تخت بسته شده بود تا پزشکان اعضای بدنش را بردارند. سوگاوارا به یاد میآورد: «او آنجا دراز کشیده بود. دستها و پاهایش با باند بسته شده بود. آنها روز قبل تاندونهای دستها و پاهایش را بریده بودند. پزشک گفت که این کار برای جلوگیری از فرار اوست. علاوه بر این، مردم وقتی میترسند، خودشان را جمع میکنند و این بر کیفیت عضو در حین برداشتن تأثیر میگذارد. به همین دلیل است که آنها عمل تاندونکتومی را روی او انجام دادند.»
با بیشتر عادی شدن این جنایت، مقامات اکنون برداشت اعضای بدن از تمرینکنندگان فالون گونگ را به شهروندان عادی نیز گسترش دادهاند. احساسات عمومی از سوءظن به ترس تغییر کرده است. در همین حال، گزارشهای مربوط به مفقود شدن افراد در چین همچنان رو به افزایش است و بسیاری از مفقودین کمتر از ۳۵ سال سن دارند.
یک وبلاگنویس که اطلاعات مربوط به شهروندان مفقودی را جمعآوری میکند، گفت که در اکتبر ۲۰۲۵، ۱۰۷ نفر طی مدت ۲۲ روز مفقود شدند. تعداد افراد مفقود زیر ۳۵ سال از ۲۰ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ (۱۱ روز) ۱۳۶ نفر بود. تعداد کودکان و نوجوانان مفقود شده در دو هفته اول ۲۰۲۶ از ۱۰۰ نفر فراتر رفت.
چین به خاطر نظارت شدید و دوربینهای بیشماری که در همه جا نصب شدهاند، شناخته شده است. اما الگوی رایج این بوده است که وقتی والدین یا اعضای خانواده در مورد عزیزان گمشده خود سوال میکنند، همیشه به آنها گفته میشود که دوربینهای مداربسته در آن زمان «به طور اتفاقی دچار نقص فنی شدهاند.»
شواهد و مدارک
از زمانی که حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در سال ۱۹۹۹ سرکوب فالون گونگ را آغاز کرد، جیانگ زمین برداشت اجباری اعضای بدن را به عنوان ابزاری دیگر برای «ریشهکن کردن» این تمرین معنوی سنتی ذهن و بدن میدید. با شروع از بیمارستانهای نظامی، جایی که تمرینکنندگان بازداشتشده فالون گونگ تحت معاینات پزشکی از جمله آزمایش خون و بافت (از جمله دیاناِ) قرار میگرفتند، یک «بانک عضو زنده» تأسیس شد. این امر منجر به رشد انفجاری پیوند عضو در چین در حدود سال ۲۰۰۰ شد، زیرا صدها هزار تمرینکننده فالون گونگ بازداشت و حبس شدند. هه شیائوشون، معاون رئیس بیمارستان ژونگشان در شانگهای، در مصاحبهای با هفتهنامۀ ساوترن اظهارداشت:«سال ۲۰۰۰ نقطه عطفی برای پیوند عضو در چین بود. در سال ۲۰۰۰، پیوند کبد در سراسر کشور در مقایسه با سال ۱۹۹۹ ده برابر افزایش یافت؛ در سال ۲۰۰۵، این رقم دوباره سه برابر شد.» از سوی دیگر، ح.ک.چ توضیحی در بارۀ منبع این اندامها ارائه نداد.
هفتهنامه فینیکس در سال ۲۰۱۳ مقالهای با عنوان «روی تاریک تجارت اعضای بدن در چین» منتشر کرد. در این مقاله آمده است: «در دهه گذشته، [سفر برای] انجام پیوند عضو در سرزمین اصلی چین در سطح بینالمللی رواج یافته است. نیازی به انتظار برای اعضای بدن در سرزمین اصلی چین نیست. اعضای مورد نیاز تقریباً همیشه در دسترس هستند...»
هوانگ جیفو، معاون وقت وزیر بهداشت، در گفتگو با رسانهها اذعان کرد که جراحیهای پیوند عضو در مقیاس وسیعی انجام میشود. او اظهار داشت: «در سراسر چین، ۱۷۰۰ پزشک در بیش از ۶۰۰ بیمارستان وجود دارند که پیوند عضو انجام میدهند. تعداد آنها واقعاً زیاد است!»
فقط با در نظر گرفتن مرکز پیوند عضو شرقی در تیانجین به عنوان یک نمونه، وبسایت آنها اعلام کرد که زمان انتظار برای پیوند کبد و کلیه به کوتاهی یک هفته و حداکثر یک ماه است. آمار بیمارستان نشان میدهد که میانگین زمان انتظار در سال ۲۰۱۵ برای پیوند کلیه دو هفته بوده است، در حالی که در کشورهایی که اهدای عضو داوطلبانه است، این زمان میتواند سالها طول بکشد.
همانطور که در بالا بحث شد، بسیاری از شهادتهای مستقل شواهدی از برداشت اجباری اعضای بدن تمرینکنندگان فالون گونگ توسط ح.ک.چ ارائه دادهاند. به دلیل پنهانکاری و سانسور شدید ح.ک.چ، تعداد دقیق قربانیان برداشت اعضای بدن ناشناخته مانده است، اما گزارشهای هفتهنامههای ساوترن و فینیکس نشان میدهد که این اعداد اکنون به طرز تکاندهندهای بالا هستند. افزایش جراحیهای پیوند عضو همچنین با پیشرفت آزار و شکنجۀ فالون گونگ ارتباط نزدیکی دارد.
پس از تلاشهای مستمر تمرینکنندگان فالون گونگ و سایر مدافعان حقوق بشر، این جنایت توجه بینالمللی را به خود جلب کرده است. دادگاه رسیدگی به چین، به ریاست سر جفری نایس کیسی، جلسات استماع عمومی متعددی برگزار کرد و شهادت شاهدان، کارشناسان و محققان مستقل را دریافت کرد. حکم نهایی دادگاه که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، بیان میکند: «در رویه بلندمدت برداشت اجباری اعضای بدن در جمهوری خلق چین، در واقع تمرینکنندگان فالون گونگ بودند که به عنوان منبع (احتمالاً منبع اصلیِ) اعضای بدن برای برداشت اجباری اعضای بدن مورد استفاده قرار میگرفتند.»
یک ساختار قدرت فراگیر
شواهد برداشت اعضای بدن حتی در گزارشهای خود ح.ک.چ نیز یافت میشود. ژو یونگشین، معاون اجرایی رئیس کمیته مرکزی انجمن ترویج دموکراسی چین، در دسامبر ۲۰۲۲ در ستایشنامهای با عنوان «عمیقاً در سوگ وزیر گائو ژانشیانگ» به پیوند عضو اشاره کرد. «در طول سالها، گائو ژانشیانگ شجاعانه با بیماری مبارزه کرده بود و اعضای بدن زیادی را جایگزین کرده بود. او به شوخی گفت که بسیاری از اعضای بدنش دیگر متعلق به خودش نیستند.»
این گفته بحثهای داغی را در میان کاربران اینترنتی برانگیخت. یکی از کاربران اینترنتی نوشت: «اگر یک معاون وزیر سابق وزارت فرهنگ مجبور باشد تمام اعضای بدن خود را تعویض کند، تصور کنید مقامات در سطح وزیر یا بالاتر باید چند عضو را تعویض کنند؟» به عبارت دیگر، اعضای «ویژه تأمینشده» برای افزایش طول عمر مقامات استانی و وزیری، به یک اتفاق پذیرفتهشده تبدیل میشوند که ارتباط نزدیکی با ساختار قدرت حزب کمونیست چین دارد.
سلسله مراتب اداری حزب از پنج سطح تشکیل شده است: ملی، استانی، شهری، شهرستانی و شهرکی، که هر سطح دارای یک ساختار سازمانی کامل متشکل از پنج مجموعه از نهادهای رهبری (کمیته حزب، کنگره خلق، کنفرانس مشورتی خلق چین، دولت و کمیسیون نظارت) است. در عمل، چین یک سیستم تک حزبی با قدرت مطلق است. هر دستوری از حزب به نیرویی واحد در هر پنج مجموعه از نهادهای رهبری تبدیل میشود. بر اساس آمار موجود برای سلسله مراتب پنج سطحی چین، هر سطح و هر مجموعه از نهادهای رهبری به طور متوسط ۱۰ تا ۱۵ رهبر اصلی دارد. یک محاسبه تقریبی نشان میدهد که تعداد کل رهبران در پنج سطح و پنج مجموعه از نهادهای رهبری در سراسر کشور بین 600 هزار تا 800 هزار نفر است. این شامل مقامات عادی دولتی نمیشود.
این پنج نهاد رهبری در هر سطحی، بر منابع امنیت عمومی محلی، از جمله سیستم سیاسی و حقوقی، پلیس، حمل و نقل، بیمارستانها، مدارس و غیره، کنترل دارند. رهبر ارشد هر یک از پنج نهاد رهبری میتواند هر کاری را که میخواهد در منطقه محلی خود انجام دهد، تحت این منطق که «حزب همه چیز را رهبری میکند.»
این توضیح میدهد که چرا آزار و اذیت شدید فالون گونگ ۲۷ سال طول کشیده است، و چگونه برداشت اعضای بدن به یک جرم با مجوز دولتی تبدیل شده است.
جمعیتی رو به زوال
با پیشرفت فناوریها و انگیزههای سودمحور، کابوس برداشت اجباری اعضای بدن به عموم مردم سرایت کرده است. به عنوان مثال، برخی از مدارس در سرزمین اصلی چین آزمایش خون، آزمایش گروه خونی و آزمایش دیاناِ را روی دانشآموزان دبستانی انجام میدهند. همه افراد برچسبگذاری میشوند و نتایج ثبت میشود.
در ۸ ژانویه ۲۰۲۶، ژو هوا، دانشآموز ۱۳ سالهای از شهرستان شینکای در استان هنان، به طرز غمانگیزی در محوطه مدرسه درگذشت. مدرسه سعی کرد جسد دانشآموز را قبل از رسیدن والدینش با آمبولانس منتقل کند، اما بستگانش مداخله کردند و یک کامیون آوردند. پس از بازرسی جسد، سوراخی به اندازه میخ در سینه کودک و خون جاری شده از گوشه دهانش را کشف کردند. این موضوع سوءظنها را برانگیخت که ژو هوا برای اهدای عضو تعیین شده بود و جسد او برای جراحی پیوند عضو برده میشد.
در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۲، هو شینیو ۱۵ ساله، دانشآموز مدرسه راهنمایی ژییوان در استان جیانگشی، در محوطه دانشگاه ناپدید شد. بعداً توسط افرادی که اطلاعات محرمانه داشتند تأیید شد که او قربانی برداشت اجباری اعضای بدن شده است.
در سال ۲۰۲۴، لوئو شوایو، کارآموز بیمارستان دوم شیانگیا در استان هونان، به طرز مرموزی در خوابگاه خود درگذشت. یک ضبط تلفنی که قبل از مرگ او انجام شده بود، نشان داد که این بیمارستان در «کسب و کار» یافتن کودکان زیر سن قانونی به عنوان اهداکننده عضو فعالیت میکرده است.
این موارد تنها مواردی هستند که توسط رسانهها افشا شدهاند و بسیاری دیگر ممکن است پنهان شده یا گزارش نشده باشند. بسیاری از مردم معتقدند که کودکان یا نوجوانانی که «مفقود» شدهاند؛ که اغلب توسط دولت ح.ک.چ نادیده گرفته میشوند؛ در واقع هدف برداشت اعضای بدن قرار گرفتهاند.
اریک (نام مستعار)، یک مخالف چینی که خانوادهاش از مقامات ارشد چین هستند، به اپک تایمز گفتکه قابلیتهای نظارتی چین شامل دهها میلیون دوربین است. چه کودک باشد چه بزرگسال، تا زمانی که عکس یا نامی وجود داشته باشد، سیستم نظارتی میتواند به طور خودکار مکان را بررسی و به سرعت اطلاعات مربوطه را پیدا کند.
اریک شخصاً چندین پرونده دانشآموز مفقود شده را رسیدگی کرده است. ابتدا والدین برای گزارش پرونده به اداره پلیس مراجعه میکنند، اما اداره پلیس معمولاً گزارش آنها را نمیپذیرد، یا حتی اگر این کار را انجام دهند، نمیتوانند فرد را پیدا کنند. والدین ممکن است دادخواست یا شکایت کنند و سپس به یک مرکز رسیدگی به پرونده فرستاده میشوند. اریک گفت که طبق روال عادی رسیدگی به پرونده، آنها باید از کلانداده برای تحقیق استفاده کنند، اما این امر مستلزم تأیید مقامات است که در مورد آنها قابل دریافت نیست. در نتیجه، این دانشآموزان همچنان به عنوان «مفقود» گزارش میشوند.
حتی جامعترین وبسایت عمومی برای یافتن افراد گمشده آشکارا مورد مداخله قرار گرفته است. به گزارش روزنامه هایشی مورنینگ پست، شبکه جستجوی خانواده چین اعلام کرد که تمام فعالیتهای خود را در ژوئیه ۲۰۲۵ متوقف کرده است.
یکی از کاربران آنلاین نوشت: «مقامات آن را تعطیل کردند زیرا در غیر این صورت آشکار میشد که مواردی مانند هو شینیو در همه جا وجود دارد.» دیگری افزود: «آنها فقط نمیخواهند شما بدانید که سالانه چند نفر ناپدید میشوند!»
در طول دو دهه گذشته، از زمانی که تمرینکنندگان فالون گونگ شروع به افشای جنایت برداشت اجباری اعضای بدن کردند، ح.ک.چ بهطور مداوم این اطلاعات را پنهان یا سانسور کرده و مانع از آن شده است که شهروندان عادی از حقیقت مطلع شوند. اکنون، در حالی که مقامات ح.ک.چ همچنان به دنبال منابع اعضای بدن هستند و حتی این جنایت را به عموم مردم گسترش میدهند، این واقعیت وحشتناک در آستانه آشکار شدن در روز روشن است.
وقتی حقیقت آشکار شود، مطمئناً به فروپاشی رژیم منجر خواهد شد.
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
