(Minghui.org) سه ماه پیش از آنکه حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در ژوئیه۱۹۹۹ سرکوب فالون گونگ را آغاز کند، حدود ۱۰ هزار تمرینکننده در ۲۵آوریل برای دادخواهی صلحآمیز در پکن گرد هم آمدند.
این دادخواهی خودجوش پس از آن رخ داد که چند تمرینکننده در تیانجین بهطور غیرقانونی دستگیر شدند. کاری که آنها انجام دادند نشان داد که تمرینکنندگان به دولت اعتماد و به منفعت همگانی ایمان داشتند.
یک دادخواهی صلحآمیز
ازآنجاکه فالون گونگ در چین بهطور فزایندهای محبوب میشد، ح.ک.چ ماهها و حتی سالها پیش از برگزاری این دادخواهی در سال۱۹۹۹ تلاش کرد افکار عمومی را علیه این تمرین تغییر دهد. پس از آنکه هه زووشیو، پژوهشگر طرفدار ح.ک.چ، در مقالهاش در روزنامهای که در آوریل۱۹۹۹ منتشر شد آشکارا از فالون گونگ انتقاد کرد، زمانیکه تمرینکنندگان برای توضیح اینکه فالون گونگ چیست به ناشر مراجعه کردند، پلیس تیانجین در ۲۲ و ۲۳آوریل آنها را دستگیر کرد.
وقتی تمرینکنندگان به دولت تیانجین مراجعه کردند و خواستار آزادی تمرینکنندگان بازداشتی شدند، به آنها گفته شد که به پکن بروند، زیرا دستور دستگیری آنها از پکن آمده بود. تمرینکنندگان در پکن و مناطق اطراف، در ۲۵آوریل۱۹۹۹ بهطور خودجوش در نزدیکی دفتر استیناف دولتی در خیابان فویو گرد هم آمدند.
براساس روایت شاهدان عینی، تمرینکنندگانی که به خیابان فویو رفتند، مطابق اصول حقیقت، نیکخواهی، بردباری فالون گونگ رفتار کردند. آنها در سکوت ایستادند، تمرینات را به نمایش گذاشتند و حتی زبالههای روی زمین، از جمله تهسیگارهایی را که مأموران پلیس انداخته بودند، جمع کردند. رفتار آرام و ادب و نزاکت آنها پلیس و رهگذران را تحتتأثیر قرار داد.
پلیس به تمرینکنندگان دستور داد ژونگنانهای را محاصره کنند
تمرینکنندگان هیچ دستورکار سیاسی نداشتند، آنها صرفاً میخواستند به پکن بروند و حقایق مربوط به فالون گونگ را به دولت بگویند، بنابراین به دفتر استیناف در خیابان فویو رفتند. اما برخی مأموران پلیس به آنها دستور دادند در امتداد خیابانهای اطراف ژونگنانهای بایستند.
در مقاله اخیری که در مینگهویی منتشر شد، نویسنده نوشت: «در ۲۵آوریل، ما در خیابان چانگآن بودیم. حدود ساعت هشت صبح، در خیابان چانگآن از اتوبوس پیاده شدیم. مأموران پلیس ما را تا ناحیهای درست خارجِ دیوارهای قرمز دروازه شینهوا همراهی کردند. بعدها فهمیدیم که این کارشان درواقع تلهای برای پروندهسازی علیه فالون گونگ بود. این تله را لوو گان، دبیر وقت حزب در کمیته مرکزی امور سیاسی و حقوقی، طراحی کرده بود.»
مأموران پلیس آرام و بیخیال بودند. نویسنده ادامه داد: «ما تقریباً در فاصله ۳۰ تا ۴۰ متری در شرق دروازه جنوبی شینهوا ایستاده بودیم [این صحنه در ویدئوهای مربوط به رویداد ۲۵آوریل دیده میشود]. آنسوی خیابان، سربازان مسلح ایستاده بودند که با فاصله سه تا پنج قدم از یکدیگر قرار داشتند. آنها برخلاف نگهبانانی که در ورودی کشیک میدهند، بیحرکت نمیماندند؛ بلکه اینطرف و آنطرف راه میرفتند، بعضی سیگار میکشیدند، برخی با هم صحبت میکردند و چند نفر هم بهسمت ما آمدند تا وسایلی را که در دست داشتیم بررسی کنند. بعضی از آنها بیحوصله بهنظر میرسیدند. اما در سمت ما مرد و زن، پیر و جوان، شهروندان عادی از گوشهوکنار کشور، همه با چهرههایی آرام در سکوت ایستاده بودیم؛ حتی یک نفر هم کوچکترین نشانهای از اضطراب یا آشفتگی نشان نمیداد.»
دههزار نفر از میان ۱۰۰ میلیون نفر
براساس تبلیغات ح.ک.چ، فالون گونگ سازمانیافته است؛ وگرنه چگونه ممکن بود ۱۰ هزار تمرینکننده ناگهان در بیرون ژونگنانهای گرد هم آیند؟ این ادعا گمراهکننده است. در سال۱۹۹۹ حدود ۱۰۰ میلیون تمرینکننده در چین وجود داشتند (حدود ۸٪ جمعیت چین). تنها در پکن (شهری با بیش از ۲۰ میلیون نفر جمعیت) ۱٫۶ میلیون تمرینکننده وجود داشت و بسیاری از آنها درباره دستگیریها در تیانجین شنیده بودند. ازآنجاکه تمرینکنندگان این اطلاعات را در محلهای تمرین یا از طریق ارتباطات مردمیِ ساده، مانند تلفنهای ثابت، با یکدیگر در میان میگذاشتند، چنین رویداد خودجوشی میتوانست بهراحتی ۱۰ هزار تمرینکننده را از پکن و مناطق اطراف جذب کند.
با توجه به تراکم جمعیت در چین، حضور ۳۰ هزار تا ۸۰ هزار نفر در یک کنسرت بزرگ امری غیرمعمول نیست. بنابراین وقتی حدود ۱۰ هزار تمرینکننده در دادخواهی ۲۵آوریل۱۹۹۹ شرکت کردند، نباید موضوعی بسیار نگرانکننده تلقی میشد.
تمرینکنندگان تصور میکردند که ح.ک.چ به این دلیل تمرینکنندگان در تیانجین را دستگیر کرده است، که مقامات درباره فالون گونگ دچار سوءتفاهم شدهاند. تمرینکنندگان به دولت اعتماد داشتند، بنابراین برای گفتن حقایق به مقامات به دفتر استیناف دولتی رفتند. ژو رونگجی، نخستوزیر وقت، آن روز با نمایندگان تمرینکنندگان دیدار کرد و موضوع حلوفصل شد. رسانههای خارج از چین این رویداد بزرگ را ستودند و برخی گفتند که این ماجرا نمایانگر پذیرا بودن و رویکرد باز دولت چین است.
اما رژیم استبدادی ح.ک.چ حاضر نشد به نفع عموم مردم عمل کند. چند هفته بعد، در ژوئیه۱۹۹۹، جیانگ زمین، رهبر ح.ک.چ، آزار و شکنجه سراسری را صادر کرد؛ آزار و شکنجهای که تا امروز ادامه دارد.
مقالات مرتبط به زبان چینی:
https://www.minghui.org/mh/articles/2026/4/5/“四·二五”-我们在长安街上-508461.html
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
