بانوی ۶۴ساله اهل هیلونگ‌جیانگ محکومیت ۱۴ساله زندانش به‌دلیل تمرین فالون گونگ را به پایان رساند

28 مه 2026 | همکار مینگهویی در استان هیلونگ‌جیانگ (چین)

(Minghui.org) بانویی ۶۴ساله در شهر هاربین (استان هیلونگ‌جیانگ)، در ۱۳نوامبر۲۰۲۵، دوره محکومیت ۱۴ساله زندان خود را به پایان رساند. خانم تیان شیائوپینگ به‌دلیل تمرین فالون گونگ (یک روش معنوی که از ژوئیه۱۹۹۹، توسط حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) تحت آزار و شکنجه قرار گرفته است) زندانی شده بود.

خانم تیان در ۱۳نوامبر۲۰۱۱ دستگیر و به بازداشتگاه شماره 2 شهر هاربین منتقل شد. پس از آنکه در ۳۱مه۲۰۱۲، به ۱۴ سال زندان محکوم شد، در ۱اوت همان سال، به زندان زنان استان هیلونگ‌جیانگ منتقل شد. وب‌سایت Minghui.org پیش‌تر جزئیات دستگیری، محکومیت و بدرفتاری با او در بازداشت را گزارش کرده بود. این گزارش اطلاعات تازه‌ای را درباره آزار و شکنجه او در زندان ارائه می‌دهد.

خانم تیان مدتی کوتاه پس از انتقال به زندان، برخلاف میلش مجبور شد بیانیه‌ای مبنی بر انکار باورش بنویسد. او پس از آن احساس شرمندگی شدیدی داشت، زیرا پس از آغاز تمرین فالون گونگ، از اسپوندیلوز شدید گردن (فرسایش دیسک‌های ستون فقرات در ناحیه گردن) و سردردهای میگرنی بهبود یافته بود.

خانم تیان علاوه‌بر رنج روانی، با بدرفتاری‌های مداوم نیز روبه‌رو شد. او دیگر قادر به مراقبت از خود نبود. تمام روز احساس سرگیجه می‌کرد، اغلب بالا می‌آورد و دچار اضطراب بود. بدنش دچار لرزش می‌شد و احساس فرسودگی داشت. او مجبور بود از ویلچر استفاده کند.

نگهبانان زندان او را به بیمارستانی خارج از زندان منتقل کردند و متخصص مغز و اعصاب برایش اضطراب و افسردگی را تشخیص داد. طی دو سال بعد، وضعیت جسمی‌اش همچنان رو به وخامت رفت و چهار بار دیگر نیز در بیمارستان‌های خارج از زندان معاینه شد. برای او فشار خون بالا، ضربان نامنظم و سریع قلب (تاکی‌کاردی و آریتمی)، گاستریت رفلاکس، ازوفاژیت رفلاکسی، زخم نزولی اثنی‌عشر، چندین انفارکتوس لاکونار، دیابت نوع ۲ و کتواسیدوز دیابتی تشخیص داده شد.

خانم تیان همچنین پس از زمین خوردن بستری شد و به‌مدت پنج روز قادر به غذا خوردن نبود. بیمارستان زندان حتی جرئت نداشت برای او سرم تزریق کند، زیرا ضربان قلبش به‌طور غیرعادی سریع بود. رنگ چهره‌اش خاکستری شده بود. تنها در آن زمان، نگهبانان با آمبولانس تماس گرفتند. دستگاه مانیتور داخل آمبولانس نشان داد ضربان قلب او به ۲۸۰ تا ۲۹۰ ضربه در دقیقه رسیده است (درحالی‌که محدوده طبیعی ۶۰ تا ۱۰۰ است). راننده آمبولانس جرئت نمی‌کرد سریع رانندگی کند، زیرا می‌ترسید او دچار حمله قلبی شود.

بیمارستان خارج از زندان به‌مدت هفت روز برای خانم تیان انسولین تزریق کرد. پس از یک هفته بستری شدن، وضعیتش تثبیت شد و دوباره به زندان بازگردانده شد. او همچنان هر روز بالا می‌آورد و قادر به مراقبت از خود نبود.

خانم تیان با فکر کردن به اینکه چگونه پس از آغاز تمرین فالون گونگ در سال ۱۹۹۶، از مشکل گردنش بهبود یافته بود، تصمیم گرفت دوباره تمرینات فالون گونگ را انجام دهد. نگهبانان در ابتدا مانع او نشدند. او به‌تدریج توانست از تخت خارج شود و به‌تنهایی باثبات بایستد. با بهتر شدن وضعیتش، لی شیائوون، سرگروه زندانیان، او را از انجام تمرینات در سلول منع کرد. وقتی او تمرینات را در راهرو انجام داد، لی او را به نگهبان وو ژی‌یان گزارش داد.

وو گفت تا زمانی ‌که خانم تیان تمرینات را در راهرو انجام ندهد، مشکلی با انجام آن‌ها ندارد. خانم تیان دوباره در سلول تمرینات را انجام داد و هم‌سلولی‌هایش او را به سرگروه‌ها وو هونگ، جیانگ تینگ و یو هویدان گزارش دادند.

این سه سرگروه با خانم تیان صحبت کردند. او عزم خود را برای ادامه تمرین فالون گونگ ابراز کرد. آن‌ها از او خواستند بیانیه‌ای دراین‌باره بنویسد. او سپس در اوت۲۰۱۴، اعلامیه‌ای رسمی نوشت تا بیانیه‌ای را که در سال ۲۰۱۲ مجبور شده بود برای انکار باورش بنویسد، باطل کند. او دو نسخه از این اعلامیه تهیه کرد و روی آن‌ها اثر انگشت زد.

خانم تیان در آوریل۲۰۱۵، از بخش سالمندان و بیماران به یک بخش عادی منتقل شد. طی بیش از ده سال بعد، او بر باورش استوار ماند و هرگز دوباره یونیفرم و نشان زندان نپوشید، در معاینات جسمی اجباری شرکت نکرد و هیچ مدرکی را امضا نکرد.

حدود سال۲۰۱۶، زندان یک پایگاه داده رایانه‌ای ایجاد کرد و به همه دستور داد از آن‌ها عکس گرفته شود تا در سیستم بارگذاری شود. خانم تیان از همکاری خودداری کرد. او روی تخت دراز کشید و خود را با ملحفه پوشاند. سپس یک نگهبان از ملحفه عکس گرفت. درنتیجه پایگاه داده زندان عکس خانم تیان را نداشت. آن‌ها فقط برخی اطلاعات شخصی او را که از بازداشتگاه منتقل شده بود، در اختیار داشتند.

گرچه نگهبانان به خانم تیان اجازه می‌دادند تمرینات فالون گونگ را انجام دهد، اما طی دهه آخر حبسش او را تحت مدیریت سختگیرانه قرار دادند. تماس تلفنی معمولی زندانیان با خانواده‌ها ده دقیقه بود، اما به او فقط پنج دقیقه اجازه صحبت با عزیزانش داده می‌شد. نگهبانان همچنین ملاقات خانوادگی را از او دریغ کردند و فقط در سه ماه پایانی محکومیتش، اجازه یک ملاقات را دادند. او فقط اجازه داشت هر ماه ۱۰۰ یوان برای مایحتاج روزانه خرج کند، درحالی‌که سقف هزینه کردن سایر زندانیان ۳۰۰ یوان بود.

خانم تیان در نتیجه کمبود غذا و کیفیت پایین آن، دچار سوءتغذیه شدید شد. او از کمبود ویتامین و کلسیم رنج می‌برد و لثه‌هایش اغلب خونریزی می‌کردند. همچنین چند دندان خود را از دست داد.

زندان همچنین هرگز درخواست تجدیدنظر خانم تیان برای بازنگری در محکومیت ناعادلانه‌اش را ارسال نکرد.

دوره محکومیت خانم تیان در ۱۳نوامبر۲۰۲۵ به پایان رسید. یکی از زندانیان از او خواست گواهی آزادی را امضا کند. وقتی او امتناع کرد، آن زندانی موضوع را به نگهبان شیفت گزارش داد. نگهبان تهدید کرد که اگر جرئت سرپیچی داشته باشد، او را همچنان در بازداشت نگه خواهد داشت. خانم تیان مرعوب نشد و نگهبان او را آزاد کرد.