وضعیت جسمی بانوی اهل جیلین پس از ۵٫۵ سال زندان و شکنجه رو به وخامت رفت

9 مه 2026 | همکار مینگهویی در استان جیلین (چین)

(Minghui.org) بانویی در شهر شولان (استان جیلین)، پس از گذراندن پنج سال و نیم زندان به‌دلیل تمرین باورش، فالون گونگ، سرانجام در ژانویه۲۰۲۶ آزاد شد. بااین‌حال به‌دلیل بدرفتاری‌هایی که در زندان متحمل شد، اکنون دچار کاهش توان ذهنی، کندی گفتار و افت شدید حافظه می‌باشد.

خانم وانگ در ۱۵ژوئیه۲۰۲۰، هنگام دیدار از یک تمرین‌کننده محلی دستگیر شد. او نمی‌دانست که پلیس درحال تفتیش خانه آن تمرین‌کننده است. چهار مأمور او را به خانه‌اش بردند و آنجا را تفتیش کردند. کتاب‌های فالون گونگ، عکس بنیانگذار فالون گونگ، تبلت آی‌پد و بیش از ۹هزار یوان اسکناس که اطلاعات مربوط به فالون گونگ روی‌شان چاپ ‌شده بود (به‌عنوان روشی خلاقانه که تمرین‌کنندگان برای اطلاع‌رسانی به مردم درباره آزار و شکنجه استفاده می‌کنند) توقیف شد.

خانم وانگ به اداره پلیس منتقل شد و تحت بازجویی قرار گرفت. پلیس او را تهدید کرد و روی سرش آب سرد ریخت. او دو بار دچار شوک شد. صبح روز بعد مجبور شد تحت معاینه جسمی قرار گیرد و همان بعدازظهر به بازداشتگاه شهر جیلین منتقل شد.

در بازداشتگاه، خانم وانگ با بیش از ۳۰ نفر دیگر روی یک سکوی خواب چوبی مشترک می‌خوابید؛ آن‌ها مجبور بودند به پهلو بخوابند و اجازه حرکت نداشتند. پان شیائومین، سرگروه زندانیان سلول، اغلب او و سایر تمرین‌کنندگان فالون گونگ را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد.

دو مأمور از اداره پلیس پینگ‌آن، به خانم وانگ دستور دادند باورش به فالون گونگ را انکار کند. وقتی او امتناع کرد، به‌دروغ به او گفتند که عروسش به‌دلیل باور او درحال طلاق گرفتن از پسرش است. آن‌ها همچنین با دروغ گفتن به پسرش، مبنی بر اینکه او گفته اهمیتی نمی‌دهد پسرش زنده بماند یا بمیرد، میان او و پسرش اختلاف ایجاد کردند.

مقامات همچنین تهدید کردند پسرش را از شغلش در اداره حمل‌ونقل محلی اخراج می‌کنند، و حقوق او را برای چند ماه تعلیق کردند.

خانم وانگ در سپتامبر و اکتبر۲۰۲۰، دو جلسه دادگاه را پشت سر گذاشت و حدود ژانویه۲۰۲۱ به پنج سال و نیم زندان محکوم شد. دو روز پس از محکومیت، او را به زندان زنان استان جیلین منتقل کردند.

شکنجه در زندان

خانم وانگ مجبور بود هر روز ساعت‌های طولانی روی چارپایه‌ای کوچک بنشیند، گاهی از صبح زود تا ساعت ۱ بامداد. زندانیان تکه‌ای کاغذ میان پاهای او قرار می‌دادند؛ اگر کاغذ می‌افتاد، مدت‌زمان نشستن او را طولانی‌تر می‌کردند. استفاده او از سرویس بهداشتی نیز محدود شده بود.

خانم وانگ پس از ۲۲ روز حبس در بخش پذیرش، به بخش هشتم منتقل شد. زندانیان لو شیائو، وو دان، لی لی و وانگ مینگهویی از روش‌های مختلفی برای شکنجه او استفاده کردند.

در ۲۷مارس یک سال، زندانیان خانم وانگ و خانم لیو گویی‌شیان را محکم روی کف سیمانی نگه داشتند و شش لگن آب یخ روی آن‌ها ریختند. از آن زمان، خانم وانگ دچار تکرر ادرار شد. بعداً چشمانش متورم شد و قدرت بینایی‌اش به‌سرعت کاهش یافت. زندانیان او را مجبور به مصرف داروهای نامعلوم می‌کردند؛ اگر از مصرف آن‌ها خودداری می‌کرد، موهایش را می‌کشیدند. فقط نیمی از جیره غذایی معمول به او داده می‌شد. این بدرفتاری‌ها باعث شد او بیش از یک سال دچار فشار خون بسیار بالا شود.

خانم وانگ همچنین مجبور بود ساعت‌های طولانی بدون دستمزد کار کند. به‌دلیل نداشتن تجهیزات حفاظتی مناسب، براثر صدای دستگاه‌ها دچار کاهش قدرت شنوایی شد.

خانم وانگ علاوه‌بر شکنجه جسمی مجبور بود هر هفته یک گزارش فکری یک‌صفحه‌ای بنویسد. او همچنین مجبور بود در برابر دیگران، فالون گونگ و بنیانگذارش را محکوم کند.

خانم وانگ شاهد شکنجه‌هایی بود که سایر تمرین‌کنندگان متحمل می‌شدند. خانم شو لینا به‌مدت ۱۴ روز به تخت مرگ بسته شد. او مجبور بود در همان تخت قضای حاجت کند و هیچ پتویی روی او انداخته نمی‌شد. وقتی دستبند و پابندش را باز کردند، او قادر به ایستادن نبود.

خانم هه پینگ مجبور بود هر روز بیش از ۴هزار کلاه تولید کند. بااین‌حال نگهبانان فقط اجازه می‌دادند روی تخته چوبی بدون تشک بخوابد و گاهی شب‌ها او را مجبور می‌کردند ساعت‌های طولانی چمباتمه بزند. او فقط اجازه داشت روزی دو بار از سرویس بهداشتی استفاده کند.