نحوه شکنجه تمرین‌کنندگان فالون گونگ در زندان زنان استان گانسو

(Minghui.org) تمرین‌کنندگان فالون گونگی که به‌دلیل باور خود در استان گانسو، به زندان محکوم می‌شوند، معمولاً در بخش هفتم زندان زنان استان گانسو در شهر لانژو حبس می‌شوند.

برآورد می‌شود که از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۲۴، بیش از ۵۰۰ تمرین‌کننده در این زندان محبوس بودند. آن‌ها در طول بازداشت، اغلب مورد توهین‌های لفظی، شکنجه‌های جسمی و شست‌وشوی مغزی قرار می‌گیرند. بیشترشان هنگام آزادی به‌شدت لاغر و نحیف و دچار اختلال روانی شده بودند. بسیاری از آن‌ها با شنیدن نام این زندان، دچار لرزش و ترس می‌شوند و معمولاً مدت زیادی طول می‌کشد تا بتوانند بر آسیب‌ روانی ناشی از آن غلبه کنند.

آزارهای جسمی و روانی

نظارت و کنترل

نگهبانان بخش هفتم، بیش از ۲۰ نفر از بدنام‌ترین زندانیان را برای آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان فالون گونگ انتخاب می‌کردند. در ذهن این زندانیان، نفرت نسبت به فالون گونگ القا شده بود و آن‌ها تحریک می‌شدند که با خشن‌ترین روش‌هایی که به ذهنشان می‌رسید، تمرین‌کنندگان را شکنجه کنند.

برخی از این زندانیان عبارت‌ هستند از:

- ژو شیوفن، حدوداً ۴۰ساله، متهم به قتل، درحال گذراندن محکومیت ۱۰ساله- یان فن، حدوداً ۴۰ساله، متهم به اختلاس، درحال گذراندن محکومیت ۱۵ساله- فِنگ چون‌لینگ، حدوداً ۵۰ساله، متهم به تخلفات مالی، درحال گذراندن محکومیت ۱۲ساله- ما یاچین، حدوداً ۶۰ساله، متهم به کلاهبرداری، درحال گذراندن محکومیت ۱۵ساله- بی وان‌لی، حدوداً ۵۰ساله، متهم به تخلفات مالی، درحال گذراندن محکومیت ۱۵ساله- یانگ جینگ، حدوداً ۳۰ساله، متهم به قاچاق مواد مخدر- هوانگ یاچین، حدوداً ۵۰ساله، متهم به قاچاق مواد مخدر، محکوم به حبس ابد- لی یان، حدوداً ۳۰ساله، متهم به همدستی در یک پرونده قتل، درحال گذراندن محکومیت ۵ساله- وانگ لی، حدوداً ۳۰ساله، متهم به کلاهبرداری و سرقت، درحال گذراندن محکومیت ۴ساله- جیانگ شوئه‌یینگ، حدوداً ۴۰ساله، درحال گذراندن محکومیتی سنگین- مِنگ های‌هونگ، حدوداً ۵۰ساله، متهم به اداره روسپی‌خانه، درحال گذراندن محکومیت ۱۵ساله- شیه دای‌یینگ، حدوداً ۴۰ساله، متهم به اختلاس، محکوم به اعدام با تعلیق موقت- پنگ وئی، حدوداً ۴۰ساله، متهم به قاچاق مواد مخدر، محکوم به اعدام با تعلیق موقت- یانگ آی‌پینگ، حدوداً ۴۰ساله، متهم به قاچاق مواد مخدر- یانگ هویلینگ، حدوداً ۴۰ساله، متهم به قاچاق مواد مخدر، درحال گذراندن محکومیت ۱۱ساله- یو وی‌وی، متهم به کلاهبرداری، درحال گذراندن محکومیتی بیش از ده سال

تمرین‌کنندگان از همان روز نخست ورود به زندان، تحت شست‌وشوی مغزی بی‌وقفه قرار می‌گیرند. زندانیانی که تمایلی به کار نداشتند، می‌توانستند با پرداخت ۲۰هزار یوان به زندان، به بخش هفتم منتقل شوند تا تمرین‌کنندگان فالون گونگ را شکنجه کنند. به ازای هر تمرین‌کننده‌ای که او را «تبدیلسیستم سفت و سخت شستشوی مغزی و شکنجه به منظور وادار کردن تمرین‌کنندگان به انکار فالون گونگ.» می‌کردند، ۱۸ امتیاز دریافت می‌کردند. برای زندانیانی که محکومیت سه‌ساله داشتند، کسب ۱۰۰ امتیاز به معنای کاهش شش‌ماهه از مدت محکومیت بود. برای کسانی که محکومیت چهار‌ساله داشتند، ۱۲۰ امتیاز موجب کاهش شش‌ماهه از دوران حبس می‌شد. زندانیان برای به‌دست آوردن این امتیازها، نهایت تلاش خود را به کار می‌گرفتند.

زندانیانی که مأمور نظارت بر تمرین‌کنندگان بودند، دستور داشتند همه کارها و گفته‌های آن‌ها را ثبت کنند؛ ازجمله زمان بیدار شدن و آنچه می‌خورند. نگهبانان این گزارش‌ها را به‌طور منظم بررسی می‌کردند.

تمرین‌کنندگان برای هر کاری باید ابتدا از زندانیانِ ناظر اجازه می‌گرفتند؛ ازجمله غذا خوردن، نشستن، خوابیدن، بیدار شدن، شست‌وشو یا استفاده از توالت. اگر بدون اجازه به توالت می‌رفتند، زندانیان آن‌ها را کتک می‌زدند و مورد توهین‌های لفظی قرار می‌دادند.

ارعاب پس از پذیرش در زندان

هنگامی که تمرین‌کنندگان به بخش هفتم منتقل می‌شوند، چندین نگهبان و زندانی در ورودی می‌ایستند و به آن‌ها دستور می‌دهند که به حالت چمباتمه بنشینند و به پرسش‌های نگهبانان پاسخ دهند. اگر از نشستن امتناع کنند یا تصدیق نکنند که «مجرم» هستند، زندانیان آن‌ها را به زمین می‌خوابانند و به‌زور وادار به نشستن در حالت چمباتمه و پذیرش «گناه» می‌کنند. اگر بازهم مقاومت کنند، به دفتر نگهبانان برده می‌شوند و با باطوم برقی به آن‌ها شوک وارد می‌شود.

خانم وانگ آن‌لین در همان روز نخست کاملاً برهنه شد. او را تفتیش بدنی کردند و همه وسایلش، ازجمله دستمال توالت و پودر لباس‌شویی، باز و بررسی شد.

زمانی که خانم وانگ یو‌شیا ۵۷ساله در ۲۴ژوئیه۲۰۱۷، تازه وارد این زندان شده بود، نگهبان از او خواست که جمله «مجرم وانگ یو‌شیا گزارش می‌دهد» را تکرار کند. وقتی او امتناع کرد، سه نگهبان هر کدام باطوم برقی به دست گرفتند و هم‌زمان به چشم‌ها، بینی و دهانش شوک وارد کردند، درحالی‌که یک زندانی روی او نشسته بود تا مانع حرکت کردنش شود. او به‌شدت دچار سوختگی شد و خون‌ریزی داشت. زخم‌هایش نزدیک به شش هفته ترشح چرک داشت.

محرومیت از حق ملاقات

پس از آنکه خانم جین ییجون در ۴دسامبر۲۰۲۳، به این زندان منتقل شد، از ملاقات با خانواده محروم شد. باوجود آنکه خانواده‌اش هر ماه به زندان مراجعه می‌کردند، هرگز اجازه ملاقات به آن‌ها داده نشد؛ با این بهانه که او حاضر نشده باورش به فالون گونگ را انکار کند.

عواقب

اصطلاح «عواقب» به‌طور مکرر به کار می‌رود. ابتدا که تمرین‌کنندگان وارد بخش هفتم می‌شوند، به آن‌ها دستور داده می‌شود اظهاریه‌های تعهدی را امضا کنند. اگر امتناع کنند، همه افرادِ سلول مجبور می‌شوند به راهرو بروند. این وضعیت تا زمانی ادامه می‌یابد که آن تمرین‌کننده اظهاریه‌ها را بنویسد. اگر یک تمرین‌کننده انتظاراتِ سرپرست را برآورده نکند، هیچ‌یک از افراد سلول اجازه چُرتِ بعد از ناهار را نخواهند داشت و همگی مجبور به ایستادن می‌شوند.

خانم یان پینگ از همکاری با نگهبانان امتناع کرد و درنتیجه همه افرادِ سلول مجبور به ایستادن شدند، و به همین دلیل او را تهدید کردند و مورد توهین‌های لفظی قرار دادند.

هر تمرین‌کننده باید همیشه با همراهی دو زندانی حرکت کند. اگر تمرین‌کننده‌ای به‌تنهایی رفت‌وآمد کند، زندان از او امتیاز کم می‌کند و خرید غذای اضافی برایش ممنوع می‌شود؛ همچنین زندانیانی که مسئول نظارت بر او هستند، کمک‌هزینه ماهانه ۱۰۰یوانی‌شان قطع می‌شود و اجازه خرید هیچ غذایی را نخواهند داشت.

برانگیختن نفرت

خانم دوان شیائویان از شهر چینگ‌یانگ، در ژوئیه۲۰۱۵، به‌دلیل اطلاع‌رسانی درباره فالون گونگ به ۱۰ سال زندان محکوم شد. نگهبانان دندان‌های او را شکستند و به ستون فقراتش آسیب زدند. حتی با پسرش تماس گرفتند و تلاش کردند با گفتن اینکه مادرش آینده او را نابود کرده است، نفرت او را نسبت به مادرش برانگیزانند.

خوراندن اجباری دارو

خانم لی دونگمی، دانشیار دانشکده کمیته استانی حزب گانسو، در ۱۳آوریل۲۰۲۱، به‌دلیل اطلاع‌رسانی درباره فالون گونگ دستگیر و به چهار سال زندان محکوم شد. در زندان، او برای مدتی طولانی مجبور به مصرف مقادیر زیادی از داروهای روان‌پزشکی شد. یکی از زندانیان گفت که رئیس بخش تزریق دارو به او را تأیید کرده بود. آن‌ها با فریب به او می‌گفتند که به‌دلیل ضعف شدید جسمانی‌اش، مکمل‌های غذایی دریافت می‌کند. وی پس از چهار روز مصرف این داروها، دچار افت فشار خون، کندی ضربان قلب، سرگیجه و کاهش ناگهانی وزن شد. نشستن برایش دشوار و دچار اختلال ذهنی شد؛ به‌طوری‌که حتی متوجه خیس شدن رختخواب خود نمی‌شد. او در سال ۲۰۲۳ آزاد شد.

روش‌های شکنجه

محرومیت از استفاده از توالت

خانم لیو وان‌چیو در ۱۱مه۲۰۱۷، به این زندان منتقل شد. به او اجازه استفاده از توالت داده نمی‌شد و ناچار بود در لباس خود ادرار و مدفوع کند. نگهبانان او را به‌حالت عقاب با بال‌های باز به تخت بستند و او را در همان وضعیت رها کردند، درحالی‌که بدنش به مدفوع و ادرار آغشته شده بود. پس از مدتی، بخش پایینی بدن و نشیمنگاهش دچار التهاب و عفونت شد.

وادار کردن به پرخوری

در زمان صرف غذا، به تمرین‌کنندگان مقدار زیادی غذا داده می‌شد و آن‌ها مجبور بودند همه را بخورند. خانم ژانگ شوئه‌لیان، خانم چیانگ وی‌شیو و خانم دوان شیائویان تحت این نوع شکنجه قرار گرفتند. خانم دوان اکنون با خوردن حریره دچار حالت تهوع می‌شود.

نشستن به حالت چمباتمه

اگر تمرین‌کنندگان از پذیرفتن «جرم» خود یا از اجرای دستورات نگهبانان یا زندانیان سر باز بزنند، مجبور می‌شوند تمام روز در حالت چمباتمه بمانند، ازجمله هنگام تماشای تلویزیون، نوشتن گزارش‌های فکری، غذا خوردن و مطالعه. زندانیانی که مأمور نظارت بر آن‌ها هستند، دائماً وضعیت بدنشان را کنترل می‌کنند تا حالت درست را حفظ کنند. خانم جیائو لی‌لی بیش از یک سال، هر روز مجبور به نشستن در حالت چمباتمه بود.

برای افرادی که کمی اضافه‌وزن دارند یا از سلامت خوبی برخوردار نیستند، حفظ این وضعیت حتی برای یک روز نیز بسیار دشوار است.

سلول انفرادی

تنها «وسیله‌» موجود در سلول انفرادی، نیمکت ببرتمرین‌کنندگان را وادار می‌کنند تا با زانوهای بسته‌شده، روی نیمکت فلزی کوچکی با ارتفاع تقریبی 2۰ سانتیمتر بنشینند، درحالی‌که دستانشان را در پشت کمرشان بسته‌اند یا بعضاً روی زانوهای‌شان قرار داده‌اند. آنها مجبورند برای بازه‌های زمانی طولانی بدون حرکت و صاف بنشینند و مستقیماً به جلو نگاه کنند. است؛ تخته‌ای چوبی به عرض ۱۰ سانتی‌متر (حدود ۴ اینچ) و طول ۱٫۵ متر (حدود ۵ فوت) که در وسط اتاق ثابت شده و یک حلقه فلزی برای دستبند دارد. پنجره همیشه پوشانده می‌شود تا کسی نتواند اتفاقات داخل اتاق را ببیند.

افرادی که در سلول انفرادی حبس می‌شوند، فقط اجازه دارند روزی دو وعده نان بخارپزِ آردِ سبوس‌دار و آب مصرف کنند. تلویزیون نیز ۲۴ ساعت در شبانه‌روز، ویدئوهایی افتراآمیز درباره فالون گونگ را پخش می‌کند.

خانم ما جون حدوداً ۶۰ساله، اهل شهر لانژو، به ۱۰ سال زندان محکوم شد. چون از اجرای دستورات نگهبانان خودداری کرد، به‌مدت ۵۶ روز در سلول انفرادی حبس شد. در طول روز، او را با دستبند به نیمکت ببر می‌بستند. شب‌ها نیز به تخت مرگتمرین‌کننده را به تخت می‌بندند، درحالی‌که دستانش را در بالای سرش به نرده‌های تخت دست‌بند زده‌اند و پاهایش را با طناب‌های پلاستیکی نازک بسته‌اند. سپس طناب را به‌طور محکم به دور بدن تمرین‌کننده و تخت می‌پیچند و از پا تا قفسۀ سینۀ او را بدین شکل می‌بندند. طناب به‌قدری محکم پیچیده می‌شود که تمرین‌کننده به سختی می‌تواند نفس بکشد و سرانجام از هوش می‌رود. دستبند زده می‌شد و امکان حرکت کردن نداشت. در زمستان هیچ پتو یا رواندازی به او داده نمی‌شد. به‌دلیل سرما، بینی‌اش آبریزش داشت، اما چون دست‌هایش بسته بود، نمی‌توانست آن را پاک کند. وقتی زندانیان برای سرکشی وارد شدند، دیدند مخاط بینی روی دهان و گردنش یخ زده است.

دستبند زدن

خانم ژانگ پینگ از شهر لانژو در ژانویه۲۰۰۷، در سلول انفرادی حبس شد. در ایام سال نوی چینی، سایرین متوجه شدند که صورت و دست‌هایش به‌دلیل سرما به‌شدت متورم شده و تغییر شکل داده است. چون از «تبدیل» شدن امتناع کرد، نگهبانان دستانش را از پشت با دستبند بستند. برای افزایش رنج او، یکی از زندانیان سرش را به‌زور به‌سمت زانوهایش فشار می‌داد.

بازسازی صحنه شکنجه: دستبند زدن از پشت

ایستادن رو به دیوار

خانم هان ژونگ‌کویی برای مدت سه ماه، هر شب از خواب محروم می‌شد و مجبور بود تمام شب بی‌حرکت بایستد. ساق پاهایش آن‌چنان ورم کرده بود که به پهنای ران‌هایش شده بود. او بارها هنگام ایستادن از هوش می‌رفت.

ریختن آب سرد

خانم جین جومِی که دارای ناتوانی جسمی است، اغلب توسط زندانیان به‌زور به توالت کشانده می‌شد و رویش آب سرد می‌ریختند.

بازآفرینی صحنه شکنجه: ریختن آب سرد

کار اجباری

پیش از سال ۲۰۰۷، زندانیان مجبور بودند روزانه ۱۴ ساعت کار کنند، بدون هیچ استراحتی پس از ناهار یا در تعطیلات آخر هفته. پس از سال ۲۰۰۷، زندان برای کسب درآمد بیشتر، تولید پوشاک ارزان‌قیمت را بر عهده گرفت. درنتیجه، زندانیان و تمرین‌کنندگان به‌طور متوسط روزانه تا ۲۰ ساعت کار می‌کنند. به‌سبب کارِ بیش‌ازحد، برخی هنگام کار با چرخ خیاطی به خواب می‌روند و سوزن از استخوان انگشتشان عبور می‌کند. با وجود چنین جراحاتی، زندانیان جرئت اعتراض ندارند و برای اجتناب از مجازات، به کار ادامه می‌دهند.

کار دیگر، تا کردن کاغذ جاس و تبدیل آن به شمش‌های نقره‌ای بود؛ گاهی اوقات هر نفر روزانه بین ۶هزار تا ۸هزار شمش می‌ساخت. استنشاق این مواد می‌تواند آسیبی جدی به ریه‌ها وارد کند. برخی زندانیان دچار واکنش‌های آلرژیک و دانه‌های قرمز پوستی و بعضی نیز به زخم‌های دست مبتلا می‌شدند. کسانی که نمی‌توانند سهمیه‌ای را که مدام افزایش می‌یابد برآورده کنند، مجبور به نظافت سلول‌ها می‌شوند، از آن‌ها امتیاز کسر می‌شود یا از خرید مایحتاج روزانه محروم می‌شوند. برخی نیز کتک می‌خورند یا با باطوم برقی به آن‌ها شوک وارد می‌شود. زندان همچنین زندانیان را از اطلاع دادن چنین چیزهایی به خانواده‌هایشان منع می‌کند.

سایر کارها شامل شستن جلبک دریایی، بافت تور و پتو، ساخت کلاه و پوست‌کندن سیر بود.

ساییدن دهان با برس توالت، پاشیدن ادرار و مدفوع به صورت

یکی از زندانیانی که مأمور نظارت بر تمرین‌کنندگان بود، از برس توالت برای ساییدن دهان آن‌ها استفاده می‌کرد. خانم لیو یین‌شیا یک ‌بار با برس توالت آن‌قدر کتک خورد که دهانش خونریزی کرد و متورم شد و خودِ برس شکست.

در سال ۲۰۱۵، دو زندانی خانم یانگ وِن‌شیو را به توالت کشاندند. آن‌ها ابتدا برس توالت را در مدفوع فرو بردند و سپس دهانش را با آن ساییدند.

زندانی دیگری بادکنک‌هایی را با مدفوع و ادرار پر می‌کرد، سپس روی آن‌ها سوراخ‌هایی ایجاد می‌کرد و محتویات را روی گردن، دهان، بینی، چشم‌ها و صورت تمرین‌کنندگان می‌پاشید.

خوراندن اجباری غذا و آب

زمانی که خانم چیانگ وی‌شیو برای اعتراض به آزار و شکنجه، دست به اعتصاب غذا زد، روزی دو بار به‌زور به او غذا خورانده می‌شد. زندانیان بینی و گونه‌هایش را نیشگون می‌گرفتند؛ سر، پاها و دست‌هایش را محکم نگه می‌داشتند؛ با قاشق، دهانش را به‌زور باز می‌کردند؛ و غذا را در دهانش می‌ریختند. چون نمی‌توانست نفس بکشد، تقلا می‌کرد و غذا به اطراف پاشیده می‌شد.

بازآفرینی صحنه شکنجه: خوراندن اجباری

دراثر خوراندن اجباری، داخل گونه‌های خانم چیانگ دچار جراحت و در دهانش زخم‌هایی ایجاد شد. پوست بینی‌اش بریده شد. یک ‌بار پیش از خوراندن اجباری، مقدار زیادی نمک به غذا اضافه کردند. دندان‌هایش نیز براثر ضرب‌وشتم لق شد.

خانم ژانگ پینگ را تا حد لباس زیر برهنه کردند، به زمین خواباندند و ظرف سه ساعت، دست‌کم با ۱۰ بطری بزرگ آب به‌زور به او آب خوراندند. او تا آستانه خفگی پیش رفت. دهانش بریده شد و صورتش بیش از ۱۰ روز متورم بود.

گرسنه نگه‌داشتن

کیفیت غذای زندان بسیار پایین است و خوردن مقدار زیادی از آن دشوار است. درحالی‌که زندانیان عادی ماهی یک ‌بار اجازه دارند غذای اضافه بخرند، تمرین‌کنندگانی که حاضر به «تبدیل» شدن نیستند، اجازه خرید هیچ ‌چیزی را ندارند و اغلب گرسنگی می‌کشند.

محرومیت از استحمام، خرید مایحتاج روزانه و شستن لباس‌ها

برای مدت طولانی، خانم لی مائووا اجازه استحمام یا استفاده از دستمال توالت را نداشت و به‌دلیل این شرایط بوی نامطبوع می‌داد. این روش، یکی از شیوه‌های رایج اعمال فشار بر تمرین‌کنندگان است.

ضرب‌وشتم شدید

خانم یانگ جون به‌دلیل امتناع از نوشتن اظهاریه‌های تعهد، مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. زندانیان ران‌های او را نیشگون می‌گرفتند و به پاهایش لگد می‌زدند. آن‌ها نام بنیان‌گذار فالون گونگ را روی صورت او و نیز روی چارپایه نوشتند و سپس مجبورش کردند روی آن بنشیند. اگر امتناع می‌کرد، زندانیان او را مورد تحقیر لفظی قرار می‌دادند. چند زندانی شست دستش را گرفتند و آن را روی اظهاریه‌های تعهد فشردند. یکی از نگهبانان نیز او را تهدید کرد که اگر اطاعت نکند با باطوم‌های برقی به او شوک وارد خواهد کرد. پس از آنکه با اثر انگشت او، سند را مُهر کردند، به او گفتند: «این را خودت نوشتی.»

خانم لی چیائولیان نیز به‌دلیل انکار باورش به فالون گونگ کتک خورد. زندانیان او را گرفتند و سرش را به دیوار کوبیدند. صورتش کبود و متورم شد و بینی‌اش خون‌ریزی کرد. او همچنین دچار سردرد شدید شد.

محرومیت از خواب

خانم لی فانگ یک ‌بار به‌مدت شش روز از خواب محروم شد.

القای حس غرق شدن

چهار زندانی، خانم مائو شیولان را به توالت بردند و مورد ضرب‌وشتم قرار دادند. هنگامی که او فریاد کمک‌ سر داد، دهانش را با پارچه‌ای که برای تِی‌کشیدن زمین استفاده می‌شد پر کردند، موهایش را گرفتند و سرش را درون سطلی از آب فرو بردند تا اینکه بیهوش شد. سپس زندانیان به بالاتنه، پاها و پشت او لگد، و به صورتش سیلی زدند. صورتش به‌شدت متورم شد، تمام بدنش می‌لرزید و دچار خون‌ریزی غیرطبیعی واژینال شد.

بازسازی صحنه شکنجه: القای حس غرق شدن

شکنجه روانی

وادار کردن به تصدیق «مجرم» بودن

اگر سرپرست با یک زندانی صحبت کند، آن زندانی باید به حالت چمباتمه بنشیند و گوش دهد. اگر رئیس زندان به‌طور اتفاقی از آنجا عبور کند، زندانیان باید چمباتمه بزنند و بگویند: «من مجرم فلانی (نام زندانی) هستم.» کسانی که از انجام این کار خودداری کنند، اجازه استفاده از توالت را نخواهند داشت. همه گزارش‌هایی که زندان زندانیان را وادار به نوشتن آن‌ها می‌کند نیز باید با عبارت «به‌قلمِ مجرمِ فلانی» پایان یابد.

افترا زدن به بنیان‌گذار فالون گونگ

ازآنجاکه هر تمرین‌کننده نسبت به بنیان‌گذار فالون گونگ احساس قدردانی دارد، پس نگهبانان و زندانیان نام بنیان‌گذار فالون گونگ را در همه‌جا می‌نویسند تا تمرین‌کنندگان را وادار به «تبدیل» شدن کنند. هدف آن‌ها این است که تمرین‌کنندگان براثر این آزارها دچار فروپاشی روانی شوند.

خانم شنگ چونمی هر روز مجبور بود مطالبی افتراآمیز علیه فالون گونگ بنویسد. اگر امتناع می‌کرد، به صورتش سیلی می‌زدند. اگر نوشته‌هایش مطابق انتظار نگهبانان نبود، کتک می‌خورد. او فقط زمانی اجازه خواب داشت که نگهبانان از گزارش او راضی می‌شدند.

خانم شِنگ درنهایت نابینا و ناشنوا شد و به دیابت و فشار خون بالا مبتلا شد. باوجود این وضعیت جسمانی، همچنان مجبور بود هر روز به نوشتن مطالب افترا‌آمیز علیه فالون گونگ ادامه دهد و توسط زندانیان مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گرفت.

شست‌وشوی مغزی و نوشتن گزارش‌های فکری

هر روز صبح، تمرین‌کنندگان مجبور می‌شوند در «کلاس‌هایی» شرکت کنند که محتوای آن‌ها توهین و افترا به بنیان‌گذار فالون گونگ است. آن‌ها همچنین مجبور به تماشای ویدئوهای افتراآمیز علیه فالون گونگ می‌شوند. بعدازظهرها باید گزارش‌های فکری بنویسند و همان روز تا ساعت ۱۰ شب تحویل دهند. کسانی که نتوانند به‌موقع گزارش خود را تکمیل کنند، به دفتر نگهبانان کشانده می‌شوند و با باطوم‌های برقی به آن‌ها شوک وارد می‌شود.

خانم لی مینگ‌یی از شهرستان گانگو، مجبور بود هر روز در این «کلاس‌ها» شرکت کند، گزارش‌های فکری بنویسد و هر شب آن‌ها را تحویل دهد. اگر گزارشش کمتر از انتظار نگهبانان بود، توسط زندانیان در توالت کتک می‌خورد. او هر روز شکنجه می‌شد و نمی‌توانست بخوابد؛ سرش در تمام طول روز احساس سنگینی شدیدی داشت.

جلسات انتقاد

جلسات انتقاد در سالن اصلی برگزار می‌شود. در این جلسات، تمرین‌کنندگان باید در برابر همه بایستند و توسط نگهبانان مورد انتقاد قرار گیرند. پس از پایان این جلسات، زندانیانی که مأمور نظارت هستند، با تمرین‌کنندگان رفتار به‌مراتب بدتری در پیش می‌گیرند.

خانم وانگ لی‌شیا یک ‌بار درباره برخی از جنایات گذشته رژیم کمونیستی چین، ازجمله کمپین‌های سیاسی آن و کشتار میدان تیان‌آنمن صحبت کرد. نگهبانان خشمگین شدند و او را در برابر همه زندانیان به‌شدت مورد انتقاد قرار دادند.

جلسات انتقاد هر ماه برگزار می‌شود و هر ماه دست‌کم هفت یا هشت تمرین‌کننده، و گاهی تا ۱۰ نفر، مجبور می‌شوند به‌طور علنی باور خود به فالون گونگ را انکار کنند. اداره مدیریت زندان همچنین گزارش‌های فکری آن‌ها را بررسی می‌کند. یک ماه پیش از آزادیِ تمرین‌کنندگان، آن‌ها بار دیگر مجبور می‌شوند سخنرانی «تبدیل» خود را ارائه دهند. زندان تمام اظهاریه‌های تعهدی را که آن‌ها برخلاف میل خود نوشته‌اند، نزد خود نگه می‌دارد.

تمرین‌کنندگانی که «تبدیل» شده‌اند، همچنین مجبور می‌شوند این موضوع را به خانواده‌هایشان اطلاع دهند.

وادار شدن به خواندن سرودهای کمونیستی و ادای سوگند

زندانیان مجبور می‌شوند سرودهایی را بخوانند که حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) را ستایش می‌کند.

در نخستین دوشنبه هر ماه، زندانیان باید در محوطه جمع شوند، مشت خود را بالا ببرند و سوگند یاد کنند که «جرم» خود را پذیرفته‌اند. کسانی که از انجام این کار سر باز زنند، پس از بازگشت به سلول‌ها تنبیه می‌شوند.

مرگ‌ها

خانم هی شوئه‌هوا، ۴۰ساله، در ۱۲ژوئیه۲۰۰۳ به زندان منتقل شد. چهار روز بعد، سه نگهبان مرد که باطوم برقی در دست داشتند، زندانیان را تهدید کردند. خانم هی از طبقه پنجم سقوط کرد و جان باخت.

پس از آنکه خانم ژائو فِنگ‌لیان در زندان شکنجه شد، بیش از چهار ماه قادر به غذا خوردن نبود و سپس جان باخت. هنگامی که او را تحت خوراندن اجباری آبِ نمکِ غلیظ قرار دادند، بیهوش شد. نگهبانان که نمی‌خواستند مسئولیت مرگ او را بر عهده بگیرند، وی را به بیمارستان فرستادند و در آنجا تشخیص دادند که به سرطان لوزالمعده (پانکراس) مبتلاست. مقامات زندان او را با قرار وثیقه برای درمان آزاد کردند. او در دسامبر۲۰۰۵ درگذشت.

خانم شِنگ چونمی پس از ماه‌ها شکنجه در زندان، به دیابت مبتلا و نابینا و ناشنوا شد. او را در وضعیت بحرانی به خانه فرستادند و پس از گذشت کمی بیش از یک ماه، در ۱۲اکتبر۲۰۱۳ جان باخت.

خانم شو هویشیان براثر شکنجه به وضعیت بحرانی رسید. پس از بازگشت به خانه، وضعیت سلامتی‌اش همچنان رو به وخامت گذاشت و سه هفته بعد، در ۸ژوئیه۲۰۱۶ درگذشت.

خانم وان مینگ‌فِن که در تمام طول سال، مورد توهین‌های لفظی قرار داشت، به وضعیت بحرانی دچار شد. زمانی که زندان به خانواده‌اش اطلاع داد که به‌دنبالش بروند و او را به بیمارستان ببرند، پزشکان بیش از ۱۰ نوع بیماری را در او تشخیص دادند. او هفت ماه بعد، در ۳۰ژوئیه۲۰۱۷ درگذشت.

خانم بای شیانگ‌لان، حدوداً ۸۳ساله، اهل شهر یومن در استان گانسو، در سال ۲۰۲۰، برای گذراندن محکومیت چهار‌ساله‌اش به زندان منتقل شد. او به‌دلیل آسم، مرتب نیاز به مراجعه به پزشک داشت. وی در اوایل سال ۲۰۲۴، در زندان جان باخت.

خانم گوئو کای‌پینگ مجبور به مصرف داروهای نامعلوم شد و در ۱۹مه۲۰۲۵، در ۷۴سالگی درگذشت.

خانم لی چیائولیان از شهر بای‌یین، پیش‌تر دو بار محکوم شده و در دوران حبس شکنجه شده بود. در اواسط آوریل۲۰۲۵، دچار استفراغ خونی شد و سرطان ریه در مرحله پایانی برای او تشخیص داده شد. او در ۱۲سپتامبر۲۰۲۵، در ۷۰سالگی جان باخت.

خانم لی اغلب مجبور می‌شد ساعت‌ها رو به دیوار بایستد یا سیلی بخورد، تا جایی که برآمدگی بزرگی روی سرش ایجاد و دور چشم‌هایش سیاه شد. وقتی درخواست استفاده از توالت را کرد، یکی از زندانیان موهایش را گرفت و سرش را به درِ توالت کوبید. او نزدیک بود بیهوش شود. همچنین به او داروهای نامعلوم داده شد.

وقتی یکی از زندانیان به پاهای خانم لی لگد زد و آن‌ها را زخمی کرد، او گفت احساس می‌کند عضلاتش از هم پاشیده می‌شوند. درد آن‌قدر شدید بود که نمی‌توانست بخوابد. حتی یک سال بعد نیز هنوز بهبود نیافته بود. سایر زندانیان اگر تصور می‌کردند که او قوانین را رعایت نکرده است، مرتب کتکش می‌زدند؛ رویش تف می‌انداختند و به صورتش سیلی می‌زدند. سر و صورتش اغلب کبود بود.

ازکارافتادگی براثر شکنجه

خانم لو هویچین براثر ضرب‌وشتم در زندان، یک چشم خود را از دست داد و دچار ناشنوایی در یکی از گوش‌هایش شد.

خانم گوئو هویی‌فانگ به‌مدت دو ماه بین دو میله فلزی مجبور به ایستادن شد. فردی با چارپایه به کمرش ضربه زد و او دچار ازکارافتادگی شد.

خانم چین شیوشیو پس از آنکه دو زندانی او را کتک زدند، در یک گوش ناشنوا شد.

دست‌های خانم لیو وان‌چیو پس از آویزان شدن و بسته شدن، فلج شد.

خانم لیو رونگ نابینا و دچار شکستگی لگن شد.

با باطوم برقی چندین بار به خانم دوان شیائویان شوک وارد شد و دندان‌های جلویی‌اش شکست. کمرش آسیب دید و از ناحیه کمر به پایین، دچار ازکارافتادگی شد.

خانم یانگ مِی به بیماری کاشین–بِک (اختلال مفصلی) مبتلا شد و دیگر قادر به راه رفتن نبود.

دستِ خانم وانگ یو‌شیا شکست، پاهایش از شکل افتاد و ازکارافتاده شد.

خانم لیو یونگ پس از ضربه به سر، نابینا شد و لگنش شکست.

خانم لیو گوی‌هوا دچار ازکارافتادگی شد و قادر به مراقبت از خود نبود.

خانم لی شیولان مجبور به مصرف داروهای آرام‌بخش شد و پس از مدتی بدنش ورم کرد. گفتارش نامفهوم و دچار اختلال روانی شد.

خانم هان جونگ‌کویی به‌شدت مجروح شد؛ بینایی‌اش خوب نبود و دست و پاهایش سفت و خشک شد.

خانم ژائو چانگ‌جو روزانه دست‌کم ۱۰ بار و گاهی بیش از ۱۰۰ بار مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گرفت. به صورت و سرش ضربه می‌زدند؛ صورتش متورم و دندان‌هایش لق شد. او ناشنوا شد و سرش پر از کبودی بود. براثر شکنجه طولانی‌مدت، اغلب دچار اختلال روانی و کندی واکنش بود. بینایی‌اش به‌شدت آسیب دید، پاهایش سفت شد و تعادلش را از دست داد؛ به‌سختی راه می‌رفت و دچار بی‌اختیاری ادرار بود.

خانم وی فِنگ‌لینگ براثر شکنجه به‌شدت لاغر شد؛ وزنش از ۶۰ کیلوگرم به ۴۵ کیلوگرم (از ۱۳۲ پوند به ۹۹ پوند) کاهش یافت.

فهرست تمرین‌کنندگانی که در این زندان شکنجه شده‌اند

خانم وانگ آیلان، خانم وانگ شیولان، خانم وانگ زِفانگ، خانم وانگ یو‌شیا، خانم وانگ یو‌رونگ، خانم وانگ می، خانم وانگ یوچین، خانم وانگ یو‌می، خانم وانگ روئی‌لین، خانم وانگ کای‌چین، خانم وانگ لی‌چیان، خانم وانگ هویی، خانم وانگ فِنگ‌چین، خانم ژانگ جین‌می، خانم ژانگ یو‌شیا، خانم ژانگ جیانهوا، خانم ژانگ یو‌فو، خانم ژانگ جین‌می، خانم ژانگ پینگ، خانم ژانگ یو‌فو، خانم ژانگ گویی‌لان، خانم ژانگ شوئه‌لیان، خانم ژانگ پینگ، خانم ژانگ پینگ (شخصی دیگر)، خانم ژانگ ژن‌مین، خانم گوئو کای‌پینگ، خانم گوئو چیانگ‌چوان، خانم گوئو هونگ، خانم گوئو لیان‌چینگ، خانم گوئو هوی‌فانگ، خانم گوئو ون‌یینگ، خانم لی یا، خانم لی ژائویینگ، خانم لی شیا، خانم لی فانگ، خانم لی شیولان، خانم لی شیوژن، خانم لی دِ‌شیانگ، خانم لی مینگ‌یی، خانم لی شیائولان، خانم لی چیائولیان، خانم لی یو، خانم لیو یوچین، خانم لیو رونگ، خانم لیو گویی‌فانگ، خانم لیو یونگ‌یوان، خانم لیو لی‌شیا، خانم لیو لان‌یینگ، خانم لیو وان‌چیو، خانم لیو یان‌رونگ، خانم لیو شوپینگ، خانم ژائو لی، خانم ژائو چانگ‌جو، خانم ژائو یو‌هوا، خانم ژائو کوی‌لان، خانم یانگ شیائو، خانم یانگ جون، خانم یانگ شوچین، خانم یانگ ون‌شیو، خانم یانگ جوشیانگ، خانم ما فو‌می، خانم ما فو‌لان، خانم ما یو‌لینگ، خانم گائو لی‌لی، خانم گائو لی‌جین، خانم یانگ می، خانم گائو شیرونگ، خانم کائو ون‌می، خانم کائو فانگ، خانم کائو آی‌رونگ، خانم وِی ژوئوشیانگ، خانم میائو هویشیا، خانم بای شیانگ‌لان، خانم چی هویی‌رونگ، خانم فانگ جیان‌پینگ، خانم تانگ چیونگ، خانم یو شو‌فِنگ، خانم یو شو‌فِن، خانم یو فِنگ‌یینگ، خانم چیانگ وی‌شیو، خانم نیو بیان‌بیان، خانم نیو بیان‌زی، خانم چن گا‌هونگ، خانم چن شو‌فِن، خانم جیائو لی‌لی، خانم دوان شیائویان، خانم شو لی‌یینگ، خانم تای می‌هوا، خانم هی نیو‌دویی، خانم کویی جیان‌پینگ، خانم کویی گویی‌لیان، خانم کویی چِنگ‌شیانگ، خانم وو یین‌فِنگ، خانم هی بینگ‌یینگ، خانم ژو لان‌شیو، خانم ژو جیا‌یینگ، خانم ژو یوئه‌لیان، خانم وو شیائوجینگ، خانم شو لی‌یینگ، خانم چی هویی‌رونگ، خانم تانگ ژونگ‌بی، خانم تو یوچون، خانم لو یینگ‌هوا، خانم شن لی‌دونگ، خانم شن، خانم مائو شیولان، خانم لیانگ آی‌لینگ، خانم شیه گویی‌فانگ، خانم وو یو‌یینگ، خانم شو لی‌یینگ، خانم یان پینگ، خانم میائو کویی‌هوا، خانم جیا شو‌جوان، خانم فان آی‌لینگ، خانم تان شیوهوا، خانم لیو فِنگ‌می، خانم کای شویی‌لان، خانم وِی شوئلینگ، خانم وِی فِنگ‌لینگ، خانم یوئه یو‌هوا، خانم یوئه پو‌لینگ، خانم یوئه دینگ‌شوئه، خانم بائو شین‌لان، خانم دینگ یینگ‌لان، خانم لو، خانم ژِنگ شو، خانم فانگ جیان‌پینگ، خانم شن جین‌یو، خانم شن لی‌دونگ، خانم دو شیائو‌نینگ، خانم بائو شین‌لان، خانم دو چیوشین، خانم دو شوژن، خانم شیائو یان‌هونگ، خانم هائو گوئو‌فانگ، خانم سون لی‌فانگ، خانم ژائو چانگ‌جون، خانم وو لی‌جون، خانم چین شیوشیو، خانم رِن شوژن، خانم یین شیائولان، خانم تان هویی، خانم جینگ یو‌لان، خانم شیا فو‌یینگ و خانم لِی ژان‌شیانگ.

فهرستِ نام بخشی از نگهبانان زندان که در آزار و شکنجه مشارکت داشته‌اند

شی مینگ‌یو، پانگ یونگ‌شیانگ، ژانگ پِنگ، دوان شِنگ‌چِنگ، آن چون، لیو یینگ، ژو شیان‌زونگ، سون لی‌وِی، دینگ یوپینگ، لای یی‌دان، کائو مِنگ، لیو یینگ، یوان جین‌پینگ، رِن جیان‌چی، هوا شین، شو شیائویینگ، چانگ شیولینگ، چی لی‌جون، ژائو چانگ‌جو، یین شیائولان، هان ژونگ‌چویی، گوئو هویی‌فانگ، گوئو لیان‌چینگ، گائو شی‌رونگ، لی ژائویینگ، تیان فِنگ‌لان، دینگ جون‌هوان، ما می‌یینگ، وانگ فوکون، وانگ لینگ، ما یینگ، هائو گوئو‌فانگ، ما لی‌یوان، ما زوفو، ما هی، ما زوفو، ما هی، ژانگ یینگ‌بو، وِی شوئمی، ما هونگ‌مِی، تیان مینگ، دینگ یوپینگ، شوئه چینگ، وِن یاچین، شوئه یوان، یانگ شیائوفانگ، وانگ یو‌شیا، وانگ لی، ژانگ شیائوهویی، ژو یوآن‌یوان، یانگ لی، بای جون‌فانگ، ژانگ لی‌پینگ، چی ژِنگ‌گی، کائو یان، کائو یی‌وِی، دانگ فِنگ‌چین، لوئو لین، لی یو‌هوا، وِی یینگ، یوئه یونگ‌جون، بائو لین، لی وِن‌پینگ، لی لی، شو روی، زوئو هونگ‌لی، یی شِنگ‌جیه، شان شو‌لی، هو پِی، گوان یان‌چیونگ، چی شوئمی، ژانگ میلان، شینگ یان‌هونگ، لی ژونگ‌چین، وانگ هونگ‌لینگ، وانگ هویی‌فانگ، شوئه رونگ، لو لینگ‌لی، جی لی‌شیا، لوئو یی‌لیان، چی هویی‌فا، دوان بائوفِنگ، مِنگ شیان‌هویی، گی جینگ‌یینگ، ژانگ یو‌هوا، ژانگ گوانگ‌هوا، دا شیائومینگ، شیائو جینگ، شوئه یان، یان جینگ‌یون، لی یاچین، ژانگ یوآن، مائو یوپینگ، وانگ ون‌جوآن، ژانگ نی، گوئو وِی‌یینگ، وانگ هویی، لین جیاوِی، لی یو‌می، لیو جیان‌لینگ، سو های‌هوا، چن کانگ‌یینگ، لیو جینگ، گوان لِی، چن جیه، هو جون‌هونگ، هو ژیهونگ، وِی شان‌شان، وانگ مانیینگ، لی هواجی، وو یین، جین یا‌فِنگ، تیان شو، هی شیائولی، شو روئی‌پینگ، یانگ لینگ‌لان، هائو یو‌جیه، مِنگ هویی‌لینگ، وانگ دان‌یی، شان لی‌رونگ، ژانگ لین‌هون، فانگ وِی، دوئوجی‌جو، ژانگ لین‌مینگ، ژانگ گویی‌چین، ما ژِن‌یا، لی شیائوهویی، زوئو هویی‌لینگ، ژو شو‌یو، لیو یوآن‌یوان، توئو وان‌فِی، ما می‌یینگ، وانگ لینگ، وانگ یان، گان یو‌می، دوان بائوفِنگ، چی هویی‌فا، ژانگ ژِن، ژو هونگ، نیان شوئه‌فِنگ، ژانگ ژِن، ژو گوانگ‌ژونگ، یوان لِی، وانگ ون‌هویی، لیو هویی‌جوان، دای وِن‌چینگ، دینگ های‌یان، شیائو یان، وِی یینگ، لوئو لین، لیو شیائولان، کائو یی‌وِی، سون لی‌وِی، لیو شیائولان، ژانگ می، ژانگ می، چن شیائوتونگ، وانگ یون، هو ژی‌هونگ، لیو شیائولان، ما هونگ‌می، چن جیا، هو ژیهونگ، شیائو یان، لیو یانچِنگ و وانگ یان.