فاهویی سوئیس | مسیر تزکیه‌ام در حالی که رستورانی را اداره می‌کنم

‏ (Minghui.org) درود بر استاداستاداستاد لی هنگجی بنیان گذار فالون دافا هستند. محترم و گرامی! درود بر هم‌تمرین‌کنندگان!

‏مایلم درک‌هایم از مسیر تزکیه‌ام در شش ماه گذشته را، درحالی‌که به شغلی در جامعه مردم عادی مشغول بوده‌ام، با شما در میان بگذارم.

‏حدود دو سال پیش، قرارداد اجاره رستورانمان به پایان رسید و مستأجر تمدیدش نکرد. ازآنجاکه فکر می‌کردم اصلاح فافا قانون و اصول؛ آموزش‏‌های فالون دافا. به پایان خود نزدیک می‌شود، اینکه کسی رستوران را اجاره می‌کرد یا نه، یا مبلغ اجاره چقدر می‌بود، برایم در درجه دوم اهمیت قرار داشت. اولویتم این بود که وقت بیشتری برای نجات موجودات ذی‌شعور داشته باشم. اما چند فرصت برای اجاره دادن محل یا مشارکت با دیگران به نتیجه نرسید. درنتیجه، رستوران دو سال بدون استفاده ماند. مانع اصلی این بود که کانتون ما (واحدی در سطح ایالت در سوئیس که قوانین محلی، نظام مالیاتی و دستگاه اداری خود را دارد)، سخت‌گیرانه‌ترین مقررات صنعت رستوران‌داری و مهمان‌پذیری را در سراسر سوئیس اجرا می‌کند و اداره‌کنندگان این کسب‌وکارها باید مجوز حرفه‌ای خاصی داشته باشند. ازآنجاکه نمی‌خواستم وقتم را صرف یادگیری مهارت‌های مردم عادی کنم، هرگز در آزمون دریافت این مجوز شرکت نکرده بودم.

‏بعداً، وقتی کسی به‌دنبال محل اقامت برای بیش از ۱۲ کارگر بود، بدون تأمل چندانی تصمیم گرفتم رستوران را به اقامتگاهی برای اجاره کوتاه‌مدت تبدیل کنم. آن زمان تصور می‌کردم این وضعیت تا پایان اصلاح فا ادامه خواهد یافت. اما برخلاف انتظار، چند ماه بعد، یکی از همسایه‌های سالمندمان (که سابقاً صاحب‌ همین ملک بود)، با عصبانیت با شوهرم روبه‌رو شد.

او پرسید: «چرا چنین محل عالی‌ای را که برای رستوران مناسب است، به اقامتگاه اجاره‌ای تبدیل کرده‌اید؟ خیلی از دوستانم افسوس می‌خورند و نمی‌فهمند چرا دیگر رستوران را اداره نمی‌کنید. حتی روزنامه محلی هم درباره‌اش گزارش داده است.» وقتی شوهرم این موضوع را برایم تعریف کرد، درباره این وضعیت تأمل کردم. آیا نتوانسته بودیم این الزام استاد را برآورده کنیم که «... تا حد امکان با روش افراد عادی سازگار هستید در جامعه مردم عادی تزکیه کنید»؟ («آموزش فا در کنفرانس سنگاپور»)

‏از خودم پرسیدم: «آیا یک فرد عادی چنین کاری می‌کرد؟ آیا به‌جای شرکت در آزمون دریافت مجوز مدیریت و سپس اداره کسب‌وکار، رستورانی را دو سال خالی می‌گذاشت؟» مسلماً نه، مگر اینکه میلیاردر ‌بود؛ که ما قطعاً نبودیم. در این زمینه، آشکارا مطابق روش‌های جامعه مردم عادی عمل نکرده بودم. متوجه شدم که رفتارم مطابق فا نبوده است و باید فوراً خودم را اصلاح کنم.

منابع موردنیاز را جمع‌آوری کردم و با جدیت شروع به درس خواندن کردم. برای دریافت مجوز مدیریت رستوران و مراکز مهمان‌پذیری در سوئیس، باید مباحث گسترده‌ای ازجمله ایمنی مواد غذایی، پیشگیری از آتش‌سوزی، مدیریت کسب‌وکار، حسابداری، زیست‌شناسی، قانون کار، حقوق مدنی و مقررات حقوقی گوناگون دیگر را فراگرفت. برای من که ۲۰ سال بود پایم را در کلاس درس نگذاشته بودم، این چالش دلهره‌آوری بود. بسیاری از اصطلاحات تخصصی را حتی به زبان چینی هم نمی‌فهمیدم، چه رسد به زبان آلمانی که زبان مادری‌ام نبود. می‌توان تصور کرد که کل این روند چقدر دشوار بود.

‏در گذشته، هر مدرکی را که برای گرفتنش اقدام کرده بودم، اخذ کرده بودم و به توانایی‌ام برای قبولی در آزمون‌ها، خیلی اطمینان داشتم. پس از دو ماه مطالعه جدی، اعتمادبه‌نفسم بیشتر هم شد و احساس می‌کردم آزمون را خوب داده‌ام. اما وقتی نتایج اعلام شد، در درسی که مطمئن بودم قبول شده‌ام، مردود شدم. این نتیجه کاملاً گیجم کرد.

‏طبق مقررات، یک هفته فرصت داشتم که برگه آزمونم را بررسی کنم. وقتی آن را دیدم، متوجه شدم به ۷۰ تا ۸۰ درصد پرسش‌ها درست پاسخ داده‌ام، اما بازهم مردود شده‌ام. با تعجب از مسئول مربوطه پرسیدم با توجه به اینکه نمره هر پرسش در برگه مشخص نشده است، نمره نهایی چگونه محاسبه می‌شود.

او پاسخ داد: «هیچ‌کس نمی‌داند. فقط هیئت امتحانات از شیوه نمره‌دهی اطلاع دارد.» آن وقت معنای یکی از توضیحات اطلاعیه آزمون، برایم روشن شد که می‌گفت پیش از اعلام نتایج به داوطلبان، هیئت امتحانات درباره آن‌ها شور خواهد کرد. این موضوع حاکی از آن بود که فرایند نمره‌دهی کاملاً منصفانه یا شفاف نیست.

احساس می‌کردم در حقم بی‌انصافی شده است و گمان می‌کردم به‌دلیل مهاجر بودنم، با تبعیض روبه‌رو شده‌ام. این تجربه بسیار ناراحتم کرد و ضربه شدیدی به عزت‌نفسم زد. با تمرین‌کننده‌ای قدیمی‌تر که رابطه خوبی با او داشتم، درد دل کردم، اما درعوض، او بدون ‌هیچ دلیل روشنی با عصبانیت سرزنشم کرد، گویی به او بدی کرده بودم.

‏این رنج عاطفی بر ناکامی‌ای که از قبل احساس می‌کردم، اضافه شد. تحمل این دو فشار تقریباً از توانم خارج بود؛ حتی به این فکر افتادم که درس خواندن را به‌کلی کنار بگذارم. اما متوجه شدم: «آیا این آزمونی برای وابستگی‌ام به شهرت و احساسات نیست؟» ناراحتی‌ام از ترکیبی از غرور جریحه‌دارشده، میل به حفظ آبرو و رنج عاطفی سرچشمه می‌گرفت. دریافتم که زمان رها کردن این وابستگی‌ها فرا رسیده است.

‏بعدها ازطریق فا متوجه شدم که این آزمون برای آن بود که عزت‌نفسم در سطحی عمیق‌تر به چالش کشیده شود. پیش از آن، احساس می‌کردم کارها عموماً برایم به‌خوبی پیش می‌رود و این باعث شده بود تا حدی خودم را برحق بدانم. وقتی بار اول در این آزمون مردود شدم و دیدم در تزکیه‌ام نیز پیشرفتی نمی‌کنم، دریافتم که هنوز باید از برخی موانع ذهنی مرتبط با شین‌شینگم عبور کنم. ضمن تلاش جدی برای رها کردن وابستگی به شهرت، ترس از سختی و زحمت، و بی‌تابی برای رسیدن سریع به نتیجه، با جدیت بر درس خواندن تمرکز کردم. یک ماه بعد، در آزمون قبول شدم و مجوزم را گرفتم.

‏طبق مقررات قانونی کانتون ما، فرد مسئول باید دست‌کم در ۸۰ درصدِ ساعات فعالیت رستوران، در محل حضور داشته باشد. ازآنجاکه بیشتر صاحبان رستوران‌های چینی در کانتون ما، با استفاده از مجوز شخص دیگری کار می‌کنند، بسیاری به من توصیه کردند همین کار را انجام دهم. می‌گفتند می‌توانم علاوه‌بر اجاره محل، به‌راحتی درآمدی هم از مجوزم داشته باشم، بی‌آنکه خودم در رستوران کار کنم. ظاهراً این روند به نفع هر دو طرف بود. اما به‌عنوان یک تمرین‌کننده فالون دافا نمی‌توانستم کار غیرقانونی انجام دهم. بنابراین فقط یک گزینه برایم باقی ماند: خودم رستوران را اداره کنم تا بدون استفاده نماند. هرچه می‌گذشت، بیشتر متقاعد می‌شدم که استاد این مسیر را برایم نظم و ترتیب داده‌اند، اگرچه معنای عمیق‌تر آن را کاملاً درک نمی‌کردم.

‏فقط پس از خواندن «آموزش فا در کنفرانس لس‌آنجلس» بود که متوجه شدم.

‏استاد بیان کردند:

‏«آیا درباره این اندیشیده‌اید که، اگر بسیاری مشاغل و حوزه‌ها که امروز دیده می‌شوند از آن سیستم‌های موجودات بسیار دور آورده شدند، و مریدان دافا در حال تزکیه‌ در این موقعیت هستند، با تزکیه‌کردن مریدان دافا در مشاغل مختلف، پس آیا این دقیقاً به سان اصلاح کردن [آن سیستم‌ها] با فا نیست؟ ایا این تصدیق هستی آنها نیست؟ آیا این نجات دادن آنها نیست؟» («آموزش فا در شهر لس‌آنجلس»)

‏این بخش از فا فوراً سردرگمی‌ام را برطرف کرد. باعث شد با جدیت به کارم بپردازم، زیرا دریافتم که این صرفاً شغلی عادی نیست، بلکه راهی برای نجات موجودات ذی‌شعور در این بُعد و بُعدهای متناظر است و البته بخش مهمی از مسیر تزکیه خودم نیز محسوب می‌شود.

تشخیص تفاوت میان تزکیه در دوره اصلاح فا و تزکیه شخصی

‏طراحی و بازسازی رستوران به‌طرز شگفت‌انگیزی روان پیش رفت. گویا استاد همه‌چیز را برایمان نظم و ترتیب داده بودند. با کمترین هزینه و زحمت توانستیم فضایی زیبا ایجاد کنیم که همه آن را تحسین می‌کردند. بعضی از مهمانان حتی تصور می‌کردند طراحان حرفه‌ای آنجا را طراحی کرده‌اند و آراسته‌اند.

‏اما آشپز و همسرش که ابتدا استخدامشان کرده بودم، آزمون‌های بزرگی در زمینه شهرت، منافع شخصی و احساسات برایم ایجاد کردند. وقتی آشپز برای کار آزمایشی آمد، از همان ابتدا، با عصبانیت به من پرخاش کرد. شوهرم گفت اگر او پیش از شروع کار این‌قدر عصبانی است، احتمالاً همکاری با او برایم دشوار خواهد بود. لبخند زدم و گفتم: «اشکالی ندارد. برای عصبانیتش دلایلی داشت؛ از روی بدخواهی نبود.» علاوه‌براین، در آن زمان، آشپز مناسب‌تری در دسترس نبود و من پرخاشگری او را آزمونی برای بردباری‌ام تلقی می‌کردم.

‏با خودم می‌گفتم مطمئناً هر روز عصبانی نخواهد بود. اما بعداً متوجه شدم که نمی‌تواند احساساتش را مهار کند. دست‌کم روزی یک بار از کوره در می‌رفت و هر چند روز یک بار هم پیش می‌آمد که سر موضوعی عصبانی‌تر می‌شد. همچنین عادت داشت هنگام عصبانیت وسایل را بشکند. فقط در عرض دو روز، در چند جای صفحات چوبی میزهایمان که آن‌ها را تازه‌ ساخته بودیم فرورفتگی‌هایی ایجاد شد.

‏سعی می‌کردم با آرامش با او صحبت کنم، اما حاضر نبود گوش کند. برای مثال، اگر سفارشی را اشتباه آماده می‌کرد، نمی‌پذیرفت و درعوض به ما پرخاش می‌کرد. هرچقدر هم غیرمنطقی رفتار می‌کرد، به یاد داشتم که تمرین‌کننده دافا هستم. سعی می‌کردم آرام بمانم و با لحنی ملایم به او تذکر بدهم. یک بار به همسرش گفت: «باید از صاحب رستوران الگو بگیری. ببین چقدر ملایم و مؤدب است. حتی وقتی از کوره در می‌روم، اصلاً به هم نمی‌ریزد.»

‏به درون نگاه کردم و از خودم پرسیدم که چرا با چنین وضعیتی روبه‌رو شده‌ام. متوجه شدم که آشپز عمیقاً تحت تأثیر فرهنگ حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) است. بنابراین از خودم پرسیدم که آیا من هم هنوز عناصری از فرهنگ حزب، مانند ذهنیت ستیزه‌جویی و کمبود نیک‌خواهی، دارم که مانع ازبین بردن عوامل شیطانی درون او می‌شود؟ آیا من هم حاضر نیستم اشتباهات خودم را بپذیرم یا میل به حفظ آبرو دارم؟ پس از مدتی، متوجه شدم که شاید فرستادن افکار درست را به ‌اندازه کافی جدی نگرفته‌ام. این باعث شده بود روح شیطانی حزب در وجود او قدرت بگیرد.

‏وقتی تلاشم برای فرستادن افکار درست را بیشتر کردم، متوجه شدم که پرخاشگری‌هایش به‌طور چشمگیری کاهش یافته است. احساس می‌کردم بهتر می‌تواند احساساتش را مهار کند. اما هر وقت خیلی سرم شلوغ می‌شد و در فرستادن افکار درست سستی می‌کردم، دوباره از کوره در می‌رفت. یک بار در آشپزخانه، به‌شدت با همسرش مشاجره کرد؛ قابلمه‌ها را می‌کوبید و کفگیرها را به این‌سو و آن‌سو پرتاب می‌کرد. این کار مهمانان را ترساند و باعث شد رستوران را ترک کنند. آن موقع واقعاً عصبانی شدم.

‏به‌نظر می‌رسید فقط برای ایجاد دردسر به آنجا آمده است. بعداً فهمیدم که نه‌تنها تندخو است، بلکه شخصیت بسیار بدی هم دارد. در باطن، فردی قلدر و حقه‌باز بود. اما چون همسرش سعی می‌کرد اوضاع را آرام کند و همچنین به‌خاطر برخی ملاحظات شخصی، از اخراجشان اجتناب کردم.

‏با اینکه آشنایانم در صنف رستوران‌داری توصیه می‌کردند فوراً هردو را اخراج کنم، این وضعیت را بخشی از تزکیه شخصی خودم می‌دیدم. با خودم فکر می‌کردم آیا پایان دادن به همکاری با آن‌ها، به این معناست که در آزمون شین‌شینگ موفق نشده‌ام؟ تصمیم گرفتم فرصت دیگری به او بدهم و این ماجرا را فرصتی برای ارتقای شین‌شینگم بدانم. بااین‌حال، این آشفتگیِ مداوم فرسوده‌ام کرده بود. گاهی دچار بی‌خوابی می‌شدم و وضعیت روحی‌ام به‌شدت بد شده بود.

‏یک روز شوهرم که او نیز تمرین‌کننده است، گفت که این وضعیت نمی‌تواند ادامه یابد. به‌هرحال مسئله دیگر صرفاً تزکیه شخصی نبود، بلکه تزکیه در دوره اصلاح فا بود و آن دو با تزکیه و تلاشم برای نجات مردم مداخله می‌کردند. او گفت آشپز از آن نوع افرادی است که برای منفعتی ناچیز به دوستش خیانت می‌کند. اگر ح.ک.چ به او امتیازاتی بدهد تا در دوره تورِ شن یون برایمان مزاحمت ایجاد کند، چه؟

‏این حرف‌ها مرا به خود آورد و تصمیم گرفتم او را اخراج کنم، اما هنوز مطمئن نبودم چه زمانی به آن دو اطلاع بدهم. در این حین، فردی که قبلاً فالون دافا را تمرین می‌کرد و آشپز را به‌خوبی می‌شناخت، با من تماس گرفت. او با تأکید توصیه کرد که فوراً آشپز را اخراج کنم. هشدار داد که اگر یک هفته دیگر صبر کنم و مدت اشتغال او به سه ماه برسد، ممکن است مشکلات بزرگی پیش بیاید.

او برایم فاش کرد که آشپز سابقه کیفری دارد. ازجمله، روی سر یکی از کارفرمایان قبلی‌اش روغن داغ ریخته بود. همچنین سابقه جرایم گوناگون داشت و بارها مرتکب دزدی شده بود. این فرد پیش‌قدم شده بود به من هشدار بدهد، زیرا شنیده بود که فالون دافا را تمرین می‌کنم، مرا آدم خوبی می‌دانست و می‌خواست کمکم کند. احساس کردم این واقعاً لطفی از سر نیک‌خواهی استاد است. فوراً نامه پایان همکاری تنظیم شد و آشپز را اخراج کردم.

‏فکر می‌کردم هرگز بیش‌ازحد به منافع مادی اهمیت نمی‌دهم، اما زوجی که برای آشپزی استخدام کرده بودم، خلاف آن را به من نشان دادند. ازآنجاکه در مدیریت رستوران تجربه نداشتم و آن زمان نمی‌توانستم حسابدار مناسبی پیدا کنم، شرایط پرداخت دستمزد را به‌روشنی تعیین نکرده بودم. درنتیجه، آن دو بیشتر از آنچه واقعاً مستحقش بودند، پول گرفتند. خوشبختانه، چون مالک محل بودم، فشار مالی کمرشکن نبود. بنابراین تصمیم گرفتم از موضوع بگذرم، ضمن اینکه روشن نبودن شرایط را کوتاهی خودم می‌دانستم.

‏بااین‌حال، آن‌ها به بهانه‌های مختلف پول بیشتری مطالبه می‌کردند. زن سه هفته پیش از شوهرش، کار را ترک کرد، بنابراین ابتدا با او تسویه‌حساب کردم. همان ابتدا تمام مبلغ، ازجمله همه دستمزدهای معوق و حق مرخصی‌اش را پرداختم و او هم دریافت آن را تأیید کرد. اما فقط دو روز بعد، ادعا کرد که بابت بخشی از به‌اصطلاح اضافه‌کاری‌اش، کمتر از میزان لازم به او پرداخت کرده‌ام. درواقع، اوایلِ کار مشتری کم بود. اغلب شب‌ها زود تعطیل می‌کردیم و چون او تجربه نداشت، تقریباً همه کارها را شوهرش انجام می‌داد. او ۹۰ درصد وقتش را فقط می‌نشست و با من صحبت می‌کرد. اینکه با این جسارت، پول اضافه‌کاری می‌خواست، باعث شد ضربان قلبم تند شود و صورتم داغ کند.

‏ناگهان این آموزه استاد را به یاد آوردم:

‏«بلکه باید در حالی که بخشی از این دنیا هستید تزکیه کنید و از تمام تله‌ها و دام‌های اطراف‌تان آگاه باشید؛ باید در حالی که آگاهانه ضرر می‌کنید به آن بی‌تفاوت باشید؛ وقتی دیگران سعی می‌کنند چیزهایی را که متعلق به شماست بردارند با آن‌ها مبارزه و رقابت نکنید؛ وقتی مردم سعی می‌کنند کارهای آزاردهنده انجام دهند خویشتن‌داری خود را حفظ کنید؛ در این محیط سخت و طاقت‌فرسا اراده‌تان را قوی کنید، شین‌شینگ خود را رشد دهید و از همۀ اندیشه‌های بد و گرایشات دنیوی که در معرض آن قرار می‌گیرید فراتر روید.» (سخنرانی هشتم، جوآن فالون)

‏به خودم گفتم این فرصتی برای رها کردن وابستگی‌ام به منافع شخصی است و به یاد داشتم که بدون از‌دست دادن، چیزی به دست نمی‌آید. بنابراین بیش از ۱۰۰۰ فرانک سوئیس دیگر به او پرداختم و از او خواستم سندی را امضا کند که تأیید می‌کرد تمام مطالبات باقی‌مانده‌اش به‌طور کامل تسویه شده است. پس از تسویه‌حساب، حاضر نشد به محل اقامت خودش برگردد و ترجیح داد در اتاق‌های کارکنان در طبقه بالای رستوران بماند.

‏در این مدت، متوجه شدم که در آن اتاق‌ها، مخفیانه از گوشت گاو و سایر مواد غذایی من مصرف می‌کند، درحالی‌که آشپز برای ما فقط ارزان‌ترین مواد غذایی یا ته‌مانده‌ها را آماده می‌کرد. غذا آن‌قدر بد بود که یک بار شوهرم نزدیک بود بالا بیاورد. این را فرصتی برای ارتقای شین‌شینگ و رها کردن وابستگی‌مان به غذا می‌دانستیم. گذشته از این، آشپز فقط تا پایان ماه می‌ماند، بنابراین فکر می‌کردیم می‌توانیم تحمل کنیم. حدود یک هفته بعد، همسر آشپز سرانجام رفت. تصور می‌کردم دیگر هرگز او را نخواهم دید، اما کمتر از یک هفته بعد، ازطریق شوهرش پیغام داد که پول اضافه‌کاری‌اش را کمتر پرداخته‌ام و مابه‌التفاوت را مطالبه کرد.

‏این بار با لحنی جدی به آشپز گفتم: «دیگر زیاده‌روی نکنید و از بردباری من سوءاستفاده نکنید. حتی یک فرانک دیگر هم به او نمی‌دهم!» به‌محض گفتن این حرف، متوجه شدم که نتوانسته‌ام شین‌شینگم را حفظ کنم. وقتی درباره‌اش با شوهرم صحبت کردم، دریافتم که در قلبم، احساس رنجش و بی‌عدالتی دارم. سه ماه دوشادوش آن‌ها کار کرده و بیشترین زحمت را کشیده بودیم، اما من حتی یک فرانک هم دستمزد نگرفته بودم، درحالی‌که آن‌ها از زیر کار شانه خالی کرده و پول را به جیب زده بودند.

‏شوهرم توصیه کرد: «رهایش کن. هیچ اتفاقی تصادفی نیست.» موافقت کردم. شاید از زندگی گذشته، چیزی به آن‌ها بدهکار بودم. علاوه‌براین، فرصت خوبی بود تا وابستگی‌ام به منافع شخصی را رها کنم. به‌هرحال، جز این چگونه می‌توانستم به آسمان صعود کنم؟ با این فکر، احساس آسودگی کردم. چند روز بعد، آن زن برای گرفتن پول آمد و ما با آرامش مابه‌التفاوت را پرداخت کردیم؛ این سومین بار بود که چنین کاری می‌کردیم. وقتی آشپز در پایان ماه رفت، مبلغ تسویه‌حساب نهایی او را نیز به همان روش محاسبه کردم، اما این بار هیچ تلاطم عاطفی‌ای نداشتم. پیش از رفتن، چند وسیله‌مان را دزدید و به چند مورد دیگر آسیب رساند، اما آن را صرفاً تسویه یک بدهی تلقی کردم.

‏فقط آشپز نبود؛ بعضی از مشتریان هم سعی می‌کردند از ما سوءاستفاده کنند. برای مثال، یک بار مادر و دختری با استفاده از سامانه پرداخت خودکار ازطریق کد کیو.آر.، فقط هزینه غذای یک نفر را پرداخت کردند و بی‌سروصدا رفتند. وقتی متوجه شدم چه اتفاقی افتاده، دیگر رفته بودند. می‌دانستم اهل همان محل هستند و نمی‌خواستم به‌خاطر پول دنبالشان بروم، بنابراین فقط چهره‌شان را به خاطر سپردم.

‏مدتی بعد، دوباره به رستوران آمدند. معمولاً به‌خاطر سپردن چهره افراد محلی برایم دشوار است، اما فوراً آن‌ها را شناختم و حتی به پیشخدمت نشانشان دادم. ولی همان لحظه متوجه مشکلی شدم: «چرا آن‌ها را این‌قدر واضح به یاد دارم؟ به‌نظر می‌رسد ریشه‌اش در رنجش و تمایل به جلوگیری از ضرر شخصی باشد.» به‌محض اینکه متوجه این موضوع شدم، دیگر نتوانستم چهره‌شان را به یاد بیاورم.

تلاش برای برآورده کردن معیارهای یک مرید دافا در دوره اصلاح فا

به‌لطف نیک‌خواهی استاد، آشپز کنونی‌مان را به‌طرز معجزه‌آسایی پیدا کردیم. سه هم‌تمرین‌کننده از کشورهای مختلف، جداگانه او را به من معرفی کردند. گرچه فالون دافا را تمرین نمی‌کند، کتاب‌های دافا را خوانده است، گاهی در تمرین‌های گروهی‌مان در فضای باز به ما می‌پیوندد، از حامیان قاطع دافاست، با کمونیسم به‌شدت مخالف است و حس عدالت‌خواهی نیرومندی دارد.

با اینکه یادگیری آشپزی را نسبتاً دیر شروع کرده بود و آن زمان چند سالی از 40‌سالگی‌اش می‌گذشت، مهارتش در آشپزی بسیار فراتر از آشپز قبلی بود که ادعا می‌کرد در سطح رستوران‌های دارای ستاره میشلن آشپزی می‌کند. آشپز جدید بسیاری از نگرانی‌هایم را برطرف کرده و کسب‌وکار تا حدی ثبات یافته است. اما به‌دلیل ساعات کاری نامنظم در صنف رستوران‌داری نتوانسته‌ام همکاری‌ام با پروژه‌های رسانه‌ای قبلی را ادامه دهم.

بااین‌حال، از هر فرصتی استفاده می‌کنم تا با مهمانانمان درباره فالون دافا صحبت کنم. یک بار، یکی از نمایندگان پارلمان کانتون همراه خانواده‌اش به رستوران آمد. گفت‌وگوی طولانی‌ای داشتیم و او با خوشحالی بروشوری درباره فالون دافا را پذیرفت.

به رونق یا کسادی کسب‌وکار چندان اهمیت نمی‌دهم. از آموزه‌های استاد دریافته‌ام که اگر کاری را بر عهده می‌گیریم، باید آن را به‌خوبی انجام دهیم؛ وگرنه بهتر است اصلاً انجامش ندهیم. بنابراین تلاش می‌کنم کارفرمای شایسته‌ای باشم و با موجودات ذی‌شعور بیشتری ارتباط برقرار کنم، درحالی‌که همواره این سخن استاد را به خودم یادآوری می‌کنم: «... انجام دادن، اما بدون درطلب‌بودن» («در دائو»، هنگ ‌یین)

در برابر فرازونشیب‌های کسب‌وکار آرام می‌مانم و هر روز سه کارسه کارمطالعه فا، روشنگری حقیقت، فرستادن افکار درست. را بر هر چیز دیگری مقدم می‌دانم. ازآنجاکه دیگر نمی‌توانستم مانند گذشته در پروژه‌های متعدد دافا مشارکت کنم، از خودم می‌پرسیدم که آیا در تزکیه عقب افتاده‌ام. ازطریق مطالعه فا به این درک رسیدم که وظیفه‌ام این است که در مسیر کنونی‌ام، سه کار را به‌خوبی انجام دهم و به‌طور استوار در مسیر تزکیه یک مرید دافای دوره اصلاح فا گام بردارم.

این‌ها تجربه‌های اخیر و هنوز سطحی من از تزکیه در جامعه مردم عادی است. لطفاً هرجا نیاز به بهبود دارد، به آن اشاره کنید.

‏(ارائه‌شده در کنفرانس فای ۲۰۲۶ در بخش آلمانی‌زبان سوئیس)