(Minghui.org) من و همسرم در منطقه‌ای نسبتاً روستایی در شمال چین زندگی می‌کنیم. در سال ۲۰۰۴، تمرین‌کنندگان در منطقه ما، مقاله استاد را دریافت کردند که در آن آمده بود:
«... هر شخصی باید بیرون بیاید و حقیقت را آشکار کند، آن‌را به هر دشت و دره، کوه و تپه بیاورید و جایی‌که مردم وجود دارند، حتی یک منطقه را هم از قلم نیندازید.» («وابستگی‌های بشری را رها کنید و مردم دنیا را نجات دهید»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر جلد 3)
پس از اینکه بارها و بارها این مقاله را مطالعه کردیم، همه تمرین‌کنندگان مصمم شدند که مردم را طبق الزامات استاد نجات دهند.
توزیع مطالب فالون گونگ در بسیاری از روستاهای اطراف
پس از هماهنگی با سایر تمرین‌کنندگان، من و همسرم مسئول توزیع مطالب اطلاع‌رسانی فالون دافا (فالون گونگ) در بیش از ۲۰ روستا شدیم. ازآنجاکه آن‌ها حداقل 16 کیلومتر از روستای ما فاصله داشتند، نمی‌توانستیم در مدت‌زمان کوتاهی، تمام روستاها را پوشش دهیم. بنابراین آن‌ها را به بخش‌هایی تقسیم کردیم. در ابتدا، در طول روز، با دوچرخه یا گاهی اوقات با تراکتور، برای توزیع مطالب می‌رفتیم.
بعداً در سال 2012، برای اجتناب از آزار و شکنجه به‌دست پلیس و مشکلات مالی ناشی از آزار و شکنجه، خانه‌مان را ترک کردیم و در کارخانه‌ای در شهر مشغول به کار شدیم.
آن کارخانه 32 کیلومتر از خانه‌مان در روستا فاصله داشت. بازگشت به آن منطقه آسان نبود، اما باید به وعده خود درخصوص توزیع مطالب عمل می‌کردیم. ما درباره راه‌حل‌های ممکن تبادل‌نظر کردیم و تصمیم گرفتیم یک موتورسیکلت جدید با قیمت بیش از ۳۰۰۰ یوان خریداری کنیم.
روزها در شهر کار می‌کردیم و سپس بعد از کار، راهی خانه‌مان در روستا می‌شدیم. با توجه به زمان سفر، همیشه بعد از نیمه‌شب به خانه می‌رسیدیم. مسافتِ طولانی و تاریکی مشکل بزرگی نبود، اما شرایط زمستان چالش‌برانگیز بود، به‌خصوص در سرمای شدید زمستان که دو یا حتی سه لایه لباس ضخیم می‌پوشیدیم. هنگام توزیع مطالب اطلاع‌رسانی نمی‌توانستیم دستکش به دست کنیم، زیرا بیرون کشیدن مطالب خیلی سخت می‌شد. در ابتدا، دستانمان از شدت سرما خشک و دردناک می‌شد، اما طولی نمی‌کشید که گرم می‌شد. می‌دانستیم که استاد از ما محافظت می‌کنند.
در سال ۲۰۱۴، یک خودرو برقی خریدیم. از آن زمان، از آن برای توزیع مطالب استفاده کرده‌ایم، بنابراین در زمستان، کمتر در معرض سرما هستیم.
در ژوئن۲۰۱۸، شغل خود را رها کردیم و به خانه برگشتیم و به هشت سال آوارگی پایان دادیم. پس از مستقرشدن، کسب‌وکار کوچکی راه‌اندازی کردیم. ازآنجاکه محیط مغازه‌مان را تمیز نگه می‌داشتیم و رفتاری صادقانه و قابل‌اعتماد داشتیم، اعتماد مشتریانمان را جلب کردیم. از همه مهم‌تر، توزیع مطالب روشنگری حقیقت از این طریق بسیار راحت بود.
در طی بیش از ۲۰ سال گذشته، هیچ‌یک از روستاهایی را که قول داده بودیم پوشش دهیم، از دست نداده‌ایم، زیرا می‌دانستیم که آن مردم منتظر برکات دافا هستند. در طول این روند، با سختی‌ها و مشکلات زیاد و نیز خطر گزارش‌شدن به پلیس روبرو شدیم. اما ازآنجاکه دافا را در قلب خود داشتیم، نسبتاً آرام بودیم. تحت حمایت استاد، هر بار توانستیم با خیال راحت به خانه برگردیم. قلب‌مان پر از شادی بود، زیرا به عهد خود برای نجات موجودات ذی‌شعور عمل می‌کردیم. می‌دانیم که این همچنین سفر ما برای بازگشت به خانه آسمانی‌مان است.
سفر به بیش از ۷۰ روستا، به‌منظور کمک به مردم برای ترک حزب کمونیست چین
بسیاری از مردم، مطالب ما را دریافت کرده‌اند و به حقیقت درباره دافا و آزار و شکنجه آن توسط حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) آگاه شده‌اند. اما چگونه می‌توانند از حزب کمونیست چین و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند؟ هم‌تمرین‌کنندگان معتقد بودند که ما باید برای کمک به مردم برای ترک حزب، بیرون برویم. ما هردو این آرزو را داشتیم و از حدود بهار و تابستان سال گذشته، شروع کردیم در این خصوص با مردم صحبت کنیم.
معمولاً صبح‌ها در مغازه مشغول بودیم. بعدازظهرها را صرف صحبت با مردم و کمک به آن‌ها برای ترک حزب می‌کردیم. در این روند، همیشه به فرستادن افکار درست برای ازبین‌بردن هرگونه مداخله توجه می‌کردیم و از استاد کمک می‌خواستیم.
افرادی که با آن‌ها ملاقات می‌کردیم کشاورزانی بودند که در مزارع کار می‌کردند، در سایه درختان استراحت می‌کردند، در فضای باز می‌نشستند یا در خیابان قدم می‌زدند. ما از هر فرصتی برای صحبت با مردم و کمک به آن‌ها برای ترک حزب استفاده می‌کردیم. بیش از ۹۰ درصد از مردم، با خروج از حزب موافقت می‌کردند و تقریباً همه آن‌ها از نام واقعی‌شان استفاده می‌کردند.
بسیاری از مردم، پس از ترک حزب کمونیست چین ابراز خوشحالی می‌کردند. بعضی می‌خواستند به ما نوشیدنی تعارف کنند، بعضی می‌خواستند ما را به خانه‌شان دعوت کنند. یک بار یک نشان یابود دافا را به پسری معلول دادیم. او کف دستانش را به هم فشرد و ادای احترام کرد. این صحنه آنقدر عمیق ما را تحت تأثیر قرار داد که اشک‌هایمان سرازیر شد. استاد بیان کردند: «... چه کسی تمامی آن مردم در این دنیا که برای دافا به اینجا آمدند را نجات می‌داد؟» («آموزش فا در روز جهانی فالون دافا»، آموزش فا در کنفرانس، جلد دوازدهم) آن پسر مدت زیادی منتظر این روز بود.
همچنین در این روند، بسیاری از کاستی‌هایمان را کشف کردیم. برای مثال، وابستگی شدیدی به انتخاب افراد داشتیم؛ برخی را به دیگران ترجیح می‌دادیم؛ و با افراد مختلف، برخوردهای متفاوتی داشتیم. متوجه شدیم که پشت این وابستگی ترس وجود دارد. وقتی شخصی را می‌دیدیم که شبیه یک مقام بازنشسته بود، تمایل نداشتیم به او نزدیک شویم. همچنین از هر فردی با قیافه خشن یا غیردوستانه، دوری می‌کردیم. اگر با بانویی مسن روبرو می‌شدیم، تمایل داشتیم از او بگذریم، زیرا فکر می‌کردیم که ممکن است بی‌سواد باشد و قادر به خواندن اطلاعات نباشد. همچنین گمان می‌کردیم جوانان نیز علاقه‌ای به شنیدن صحبت‌های ما ندارند.
بعداً متوجه شدیم که اگر خودمان را به‌خوبی تزکیه کنیم، می‌توانیم به نجات تعداد بیشتری از مردم کمک کنیم. این برداشت‌ها دقیقاً همان حوزه‌هایی بودند که باید در آن‌ها رشد کنیم. در آینده، سخت تلاش خواهیم کرد تا این کاستی‌ها را برطرف کنیم، در تزکیه بالغ‌تر شویم و به استاد کمک کنیم تا افراد بیشتری را نجات دهند.
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
