(Minghui.org) با تأمل درباره سختی‌هایی که از کاستی‌هایم در شین‌شینگم ناشی شده بودند، تصمیم گرفتم درباره این تجربه بنویسم تا براساس فا به درک روشن‌تری برسم و اطمینان یابم که می‌توانم از نو شروع کنم و مسیر تزکیه‌ام را به‌خوبی طی کنم.

سختی غیرمنتظره

تحت هدایت و نظم و ترتیب‌های استاد، برای اعتباربخشی به فا در پروژه‌ای کار می‌کنم که در انجام آن تا حد زیادی استقلال عمل دارم. در مراحل اولیه، برای رساندن خودم به حد الزامات این پروژه، خود را ملزم می‌کردم که در تزکیه کوشا باشم. وابستگی‌های بسیاری را رها کردم، به‌ویژه ترس از آزار و شکنجه و نگرانی‌های دیگر را. همچنین شدت و کیفیت فرستادن افکار درستم را به میزان چشمگیری بهبود بخشیدم. هرگاه با مداخله یا تضادی مواجه می‌شدم، با فرستادن افکار درست و نگاه به درون می‌توانستم به‌سرعت خودم را ارتقا دهم.

اما با کاهش فشار روانی، طی شش ماه گذشته وضعیت تزکیه‌ام به‌تدریج سست شد، هرچند همچنان روی پروژه کار می‌کردم. وابستگی به غذا به‌تدریج در من ریشه دواند و شدت گرفت؛ وابستگی به خرید نیز ظاهر شد. به خرید یک گوشی هوشمند تاشوی جدید فکر کردم، اما ازآنجاکه قابلیت‌های هوش مصنوعیِ جدیدترین مدل‌های این گوشی را شرکتی مستقر در سرزمین اصلی چین فراهم می‌کرد و این موضوع خطر امنیتی جدی‌ای به همراه داشت، از این فکر منصرف شدم. بعداً ذهنم درگیر ارتقای سیستم‌عامل گوشی فعلی‌ام شد که نسخه مخصوص بازارهای خارج از چین بود. پس از آزمایش نرم‌افزار هوش مصنوعی گوگل که روی گوشی نصب بود، درنهایت زمان زیادی را صرف پیکربندی تنظیمات امنیتی این سیستم جدید مجهز به هوش مصنوعی کردم.

با شدت‌گرفتن این وابستگی‌ها، وضعیت تزکیه‌ام به‌شکلی نامحسوس رو به افول گذاشت. مدت زمانی که هر روز به رونویسی جوآن فالون از حفظ اختصاص می‌دادم، از سه ساعت به کمتر از دو ساعت کاهش یافت. برنامه‌ام برای بیدارشدن در ساعت ۳:۲۰ بامداد و انجام تمرینات صبحگاهی نیز مختل شد. اغلب نمی‌توانستم به‌موقع بیدار شوم و بارها شروع تمرینات را به تأخیر می‌انداختم. درنتیجه، مدت انجام تمرین دوم، یعنی نگه‌داشتن چرخ، به نیم ساعت کاهش یافت. اغلب نمی‌توانستم هر پنج تمرین را پیش از ساعت ۶ صبح به پایان برسانم و مجبور می‌شدم در زمان‌های دیگری، تمرینات انجام‌نشده را جبران کنم. این وضعیت مرتب تکرار می‌شد.

این موضوع به‌شدت آزارم می‌داد، زیرا می‌دانستم که از وابستگی‌هایم ناشی می‌شود. می‌خواستم اوضاع را اصلاح کنم، اما نمی‌توانستم پیشرفت کنم. حدود سه یا چهار هفته پیش، خواب دیدم که فردی دچار مشکل شده است. یادبودهای دافا را که همراهم داشتم بیرون آوردم تا به او کمک کنم. متوجه شدم که فقط یکی از آن‌ها حاوی اطلاعات روشنگری حقیقت بود و عبارات «فالون دافا خوب است، حقیقت، نیک‌خواهی، بردباری خوب است» نیز رویش نوشته نشده بود.

حدود ده روز پیش، هنگامی که در محل کار بودم، مدتی را به انجام کارهای مربوط به پروژه اعتباربخشی به فا اختصاص دادم. ناگهان سرپرستم در محل کار از من خواست به موضوعی فوری رسیدگی کنم، بنابراین از پشت میزم بلند شدم. وقتی چند دقیقه بعد برگشتم، دیدم یکی از همکاران جدیدم به نام «آن» پشت میز کارم است. او متوجه کارهایی شده بود که در ارتباط با دافا انجام می‌دادم. با اضطراب اصرار کرد که آن کار را کنار بگذارم و هشدار داد که خطرناک است. وقتی وحشت و ترس را در چشمانش دیدم، به او اطمینان دادم که جای نگرانی نیست و از او خواستم آرام باشد.

درواقع، اآن فرد بسیار توانمندی است و پیش‌ازاین رابطه کاری بسیار خوبی با هم داشتیم. اغلب هر زمان لازم بود، به کمکش می‌رفتم یا کارهایش را به‌جای او انجام می‌دادم. قبلاً درباره دافا با او صحبت کرده بودم. او وقوع آزار و شکنجه را انکار نمی‌کرد، اما معتقد بود که دولت حتماً دلایلی برای این کار داشته است. در کمال ناباوری، آن فعالیت‌هایم را به شرکت گزارش داد. همان بعدازظهر، در محل کار دچار مشکل شدم: سرپرست مسئول مرا برای گفت‌وگو فراخواند و گفت که نباید برای سازمان دردسر درست کنم. روز بعد، رئیس بخش ما که به سفر کاری رفته بود، فوراً فراخوانده شد تا برگردد و به این وضعیت رسیدگی کند.

کجای کار اشتباه کرده بودم؟

ناگهان احساس کردم که حجم عظیمی از عوامل شیطانی، از بُعدهای دیگر به‌سمتم هجوم آورده‌اند و فشار شدیدی بر من وارد می‌کنند. بدنم شروع به نشان‌دادن همان واکنش‌های جسمی‌ای کرد که در موارد قبلی آزار و شکنجه تجربه کرده بودم. ذهنم پر از افکار مزاحم شده بود و در قلبم، احساس فشار و گرفتگی داشتم. می‌دانستم که نیروهای شیطانی قصد آزار و شکنجه مرا دارند، اما کجای کار اشتباه کرده بودم؟ مسلماً خودِ عمل اعتباربخشی به فا نمی‌توانست اشتباه باشد. وقتی نسخه دیجیتال آموزه‌های دافا را باز کردم و در قلبم از استاد خواستم که مرا راهنمایی کنند، همانطور که صفحه را به سمت پایین می‌بردم، بلافاصله جمله‌ای در همان بالای صفحه توجهم را جلب کرد:

«وقتی وابستگی‌تان سر برمی‌آورد، نیروهای کهن کاری می‌کنند که پلیس درِ خانه‌تان را بکوبد. پلیدی و شرارت به سراغتان خواهد آمد.» (آموزش فا در روز جهانی فالون دافا)

شوکه شدم و دریافتم که این وابستگی‌های بشری خودم بودند که باعث شده بودند چنین مشکلی برایم پیش بیاید. بلافاصله در قلبم به اشتباهم نزد استاد اعتراف کردم و از ایشان خواستم مراقبم باشند. سپس شروع به فرستادن افکار درست کردم تا این آزار و شکنجه را نفی کنم. اما این بار روند کار متفاوت بود. تعداد عوامل شیطانی در بُعدهای دیگر، بسیار زیاد و طاقت‌فرسا بود و به نظر می‌رسید پایانی ندارند. علاوه‌بر این، ذهن خودم نیز پر از افکار مزاحم بود. بدتر اینکه، هرچند درک می‌کردم فشار ناشی از اعتباربخشی به فا چیزی است که یک فرد عادی هرگز نمی‌تواند تحمل کند و تصمیم اَن برای گزارش‌دادن من، از ترس اینکه خودش نیز گرفتار شود، از دیدگاه او قابل‌درک بود، بازهم نمی‌توانستم مانع احساس رنجش نسبت به او شوم. احساس می‌کردم بیش‌ازحد واکنش نشان داده و نه‌تنها برای من، بلکه برای خودش و رئیس بخشمان نیز دردسر بزرگی درست کرده است.

یک روز بعدازظهر، اتفاقی شنیدم که «آن» تلفنی با دختر هفت یا هشت‌ساله‌اش صحبت می‌کرد. با اینکه یک دفتر کار بین ما فاصله بود، صدای تلفنش که روی بلندگو قرار داشت، کاملاً شنیده می‌شد. می‌توانستم صدای معصومانه دخترش و همچنین حرف‌های صبورانه و محبت‌آمیز آن را که برای آرام‌کردن او می‌گفت، به‌وضوح بشنوم. کاملاً مشخص بود که چقدر فرزندش را دوست دارد. در آن لحظه ناگهان به نکته‌ای پی بردم: برای مردم عادی، خانواده و عزیزانشان مهم‌ترین چیزهای زندگی هستند. آن که در فضای وحشت ایجادشده به‌دست اهریمن در چین زندگی می‌کرد، درواقع مادری بود که با اقداماتش می‌خواست از گرفتارشدن یا آسیب‌دیدن خانواده‌اش جلوگیری کند. توانستم خودم را جای او بگذارم و ترس و وحشتی را که هنگام وقوع آن اتفاق نشان داده بود، واقعاً درک کنم. درواقع، آن حتی پس از گزارش‌دادن من، یادآوری کرد که مطالب مربوط به دافا را به‌خوبی پنهان کنم تا کسی آن‌ها را پیدا نکند. او انسان بدی نیست.

در جریان مشکلات پیاپی‌ که پس از آن در محل کارم پیش آمد، رئیس بخشمان که مجبور بود به‌طور معمول جلساتی برای گفت‌وگو با من برگزار کند، اغلب احساس درماندگی‌اش را آشکار می‌کرد و می‌گفت: «من خانواده و فرزند دارم و باید زندگی عادی‌ام را ادامه دهم. چند سال دیگر بازنشسته می‌شوم. مطمئناً نمی‌خواهی ما شغلمان را از دست بدهیم، درست است؟»

با مطالعه فا و تأمل عمیق در روزهای بعد، به درک روشنی رسیدم: مردم عادی تحت کنترل نیروهای شیطانی قرار می‌گیرند و به انجام کارهای بد واداشته می‌شوند. اما علت اصلی، شکاف‌هایی در شین‌شینگ خودم بود که نیروهای شیطانی از آن‌ها سوءاستفاده کردند. این مسئله آزار و شکنجه یک فرد به‌دست فردی دیگر نیست؛ بلکه نبردی میان نیروهای الهی و شیطانی است که در آن شیطان درواقع دافا و تمرین‌کنندگانی را که از آن حمایت می‌کنند، مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهد. درواقع، مردم عادی همان کسانی هستند که ما باید از آن‌ها محافظت کنیم. دقیقاً به‌دلیل شکاف‌های موجود در تزکیه خودم بود که نیروهای شیطانی آن را تحت کنترل گرفتند تا علیه دافا و تمرین‌کنندگان مرتکب گناه شود. مشکل اصلی از من بود. او نیز قربانی است و نباید با هیچ پیش‌داوری‌ای به او نگاه کنم.

در محل کار همچنان با مهربانی با آن رفتار می‌کردم و هر زمان لازم بود، کمکش می‌کردم و کارهایش را به‌جای او انجام می‌دادم. هرچند هر بار که به کمکش می‌رفتم، از من تشکر می‌کرد، حالت گرفته چهره‌اش نشان می‌داد که هنوز مانعی میان ما وجود دارد.

مواجهه با پلیس محلی

یک هفته از آن اتفاق می‌گذشت که یک روز صبح، مأمور لیم، مأمور پلیس مسئول ناحیه ما، با من تماس گرفت. او از من خواست که بعدازظهر همان روز با او ملاقات کنم. می‌دانستم که محل کارم حتماً طبق روال مقرر، موضوع را به اداره پلیس محلی اطلاع داده است. موافقت کردم که طبق درخواستش با او ملاقات کنم. پس از قطع تماس، احساس کردم عوامل شیطانی زیادی از بُعدهای دیگر به من فشار می‌آورند. دریافتم که ملاقات پیش رو نبردی میان نیروهای خیر و شر خواهد بود. استاد به من اشاره‌ای کردند که این وضعیت را با نیک‌خواهی حل‌وفصل کنم.

در زمان استراحت ناهار، برای ازبین‌بردن شیطان افکار درست فرستادم. در ابتدا بر ازبین‌بردن نیروهای شیطانی پشت‌سر آن مأمور پلیس و سایر افرادی که قرار بود در جلسه حضور داشته باشند، و نیز پاک‌سازی عوامل شیطانی در بُعدهای دیگر در محل ملاقات تمرکز کردم. با کمک استاد، افکار درستم به‌تدریج قدرتمندتر شدند و دیگر از دیدگاهی صرفاً بشری به این وضعیت نگاه نمی‌کردم. از اعماق وجودم فکری درست و استوار فرستادم: سه قلمرو را استاد به‌منظور اصلاح فا و نجات همه موجودات ذی‌شعور در جهان هستی آفریده‌اند و اگر این هدف وجود نداشت، سه قلمرو نیز وجود نمی‌داشت. موجودات ذی‌شعور به‌طور خاص به اینجا آمده‌اند تا به‌دست استاد نجات یابند. خرد و توانایی‌های انسان محدود است و این محدودیت به این منظور در نظر گرفته شده است که افراد بتوانند در حالت ناآگاهی، خالص‌ترین افکار درست ممکن را نسبت به فا شکل دهند. هیچ‌یک از این‌ها آفریده نشده‌اند تا ابزاری برای عوامل شیطانی باشند که در اصلاح فا مداخله کنند یا موجودات ذی‌شعور را مورد آزار و شکنجه قرار دهند. استاد هیچ‌گونه مداخله عوامل شیطانی را که مانع نجات موجودات ذی‌شعور شود، به رسمیت نمی‌شناسند. آزار و شکنجه و مداخلاتی که من و اطرافیانم را هدف قرار داده‌اند، نظم و ترتیب‌ استاد نیستند و من نیز آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسم. علاوه‌بر این، اجازه نخواهم داد عوامل شیطانی خودسرانه افراد ارزشمندی را که استاد قصد نجاتشان را دارند، مورد آزار و شکنجه قرار دهند. باشد که همه این عوامل شیطانی، همراه با نظم و ترتیب‌هایشان و عوامل شیطانی زیربنای آن‌ها، کاملاً متلاشی شوند.

پس از دو ساعت فرستادن افکار درست، میدان بُعدی اطرافم پاک و روشن شد. وضعیت جسمی غیرعادی‌ای که تجربه می‌کردم از بین رفت؛ ذهنم هوشیار و افکار درستم قوی شد. آن بعدازظهر، نیم ساعت زودتر به نزدیکی محل ملاقات رسیدم. پس از اینکه مدتی افکار درست فرستادم تا آن ناحیه را پاک‌سازی کنم، درست سر ساعت مقرر به محل تعیین‌شده رسیدم. وقتی وارد اتاق شدم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، حالت چهره مأمور لیم بود که ترکیبی از درماندگی و رنجش را نشان می‌داد. به او سلام کردم. با اشاره از من خواست بنشینم. پس از نشستن، با لبخند به حاضران سلام کردم. در میان آن‌ها مأموران پلیس امنیت داخلی، مسئولان دفتر اداری محله و کارکنان محلی حضور داشتند.

می‌دانستم که با توجه به فضای نظارت متقابل، آن‌ها نمی‌توانند افکار یا احساسات واقعی خود را بیان کنند. اما ضروری بود که ابتدا دروغ‌های منتشرشده به‌دست ح.ک.چ، یعنی این ادعا را که تمرین‌کنندگان فالون دافا تهدیدی برای کشور هستند، برطرف کنم. در همان آغاز گفت‌وگو، با آرامش و صداقت اظهار کردم که به‌عنوان یک شهروند چینی، عمیقاً کشور و مردمم را دوست دارم و صمیمانه خواهان به‌زیستی و سعادت و امنیت هم‌وطنانم هستم. توضیح دادم که همه کارهایی که انجام داده‌ام در چارچوب قوانین موجود بوده و هدفم خیر و صلاح کشور است. این باور قلبی من است.

آن‌ها پرسیدند: «ازآنجاکه حکومت قبلاً موضع رسمی خود را درباره مسئله فالون دافا اعلام کرده است، چرا همچنان بر مخالفت با دولت اصرار داری؟» توضیح دادم که سیاست‌های حکومت نمی‌توانند در تک‌تک مسائل درست باشند. انقلاب فرهنگی را مثال زدم: اگر هیچ‌کس آن را زیر سؤال نمی‌برد یا بر اصلاح آن اشتباهات اصرار نمی‌کرد، انقلاب فرهنگی هرگز پایان نمی‌یافت؛ درحالی‌که به اعتراف رهبران بلندپایه آن زمان، اقتصاد کشور در مراحل پایانی آن دوره در آستانه فروپاشی قرار داشت.

با ادامه گفت‌وگو، استدلال اصلی آن‌ها این بود که چون اقتصاد کشور به میزان چشمگیری بهبود یافته است، پس وضعیت کلی چین باید مثبت باشد و بنابراین سیاست‌های دولت نیز باید درست باشند. آن‌ها ادعا می‌کردند که دیدگاه‌های تعداد اندکی از افراد نمی‌تواند نماینده نظرات اکثریت باشد. اصرار داشتند که من نیز به‌عنوان کسی که از این پیشرفت‌ها بهره‌مند شده‌ام، باید با حکومت همسو باشم؛ درغیراین‌صورت، در فضای سیاسی کنونی، نه‌تنها خودم و محل کارم آسیب می‌دیدیم، بلکه خانواده‌ام نیز تحت ‌تأثیر قرار می‌گرفت. درواقع، آن‌ها از ترکیبی از تطمیع و اجبار استفاده می‌کردند؛ از منافع شخصی به‌عنوان طعمه بهره می‌گرفتند و هم‌زمان آشکارا و مستقیم تهدید می‌کردند.

می‌دانستم که این شیوه معمول آن‌ها در چنین گفت‌وگوهایی است، بنابراین تصمیم گرفتم مستقیماً استدلالشان را رد نکنم. این کار کمک کرد فضای دوستانه گفت‌وگو حفظ شود. درعوض، به مسائلی که مطرح کردند، ازجمله تردیدشان درباره اعتقاد به موجودات الهی، این پرسش که چرا تمرین‌کنندگان ممکن است از درمان پزشکی صرف‌نظر کنند و بحث درباره علمی‌بودن یا نبودن چی‌گونگ، پاسخ‌هایی منطقی دادم.

توضیح دادم که فالون دافا درواقع در چین قانونی است. پیش از سال ۱۹۹۹، شمار زیادی از متخصصان بسیار تحصیل‌کرده و مقامات بلندپایه تمرین آن را آغاز کرده بودند. این افراد به تفکر دقیق، منطقی و تحلیلی شهرت داشتند و کسانی بودند که شواهد و تأییدپذیری را ضروری می‌دانستند. غیرممکن بود که آن‌ها بدون دلایل محکم، به‌سادگی به چیزی باور پیدا کنند. دقیقاً به این دلیل بود که فالون دافا از دیدگاهی علمی، توضیحی جامع و منسجم درباره جهان عینی ارائه می‌داد و فواید جسمی ملموسی داشت که این‌ تعداد زیاد از چنین افرادی به آن جذب شدند.

درباره مسئله درمان پزشکی توضیح دادم که برای افراد عادی، مصرف دارو هنگام بیماری، روش معمول است. اما برای یک تمرین‌کننده، وضعیت متفاوت است. در سنت بودایی، بیماری تجلی کارمای ناشی از اعمال بدی تلقی می‌شود که فرد در زندگی گذشته مرتکب شده است و اساساً نوعی بازپرداخت بدهی کارمایی است. سپس دو تجربه شخصی را تعریف کردم که در آن‌ها ازطریق تمرینم کارما را از بین برده بودم. در یکی از این موارد، چندین سال، هر سال حدود یک هفته دچار درد شدیدی در دندان‌های قسمت عقب و سمت چپ دهانم می‌شدم. سرانجام این وضعیت به ایجاد زخمی بزرگ و چرکی روی پوست سرم، پشت گوش چپم، منجر شد که حدود یک ماه درد طاقت‌فرسایی ایجاد کرد. درست زمانی که به نهایت توان تحملم رسیده بودم، در خواب به من نشان داده شد که در زندگی گذشته، هنگامی که مأمور پلیس بودم، به سر یک مظنون شلیک کرده بودم. گلوله از قسمت عقب و سمت چپ دهانش وارد شده و از پشت جمجمه‌اش خارج شده بود. دردی که در این زندگی می‌کشیدم، پیامد کارمایی آن عمل در زندگی پیشین بود. وقتی این موضوع را درک کردم، درد شدید به‌شکلی معجزه‌آسا ناپدید شد و دیگر هرگز بازنگشت. آن‌ها با شنیدن این ماجرا خندیدند و گفتند: «این‌قدر عجیب و خارق‌العاده است که می‌شود درباره‌اش کتاب نوشت!»

گفت‌وگوی ما یک ساعت طول کشید و حدود یک‌سوم این زمان صرف توضیح حقایق درباره فالون دافا شد. پس از آن، مأمور پلیس محلی پیشنهاد کرد که گفت‌وگو را به پایان برسانیم. توصیه کرد که بگذارم اوضاع به همین منوال بماند و به رفاه و آسایش خودم و خانواده‌ام فکر کنم. متوجه شدم که منظور واقعی‌اش این است که باید آن‌ها را نیز در نظر بگیرم و برایشان دردسری ایجاد نکنم. گفت‌وگو در فضایی دوستانه به پایان رسید. هنگام ترک محل، در قلبم مصمم شدم که از آن پس همه موجودات ذی‌شعور را در قلبم جای دهم و با پشتکار تزکیه کنم. نباید اجازه دهم نیروهای کهن از هیچ شکافی در تزکیه‌ام سوءاستفاده کنند یا دیگران را تحت کنترل بگیرند تا تمرین‌کنندگان را مورد آزار و شکنجه قرار دهند.

اصلاح وضعیت تزکیه‌ام و درک‌هایی که کسب کردم

پس از آن، استاد به من اشاره کردند که باید اهمیت بیشتری برای مطالعه فا قائل شوم. آن شب، نوشتن جوآن فالون از حفظ را آغاز کردم، کاری که زمان زیادی می‌برد. پس از سه ساعت و نیم مطالعه فا، دریافتم که نه‌تنها خودم اصلاح و پاک‌سازی شده‌ام و شادی ناشی از درک اصول فا را تجربه کرده‌ام، بلکه درحالی‌که با ذهنی متمرکز فا را مطالعه می‌کردم، استاد میدان بُعدی شهری را که در آن زندگی می‌کنم نیز پاک‌سازی کرده بودند. در گذشته، برای دستیابی به چنین نتیجه‌ای مجبور بودم زمان قابل‌توجهی را صرف فرستادن افکار درست کنم. بلافاصله سخنان استاد به ذهنم آمد: «شما تلاش خود را به انجام می‌رسانید و استادتان بقیۀ مسائل را اداره می‌کند.» (سخنرانی اول، جوآن فالون) برای مدتی طولانی، بیش‌ازحد بر توانایی‌های خودم تأکید کرده بودم، درحالی‌که این فکر درست که دافا و استاد اساس همه‌چیز هستند، در ذهنم کم‌رنگ شده بود.

با ادامه مطالعه فا، وضعیت ذهنی‌ام به‌تدریج آرام و آسوده شد و محیط اطرافم نیز تحت ‌تأثیر دافا هماهنگ‌تر شد. حتی مدیر بخشم شروع به شوخی‌ با من کرد. همکارم آن نیز که همیشه تاحدی مضطرب بود، پس از اینکه طبق معمول از او خواستم در انجام کاری کمکم کند، حالت تدافعی‌اش را کنار گذاشت. او حتی از من خواست کارش را بررسی کنم. آن بعدازظهر، وقتی لبخند زد و گفت: «راستی، چیزی را که لازم داشتی آماده کرده‌ام»، فهمیدم که دیگر نسبت به من احساس نگرانی و تردید ندارد. در میان سختی‌هایی که نیروهای کهن تحمیل کرده بودند، موجودات ذی‌شعور را از خود نرانده بودم و هنوز امیدی برای نجات او وجود داشت.

درحالی‌که این مطالب را می‌نویسم، اشک‌های سپاسگزاری از استاد، بر گونه‌هایم جاری است. می‌دانم که برای عبور از این سختی ناگهانی، عظیم و به‌ظاهر خطرناک، استاد حتماً بار دیگر مقدار عظیم و تصورناپذیری از کارما را به‌جای من و مردم جهان تحمل کرده‌اند.

وقتی با دقت درباره وضعیت قبلی تزکیه‌ام تأمل کردم، از خودم پرسیدم: چه مدت بود که صرفاً ظاهر باثباتی از تزکیه را حفظ کرده بودم، بی‌آنکه واقعاً شین‌شینگم را ارتقا دهم؟ سستی طولانی‌مدت، اشتیاقم را برای همگون‌شدن با فا کم‌رنگ کرده بود. دیگر پس از مطالعه فا، شادیِ محوشدن در فا را تجربه نمی‌کردم؛ اشتیاقم را برای اینکه هر فکر و تصورم را با فا هماهنگ و به استاد نزدیک نگه دارم، فراموش کرده بودم؛ دیگر نگران امنیت مردم جهان و موجودات ذی‌شعور پشت‌سر آن‌ها نبودم؛ و دیگر آن هوشیاری و انضباط شخصی گذشته را نداشتم که باعث می‌شد وابستگی‌ها را نیروهایی خطرناک و ویرانگر بدانم.

با افزایش وابستگی‌هایم، زمان بیشتری را صرف لذت‌بردن از خوشی‌های دنیوی می‌کردم. میل به اثبات توانایی‌هایم، همراه با ناتوانی در تحمل بیکاری، باعث شده بود مسئولیت خطیری را که برای نجات موجودات ذی‌شعور بر عهده دارم، از یاد ببرم. درواقع، یک بار موجوداتی از قلمروهای بالاتر را دیده بودم که با التماس از من می‌خواستند پادشاهانشان را که در دنیای بشری گرفتار شده بودند، نجات دهم. به‌خوبی از وضعیت نومیدکننده و اندوه‌بار این موجودات آگاه هستم. اما، وابستگی‌هایی که از سستی‌ام در تزکیه پدید آمده بودند، باعث شدند به اشاره‌های استاد و درخواست‌های ملتمسانه این موجودات ذی‌شعور بی‌توجهی کنم.

برای اینکه بتوانم باقی‌مانده مسیر تزکیه‌ام را به‌خوبی طی کنم، باید این وابستگی‌ها را از بین ببرم. آن‌ها نیز موجوداتی زنده هستند که می‌توانند رنج بکشند؛ موجوداتی که به‌دلیل وضعیت نادرست تزکیه‌ام به وجود آمده‌اند، درحالی‌که اصلاً لازم نبود چنین وضعیتی پیش بیاید. اگر همواره ذهنیت درست یک تزکیه‌کننده را به این شکل حفظ کرده بودم:

«او پر از آرمان‌های بی‌نظیر است، درحالی‌که جزئیات کوچک را در نظر می‌گیرد.» («فرزانه»، نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر)

آن وقت، این وابستگی‌ها هرگز جوانه نمی‌زدند یا ریشه نمی‌دواندند. از این نظر، در حق آن‌ها کوتاهی کردم.

تزکیه موضوع کم‌اهمیتی نیست؛ همچنین چیزی نیست که بتوان آن را با منطق بشری سنجید و مثلاً تصور کرد که مقدار معینی از شایستگی، خودبه‌خود نتیجه مشخصی را تضمین می‌کند. تزکیه امری جدی است و فا معیارهای خاص خود را دارد. هنگامی که وابستگی‌ها ظاهر می‌شوند، قلمرو معنوی فرد ناگزیر تنزل می‌یابد، ظرفیت او برای دربرگرفتن موجودات ذی‌شعور کاهش پیدا می‌کند و نظام کیهانی متناظر با وجودش آسیب می‌بیند. علاوه‌بر این، نیروهای کهن در کمین و مشتاق‌ هستند تزکیه‌کنندگان را به سقوط بکشانند و در این روند، موجودات ذی‌شعور را نابود کنند.

اصلاح فا اکنون در مراحل پایانی خود قرار دارد. امیدوارم هم‌تمرین‌کنندگان از اشتباهات من درس بگیرند، با نهایت جدیت با تزکیه و مسئولیت‌های خود برخورد کنند و درحالی‌که این بخش پایانی مسیر را با گام‌هایی استوار طی می‌کنند، تا حد امکان حیات‌های بیشتری را نجات دهند. بیایید شایسته اعتمادی باشیم که موجودات الهی به ما کرده‌اند و انتظارات استاد را برآورده کنیم.

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)