(Minghui.org) تمرین فالون دافا را در سال ۱۹۹۵ آغاز کردم. در طول سه دهه، از مرحله تزکیه شخصی تا اصلاح فا، استاد لی هنگجی در هر قدم از مسیر از من محافظت کردهاند. نیکخواهی عظیم استاد و دافا باعث شدهاند هم ازنظر جسمی و هم ازنظر ذهنی فرد بهتری شوم.
در گذشته، تحت تأثیر شستوشوی مغزی ناشی از ایدئولوژی حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، فردی خودخواه، تندخو، رقابتجو و بددهن بودم و به دیگران توجهی نداشتم. آموزههای فالون دافا مرا به فردی باملاحظه، بااخلاق و شریف تبدیل کردند.
مطالعه آموزهها و نفی آزار و شکنجه
از ابتدا ملحد بودم و به مکافات کارمایی اعتقاد نداشتم. برای مقامات ح.ک.چ کار میکردم و همه کارهایم را براساس منافع شخصی انجام میدادم. درنتیجه، در شهر و استان محل زندگیام عنوان کارمند نمونه را دریافت کردم. این شهرت مختصر باعث شده بود از خودم راضی و مغرور باشم و تصور کنم از دیگران تواناتر هستم.
وقتی تازه تمرین را آغاز کرده بودم، انجام کارهای دافا را معادل تزکیه میدانستم و برایم دشوار بود که با ذهنی آرام فا را مطالعه کنم. فقط به این دلیل از استاد سپاسگزار بودم که آموزهها برایم مفید بودند.
در ده سال نخست آزار و شکنجه، بهدلیل امتناع از انکار باورم، شش بار دستگیر و سه بار به اردوگاههای کار اجباری فرستاده شدم. بهمنظور دادخواهی برای فالون دافا به پکن رفتم، برای مردم توضیح دادم که چرا ح.ک.چ فالون دافا را تحت آزار و شکنجه قرار میدهد، با وکلا برای آزادسازی تمرینکنندگان زندانی همکاری و مقالات جدید استاد را توزیع میکردم. اعضای خانوادهام از آزار و شکنجه وحشتزده بودند و این موضوع درد و رنج فراوانی برایشان به همراه داشت. بهدلیل روحیه رقابتجویی و رنجشم، درحالیکه مورد آزار و شکنجه قرار میگرفتم، همچنان ح.ک.چ را مقصر رنجهایم میدانستم.
ازطریق مطالعه فا دریافتم که استاد آزار و شکنجه را به رسمیت نمیشناسند. بنابراین از خودم پرسیدم که اگر نه استاد و نه تمرینکنندگان آن را به رسمیت نمیشناسند، پس چرا آزار و شکنجه رخ میدهد؟
استاد بیان کردند:
«نیروهای کهن جرئت ندارند جلوی روشنگری حقیقت ما یا نجات موجودات ذیشعور را بگیرند. آنچه کلیدی است این است که وقتی کارها را به انجام میرسانید به آنها اجازه ندهید از شکافها در وضعیت ذهنیتان سوءاستفاده کنند.» (آموزش فا در کنفرانس فای ۲۰۰۲ در بوستون)
ناگهان دریافتم که نیروهای کهن تزکیه شخصی را در اولویت قرار میدهند. بهمحض اینکه افکارمان از فا منحرف شوند، هرقدر هم که از بهرسمیتشناختن نیروهای کهن خودداری کنیم، آنها از عقاید و تصورات بشریمان سوءاستفاده خواهند کرد، زیرا ما از قبل در مسیری قدم گذاشتهایم که آنها نظم و ترتیب دادهاند.
به درک عمیقتری از اهمیت مطالعه فا رسیدم. در گذشته، انجام کارهای دافا را معادل تزکیه میدانستم، زیرا به من احساس موفقیت میداد. بنابراین بیشتر وقتم را صرف انجام کارهای دافا میکردم و بهندرت فا را مطالعه میکردم. درک روشنی از تزکیه در دوران اصلاح فا نداشتم و خودم را قربانی آزار و شکنجه میدیدم.
وقتی مطالعه فا را در اولویت قرار دادم، اصول بسیاری را درک کردم. استاد بارها درباره چگونگی تزکیه در دوران اصلاح فا و اینکه مریدان دافا در این دوران نقش اصلی را بر عهده دارند، صحبت کردهاند. دریافتم که ما اینجا هستیم تا مردم را نجات دهیم، نه اینکه قربانی شویم. اینجا هستیم تا به استاد در اصلاح فا کمک کنیم، نه اینکه آزار و شکنجه را تحمل کنیم. اگر مسیر درست را طی کنیم و آزار و شکنجه را نفی کنیم، اهریمن جرئت نخواهد کرد ما را مورد آزار و شکنجه قرار دهد. وقتی حقیقت آزار و شکنجه را برای موجودات ذیشعور روشن میکنیم، آنها با احترامگذاشتن به دافا و پذیرفتن آن، نجات خواهند یافت و در جهان جدید آیندهای خواهند داشت.
همچنین دریافتم که نهتنها باید فا را بیشتر مطالعه کنم، بلکه لازم است این کار را با ذهنی آرام و پاک انجام دهم. درغیراینصورت، خواندن فا صرفاً کاری تشریفاتی خواهد بود و نمیتوانم چیزی از آن درک کنم. استاد بارها از ما خواستهاند که فا را بیشتر مطالعه کنیم. در بسیاری از مقالات مینگهویی، درباره ازبر کردن فا صحبت شده و تجربیات تمرینکنندگان مرا تحت تأثیر قرار داده بود. تصمیم گرفتم من نیز فا را ازبر کنم. این روند کمک بسیار بزرگی به من کرد و به درک عمیقتری رسیدم.
برای مثال، میدانستم که هم نیروهای کهن و هم استاد مسیری برای تزکیهام نظم و ترتیب دادهاند. اما، برایم روشن نبود که چگونه باید مسیر نظم و ترتیب دادهشده بهدست استاد را طی کنم. ازطریق مطالعه و ازبر کردن فا دریافتم که استاد پس از ژوئیه۱۹۹۹ هیچ آزمون یا سختیای برای تمرینکنندگان نظم و ترتیب ندادهاند؛ همه آزمونها و سختیهایی که با آنها مواجه میشویم، از نظم و ترتیبهای نیروهای کهن هستند و استاد صرفاً از نقشه خود آنها علیهشان استفاده میکنند. تا زمانی که از الزامات دافا پیروی کنیم، در مسیری قدم برمیداریم که استاد نظم و ترتیب دادهاند.
ارتقای شینشینگ و نوعدوستشدن در نقش هماهنگکننده
سالها کارکردن برای مقامات ح.ک.چ به من نشان داده است که دشوارترین کار، برقراری تعادل در روابط میان افراد است. ضربالمثلی رایج میگوید: «در خانوادهای پانزدهنفره، هرکس ذائقه متفاوتی دارد؛ یکی دوست دارد برنج دانهدانه باشد و دیگری فرنی برنج میخواهد.»
هماهنگکنندهبودن اغلب به این معناست که فرد در مرکز تضادها قرار میگیرد، بهویژه در دوران آزار و شکنجه. برخی تمرینکنندگان دوست دارند به هماهنگکننده متکی باشند. در سالهای اخیر، فاصله میان سطوح تزکیه تمرینکنندگان بیشتر شده و این موضوع هماهنگکردن آنها را دشوارتر کرده است. درنتیجه، کار هماهنگکننده اهمیت بیشتری پیدا کرده است. هماهنگکننده نقشی کلیدی در کمک به تمرینکنندگان یک ناحیه برای تشکیل بدن واحد و ایجاد محیطی مناسب برای مطالعه فا دارد. اگر تمرینکنندگان یک ناحیه مرتب مورد آزار و شکنجه قرار میگیرند و بهخوبی تزکیه نمیکنند، اغلب مشکلی در هماهنگی آن ناحیه وجود دارد.
وقتی تمرینکنندگان یک ناحیه نتوانند بدنی واحد را تشکیل دهند، اهریمن آنها را یکییکی مورد آزار و شکنجه قرار میدهد. هماهنگکننده خوب مانند نخی است که مرواریدها را به هم متصل میکند تا گردنبندی زیبا بسازد، یا مانند اتصالدهندهای است که چوبهای غذاخوری را کنار هم محکم میبندد تا مجموعهای نشکستنی تشکیل دهند. هماهنگکنندگان در بسیاری از امور نقش مهمی دارند؛ ازجمله راهاندازی محل تولید مطالب اطلاعرسانی، تشکیل گروه مطالعه فا، پیداکردن تمرینکنندهای برای انجام کاری خاص، یا گردهمآوردن همه برای مطالعه فا و نگاه به درون هنگام بروز مشکل. هماهنگکننده همچنین باید به حل مشکلاتی مانند تهیه کتاب دافا برای تمرینکنندهای جدید، ترمیم صفحات آسیبدیده یا جایگزینکردن صفحات مفقودشده کتابهای دافا، یافتن کسی برای نصب نرمافزارهای رایانهای یا تعمیر رایانهها بپردازد. همچنین کمک به تمرینکنندگانی که نمیتوانند به وبسایت مینگهویی دسترسی پیدا کنند و کمک به تمرینکنندگانی که بیمار یا دستگیر شدهاند و موارد دیگر برعهده اوست.
استاد به ما گفتهاند که بهدلیل مسائل امنیتی در دوران آزار و شکنجه، هماهنگی تمرینکنندگان را در گسترهای وسیع در چین انجام ندهیم. در نواحی کوچک به هماهنگکننده نیاز است و معیارهایی که هماهنگکنندگان باید برآورده کنند، بهویژه در دوران آزار و شکنجه، بسیار بالاست. آنها باید به دیگران کمک کنند و آنان را در مطالعه فا و ارتقای شینشینگ راهنمایی کنند و بهجای اینکه مانند یک سرپرست دستور بدهند، خود را یکی از تمرینکنندگان بدانند. همچنین باید برای انجام کارهای ضروری پیشقدم شوند.
هماهنگکننده ناحیه خودمان شدم و اغلب میخواستم این مسئولیت را کنار بگذارم، زیرا وابستگیهایم محنتهای بسیاری برایم ایجاد میکردند. بهیادآوردن مسئولیت و مأموریتم بهعنوان یک مرید دافا کمکم کرد که با وجود لغزشهای مکرر، این کار را ادامه دهم.
شهر ما به چند ناحیه تقسیم شده است و هر ناحیه یک هماهنگکننده دارد. همچنین برای چند ناحیه، یک هماهنگکننده کل وجود دارد. اما، برخی هماهنگکنندگان از مشکلات میترسیدند و برخی دیگر از آزار و شکنجه هراس داشتند. این هماهنگکنندگان نمیتوانستند وظایفشان را بهطور مؤثر انجام دهند. یکی از هماهنگکنندگان کل، دچار کارمای شدید بیماری شده بود و نمیتوانست مسئولیتش را انجام دهد. همچنین متوجه شدم که تمرینکنندگان یک ناحیه، هرگاه آزار و شکنجه شدت میگرفت، مطالعه گروهی فا را کنار میگذاشتند؛ برخی حتی خانه خود را ترک میکردند. بسیاری از این تمرینکنندگان برای روشنگری حقیقت بیرون نمیرفتند. درمقابل، تمرینکنندگان ناحیهای که هماهنگی خوبی داشت، سه کار را بسیار خوب انجام میدادند.
یک هماهنگکننده کل دید که هماهنگی ناحیه خودم را بهخوبی انجام میدهم و پیشنهاد کرد که در هماهنگی کلی نیز مشارکت کنم. بهانههایی آوردم تا از پذیرفتن این مسئولیت خودداری کنم. با مطالعه بیشتر فا دریافتم که ممکن است این نظم و ترتیب استاد باشد و نباید از عقاید و تصورات بشریام پیروی کنم. باید برای انجام آنچه استاد میخواستند، کمک میکردم.
به سراغ منگ، هماهنگکنندهای که از مشکلات میترسید و تمایلی به پذیرفتن مسئولیت بیشتر نداشت، رفتم. با هم بخشهایی از فا را درباره مسئولیتها و مأموریت مریدان دافا مطالعه کردیم. منگ بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و گفت که هنگام انجام کارهای هماهنگی با مقاومت زیادی مواجه میشود. وقتی بهتنهایی با مشکلات مواجه میشد احساس درماندگی میکرد و میخواست این مسئولیت را کنار بگذارد. او میخواست کسی در کار هماهنگی کمکش کند. بنابراین پیشنهاد دادم که به او کمک کنم. با افراد نسبتاً زیادی گفتوگو کردم و سرانجام لی را پیدا کردم که صلاحیت لازم را داشت و مایل بود کمک کند. اما لی در ناحیه منگ زندگی نمیکرد و لازم بود با هماهنگکننده ناحیه لی صحبت کنم. سرانجام آن هماهنگکننده موافقت کرد. سپس زمان و مکانی را تعیین کردم تا همه افراد درگیر در این موضوع دور هم بنشینیم و گفتوگو کنیم.
ناگهان جینگ، هماهنگکننده کلی که بهشدت بیمار بود، از هماهنگیهایی که انجام داده بودم باخبر و بهشدت عصبانی شد. سرم فریاد کشید و گفت که کارم را تأیید نمیکند. وقتی دلیلش را پرسیدم، فقط فریاد زد: «چون تأیید نمیکنم!» به همین سادگی، حاصل یک ماه تلاشم از بین رفت. مجبور شدم جلسه را لغو کنم و از تمرینکنندگانی که قرار بود در آن شرکت کنند، عذرخواهی کنم. آنقدر خجالتزده بودم که نمیدانستم به آنها چه بگویم.
احساس میکردم در حقم بیانصافی شده و شرمنده بودم. ذهنم کاملاً خالی شده بود. نمیدانستم چگونه با منگ روبهرو شوم؛ کسی که با من فا را مطالعه کرده بود، شجاعت غلبه بر مقاومتها را پیدا کرده بود و میخواست مسئولیت بپذیرد. بارها از او عذرخواهی کردم و با اصول فا به او دلگرمی دادم. در ظاهر عادی و آرام رفتار میکردم، اما بهمحض اینکه به خانه رسیدم، عقاید و تصورات بشریام بر من غلبه کردند. نمیتوانستم جلو خودم را بگیرم تا نزد دخترم که او نیز تمرینکننده است، شکایت و گله نکنم. از جینگ شکایت کردم و گفتم: «او بهشدت بیمار بوده و من میخواستم فا را مطالعه کند و دیگر نگران این موضوع نباشد. تمام تلاشم را کردم که خوشحالش کنم، اما سرزنشم کرد. دیگر ادامه نمیدهم!» نگاه به درون را کاملاً فراموش کرده بودم.
بعداً آرام شدم. میدانستم که جینگ معمولاً اینطور رفتار نمیکند و ما همیشه همکاری خوبی با هم داشتهایم. نمیتوانستم بفهمم چرا ناگهان تا این حد غیرمنطقی شده بود. در آن لحظه سخنان استاد به ذهنم آمد:
«بدون توجه به اینکه یک شخص چطور تزکیه میکند، نمیتواند وابستگیهایی که ازبین نبرده را پنهان کند. مهم نیست چطور تزکیه میکند، من از تمام روشها استفاده میکنم تا سرسختانهترین وابستگیهایش را به او نشان دهم- حتی زمانی که فکر میکند درحال انجام مقدسترین کار است. حتی وقتی در حال انجام کار دافا هستید هنوز آنها را آشکار خواهم کرد. این خوب نیست اگر خودِ آن کار به او در رشدش کمک نکند؛ بهبود شینشینگ او در اولویت اول است، ارتقاء او چیزی است که مهمترین است.» (آموزشها در کنفرانس دستیاران چانگچون)
ناگهان دریافتم که چرا جینگ آنطور رفتار کرده بود و چرا با چنین مقاومت شدیدی مواجه شده بودم. این موضوع هیچ ارتباطی به جینگ نداشت؛ استاد ازطریق سخنان جینگ وابستگیهای پنهان مرا آشکار میکردند. زمان آن رسیده بود که بیقیدوشرط به درون نگاه کنم و خودم را تزکیه کنم. وابستگیهای بسیار شدیدی به حفظ آبرو، شهرت و رقابتجویی در خودم پیدا کردم. خودم را برحق میدانستم، خودمحور بودم و تمایلی به شنیدن نظرات مخالف نداشتم.
این اتفاق به من آموخت که در تزکیه هیچچیز تصادفی نیست. هر تضادی فرصتی برای ارتقای شینشینگ ماست. بهعنوان تمرینکنندهای باسابقه، هنگام مواجهه با تضادها و مشکلات، ابتدا باید از خودم بپرسم چرا این اتفاق افتاده و چه وابستگیای باید از بین برود. همچنین لازم است از زاویه دیگری به تضاد نگاه کنم و آن را اتفاقی خوب بدانم.
همچنین متوجه شدم که هنگام برقراری ارتباط با دیگران، اغلب میخواستم «کار را سریع و از راه آسان انجام دهم» و این طرز فکر از فرهنگ ح.ک.چ ناشی میشد. برای اینکه واقعاً کاری را خوب انجام دهم، باید هر مرحله را با دقت پیش ببرم و سختیها را تحمل کنم تا بتوانم بهتدریج پیشرفت کنم و سرانجام موفق شوم. مانع واقعی، تمایل به میانبرزدن و راحتطلبی است.
پس از اینکه با وابستگیهایم روبهرو شدم و آنها را رها کردم، توانستم با ذهنی آرام با تضادهای دیرینه میان تمرینکنندگان مواجه شوم. بهتر میتوانستم قدردان نقاط قوت و تواناییهای سایر تمرینکنندگان باشم و از این نقاط قوت استفاده درست کنم. با تمرکز بر مطالعه و ازبر کردن فا، یاد گرفتم چگونه در میان تضادها خودم را کنار بگذارم و تفاوتهای میان خودم و سایر تمرینکنندگان را بپذیرم. هرچه مسائل جزئی کمتر آزارم میدادند، دیدگاه بازتری پیدا میکردم.
ازبینبردن رنجش، دستکشیدن از اعتباربخشی به خودم و یادگیری بردباری
به نظر میرسید که میتوانستم در تمرینکنندگان کاستیهایی پیدا کنم. پس از اینکه هماهنگکننده کل شدم، در کار هر هماهنگکنندهای اشکالاتی میدیدم. بهراحتی از تمرینکنندگانی که گفتار یا رفتارشان براساس فا نبود، آزرده میشدم. اغلب برخی از آنها را تحقیر میکردم. میدانستم که نباید این کار را انجام دهم، اما همچنان فکر میکردم قضاوتم درباره آنها درست است.
ازطریق مطالعه فا دریافتم که دیگران را تحقیر میکردم تا احساس بهتری نسبت به خودم داشته باشم. همه تزکیهکننده هستند و طبیعی است که عقاید و تصورات بشریشان را نشان دهند. وقتی عقاید و تصورات بشری دیگران را میدیدم، دقیقاً همان زمانی بود که باید به درون نگاه میکردم و شینشینگم را ارتقا میدادم. آزردهشدن از دیگران یا تحقیرکردن آنها از وابستگیهایم به نابردباری و نامهربانی ناشی میشد. اینکه فرد خود را بهتر و تواناتر از دیگران بداند، خطرناک است.
هر اتفاقی که در زندگی روزمرهام رخ میدهد، ممکن است فرصتی باشد که استاد برای ارتقای من نظم و ترتیب دادهاند. تمرینکنندگان مانند آینه هستند که کاستیهایم را به من نشان میدهند.
یکی از تمرینکنندگان در گروه مطالعه فا به نام تونگ، اغلب بلافاصله پس از پایان مطالعه فا میرفت. بهندرت تمایل داشت بماند و درباره تجربیات تزکیهاش گفتوگو کند. گاهی پس از مطالعه فا میماند، اما بهجای تبادل تجربه با دیگران، سرش را پایین میانداخت و به مطالعه فا ادامه میداد. وقتی دراینباره با او صحبت کردیم، ناراحت شد و دیگر در مطالعه گروهی فا شرکت نکرد. همچنین شکایت میکرد که سایر تمرینکنندگان از اصول فا پیروی نمیکنند و نمیخواهند او صحبت کند.
در آن زمان، نظرات منفی زیادی درباره تونگ داشتم. فکر نمیکردم بلد باشد چگونه به درون نگاه کند و معتقد بودم بهتر است در مطالعه گروهی فا شرکت نکند تا مجبور نباشیم با او سروکله بزنیم. چند روز بعد، هنگام مطالعه فا فکری به ذهنم رسید: «چطور میتوانم خودم را تمرینکننده بدانم؟ چرا اینقدر به ویژگیهای منفی تونگ توجه میکنم؟ ما از او خوشمان نمیآید، زیرا همگی این عقیده و تصور بشری را داریم که دیگران را تحقیر کنیم و نیروهای کهن از شکافهایمان سوءاستفاده میکنند تا تضاد را شدت دهند. باید به سخنان استاد گوش دهیم و بیشتر بر نقاط قوت و ویژگیهای خوب دیگران تمرکز کنیم.»
بهمحض اینکه ذهنیتم را تغییر دادم و آن عقیده و تصور بشریام را رها کردم، بسیاری از ویژگیهای خوب تونگ را به یاد آوردم. او بسیار کوشا بود و مسئولیتهای زیادی را در زمینه نجات مردم بر عهده داشت. سالها با پشتکار به کارش ادامه داده و فداکاریهای زیادی کرده بود. از بسیاری جهات، بهتر از بقیه ما عمل میکرد. او به این دلیل دیگر در مطالعه گروهی فا شرکت نمیکرد که خودش نیز بقیه ما را تحقیر میکرد و کاستیهای زیادی در ما میدید. به همین دلیل میخواست گروه را ترک کند. من نیز بهعنوان هماهنگکننده مرتکب اشتباه شده بودم.
مصمم شدم آن ماده منحطی را که باعث میشد همتمرینکنندهام را تحقیر کنم، از بین ببرم. برای حل مشکل، جلسهای با سایر تمرینکنندگان ترتیب دادم. با هم به درون نگاه کردیم و عقاید و تصورات بشریمان را تغییر دادیم. طولی نکشید که تونگ برای مطالعه فا به جمع ما بازگشت. نخستین روزی که برگشت، به ما گفت که پس از ترک گروه، درباره آن اتفاق بسیار فکر کرده و او نیز به درون نگاه کرده و پیشرفت کرده است.
یک بار به محل تولید مطالب اطلاعرسانی رفتم. تمرینکنندهای که آنجا کار میکرد، بیش از ۸۰ سال داشت. او دهها سال بهطور مداوم مطالب اطلاعرسانی چاپ کرده و کارش را بهخوبی انجام داده بود. اما، نشانههای پیری در او بسیار شدید بود: پشتش بهشدت خمیده شده بود، پاهایش آنقدر درد میکردند که نمیتوانست از پلهها پایین برود و وضعیت شنوایی و بیناییاش نیز رو به ضعف بود. بسیار نگران بود، اما نمیتوانست علت را پیدا کند. چند بار با او صحبت کردم، اما هر بار درنهایت میگفت: «خوب عمل نکردهام، با پشتکار پیشرفت نکردهام و وابستگیهای زیادی دارم.»
وقتی از او میپرسیدم چرا با بهطور کوشا پیشرفت نکرده و چه وابستگیهایی دارد، نمیتوانست به مورد مشخصی اشاره کند. اما، بهخوبی میدانست که سایر تمرینکنندگان اطرافش چه کاستیهایی دارند. وقتی شروع به انتقاد از سایر تمرینکنندگان کرد، عصبانی شد. او مانند آینهای بود که عقیده و تصور بشری مرا درباره تحقیر دیگران منعکس میکرد. این عقیده و تصور بشری بهشدت مانع تواناییام برای نگاه به درون میشد، زیرا معتقد بودم از دیگران بهتر هستم.
در جریان تزکیهام دریافتم که بهدلیل خودبینی شدیدم، بهراحتی تحت تأثیر قرار میگیرم. برای اینکه ثابت کنم خوب هستم، اغلب خودنمایی میکردم. وقتی با انتقاد مواجه میشدم، از خودم دفاع میکردم، زیرا نمیخواستم در حقم بیانصافی شود یا دیگران از من ایراد بگیرند. این رفتارها از وابستگیام به شهرت ناشی میشدند.
یکی از هماهنگکنندگان گفت که کار هماهنگی را بهخوبی انجام ندادهام و درنتیجه او نتوانسته مشکلات گروهش را حل کند. حرفهای ناخوشایند زیادی زد. بهجای نگاه به درون، از او رنجیدم. سپس به ذهنم رسید که به سخنان استاد گوش ندادهام. باید خودم را با فا میسنجیدم؛ او به این دلیل با من بدرفتاری کرده بود که وابستگیای داشتم. درواقع، درحال کمک به من بود تا پیشرفت کنم. در همین حین، وابستگیام به خودپسندی را نیز پیدا کردم؛ میخواستم چاپلوسی دیگران را بشنوم و هیچ انتقادی نشنوم. سپس قلبم گشوده و پذیرا شد و دیواری که در قلبم وجود داشت، همراه با رنجشم، شروع به فروریختن کرد.
سخن پایانی
یک تمرینکننده حقیقی باید مطالعه فا را در اولویت قرار دهد. فقط یک تمرینکننده حقیقی میتواند جدیت و اهمیت تزکیه را درک کند و در انجام هر کاری بیقیدوشرط به درون نگاه کند.
مرید دافا بودن افتخار بزرگی است. تزکیه برای اعتباربخشی به خودمان نیست، بلکه برای همگونشدن با فا و ازبینبردن وابستگیهاست تا بتوانیم نیکخواهی عظیمی در خود ایجاد کنیم. قدر هر فرصتی را که استاد برای ارتقای من نظم و ترتیب میدهند، خواهم دانست. قدر زمانی را که استاد با تحمل رنجهای عظیم برای ما تمدید کردهاند، خواهم دانست و مسیرم را بهخوبی طی خواهم کرد.
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وبسایت مینگهویی)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.