(Minghui.org) پس از هفت سال تمرین فالون دافا، با یک آزمون بزرگ شین‌شینگ (خصوصیات اخلاقی) روبه‌رو شدم که سال‌های زیادی مرا درگیر کرد. ازطریق تزکیه و بهبود خودم در فا، به‌تدریج و گام‌به‌گام توانستم از آن عبور کنم.

خرید انبار و مورد سوءاستفاده قرار گرفتن

به‌دلیل نیازهای کسب‌وکارم، تصمیم گرفتم انباری به مساحت بیش از ۶۰۰ مترمربع بخرم. مالک آن، کای، ۲٫۶میلیون یوآن قیمت گذاشته بود. پرسیدم: «گواهی حق استفاده از زمین را داری؟» پاسخ داد: «نه، اما می‌توانم برایت بگیرم.» پرسیدم: «واقعاً می‌توانی بگیری؟» گفت: «من حتی می‌توانم آدم بکشم و از مجازاتش قسر در بروم. گرفتن یک گواهی که دیگر کاری ندارد!»

می‌دانستم که فقط لاف نمی‌زند. پسرعمویش معاون استاندار بود و بسیاری از اعضای خانواده‌اش مناصب دولتی داشتند. کای جاده می‌ساخت، پروژه‌های ساختمانی می‌گرفت و در فعالیت‌های تجاری بزرگی مشارکت داشت. این انبار با کمک پسرعمویش به «مزایده» گذاشته شده بود و من می‌خواستم فقط یک بخش از آن را بخرم.

اما ۲٫۶میلیون یوآن برایم مبلغی نجومی بود و این‌قدر پول نداشتم. سعی کردم بر سر قیمت چانه بزنم. او گفت: «چند سال دیگر اینجا ساختمان‌های بلندمرتبه می‌سازند. وقتی ملک تخریب شود، ممکن است ۲۰میلیون یوآن غرامت بگیری. چرا سر قیمت چانه می‌زنی؟» حرف‌هایش مرا تحت تأثیر قرار داد. وقتی دیدم ممکن است سود هنگفتی نصیبم شود، تصمیم گرفتم ملک را بخرم.

هنگام امضای قرارداد، یکی از بندهای آن چنین بود: «ابتدا مبلغ ۵۰۰هزار یوآن به‌عنوان پیش‌پرداخت داده می‌شود و باقی‌مانده مبلغ پس از دریافت گواهی حق استفاده از زمین، به‌طور کامل پرداخت خواهد شد. اگر دریافت گواهی امکان‌پذیر نباشد، هر دو طرف باید به دفتر اسناد رسمی مراجعه کنند تا قرارداد را به‌طور رسمی ثبت کنند.»

فکر می‌کردم قرارداد از حمایت قانونی برخوردار است و نباید مشکلی پیش بیاید. پس از پرداخت مبلغ پیش‌پرداخت، کای به من گفت که می‌توانم ملک را تحویل بگیرم و از آن استفاده کنم. بیش از ۱۰۰هزار یوآن دیگر نیز صرف تعمیر و بازسازی انبار کردم.

دو ماه بعد، کای اصرار کرد باقی‌مانده پول را بپردازم. گفتم: «مگر در قراردادمان ننوشته‌ایم که پس از دریافت گواهی حق استفاده از زمین، باقی‌مانده مبلغ را پرداخت کنم؟» با خشم نگاهم کرد و گفت: «این حرف‌ها را تحویلم نده. فقط پول را بده!» احساس کردم مشکلی وجود دارد و با استناد به قرارداد از حقم دفاع کردم. گفت: «اگر نمی‌خواهی پول را بدهی، اشکالی ندارد. همه‌چیز را به حالت اول برگردان تا فوراً پولت را پس بدهم.» با خودم فکر کردم: «تمام چیدمان و ساختار داخلی تغییر کرده است. چطور می‌توانم آن را به حالت اول برگردانم؟ آیا عمداً نمی‌خواهد برایم مشکل درست کند؟»

با صبر و حوصله گفتم: «هردو ما قرارداد را امضا کرده‌ایم. نمی‌توانی همین‌طور زیر حرفت بزنی، درست است؟» پاسخ داد: «قرارداد را تو نوشتی، نه من.» گفتم: «امضایت آن را ازنظر قانونی الزام‌آور می‌کند.» با بی‌اعتنایی دستش را تکان داد و گفت: «این حرف‌ها را تحویلم نده. پولم را نده تا ببینی چه می‌شود!» گیج شده بودم. قبلاً با من خیلی دوستانه رفتار می‌کرد. چرا ناگهان این‌قدر خصمانه شده بود؟

این موضوع اتفاقی را از گذشته به یادم آورد. یک بار ملکی تجاری خریده بودم. وقتی پیش‌پرداخت را دادم، سازنده گفت نیازی به امضای قرارداد نیست. آن زمان مردم معمولاً هنگام خرید ملک قرارداد امضا نمی‌کردند. اما من اصرار کردم و گفتم: «باید قرارداد امضا کنیم. چه قیمت‌های بازار بالا بروند و چه پایین بیایند، قیمت نباید تغییر کند.»

فقط احتیاط ‌کردم، زیرا می‌ترسیدم پس از تکمیل ساختمان، قیمت افزایش یابد. دو سال بعد، وقتی ساختمان تکمیل شد، قیمت هر مترمربع بیش از ۱۰۰۰ یوآن افزایش یافته بود. همه خریداران دیگر مجبور شدند قیمت افزایش‌یافته را بپردازند. من با استناد به قرارداد از حقم دفاع کردم و سازنده چاره‌ای جز پذیرفتن نداشت. به این ترتیب بیش از ۶۰هزار یوآن صرفه‌جویی کردم.

پس از آغاز آزار و شکنجه فالون دافا، در بازداشتگاهی حبس شدم. روز آزادی‌ام، رئیس بازداشتگاه به من گفت: «کسی از من خواسته بود هوایت را داشته باشم.» پرسیدم چه کسی. پاسخ داد: «یکی از سازندگان املاک؛ او پدرم است.» بسیار متعجب شدم و احساس گناه نیز کردم. اگر آن سازنده فرد تنگ‌نظری بود و از پسرش می‌خواست برایم دردسر درست کند، انجام این کار برایش بسیار آسان بود.

اما چون قبلاً مزایای داشتن قرارداد را تجربه کرده بودم، هنگام تنظیم قرارداد با کای، درباره عبارت‌بندی آن بسیار سخت‌گیر بودم. می‌خواستم دست بالا را داشته باشم و مطمئن شوم ضرر نمی‌کنم. این خودخواهی بود. نیروهای کهن از این شکاف سوءاستفاده کردند و ترتیبی دادند که کای برایم مشکل ایجاد کند. انگار از من می‌پرسیدند: «مگر این‌قدر به قراردادها اعتماد نداشتی؟ آیا این ترفند در برابر کای هم کارساز است؟»

این اتفاق زمینه‌ساز رویدادهای بعدی بود. همچنین یادآوری‌ای از سوی استاد بود که نباید بر سر هر موضوع کوچکی با کای بحث کنم. گذشت داشتن، یک قدم به عقب رفتن و بردباری، معیارهای بالاتر تزکیه هستند. آن زمان هنوز وابستگی‌های بشری عادی زیادی داشتم. افکار تاریک و منفی پیوسته در وجودم سر برمی‌آوردند و حتی هنگام مدیتیشن نیز ذهنم آشفته بود.

وقتی تحت فشار زیادی بودم، استاد در رؤیایی به من اشاره‌ای رساندند: مقدار زیادی برگ چای به کسی دادم که مقابلم ایستاده بود و نمی‌توانستم چهره‌اش را به‌وضوح ببینم. فقط چند برگ چای در دستانم باقی ماند.

به این درک رسیدم که شاید در یکی از زندگی‌های گذشته، آسیب بسیار بزرگی به کای رسانده بودم و در این زندگی دوباره با هم روبه‌رو شده بودیم، زیرا او آمده بود طلبش را از من بگیرد. استاد بدهی کارمایی عظیمی را که به او داشتم متحمل شده بودند و من فقط لازم بود بخش کوچکی از آن را تحمل کنم.

پس از دریافت این اشاره از سوی استاد، احساس آرامش بسیار بیشتری کردم. به همسرم گفتم: «پولش را بدهیم.» همسرم به گریه افتاد و گفت: «بخش زیادی از این پول قرضی است. اگر سرمان کلاه بگذارد، همه‌چیزمان را از دست می‌دهیم.» گفتم: «استاد مراقب ما هستند. مشکلی پیش نمی‌آید.»

به‌روشنی می‌دانستم که اگر از پرداخت پول خودداری کنم، مشکلات فقط بدتر خواهند شد. به‌عنوان تمرین‌کننده دافا می‌توانستم کوتاه بیایم. حاضر بودم ابتدا پولش را بدهم، اما هنوز باید یک موضوع را روشن می‌کردم: آیا واقعاً امکان دریافت گواهی حق استفاده از زمین وجود داشت یا نه؟

پس از اصرارهای مکررم، با کای سرانجام به اداره امور اراضی رفتیم. پاسخی که دریافت کردیم این بود: «شاید چند سال پیش امکانش وجود داشت، اما با کمپین سخت‌گیرانه فعلیِ مبارزه با فساد، هیچ رئیس اداره‌ای جرئت نمی‌کند چنین گواهی‌ای صادر کند.» کای به من گفت: «خودت دیدی. گواهی را صادر نمی‌کنند.» از او خواستم به دفتر اسناد رسمی برویم و قرارداد را ثبت رسمی کنیم. پاسخ داد: «دیگر مزاحمم نشو. نمی‌آیم.» دوباره تلاش کردم: «پس قیمت را پایین بیاور. ملکی که گواهی حق استفاده از زمین ندارد، باید قیمت متفاوتی داشته باشد.» دستش را تکان داد و گفت: «غیرممکن است!»

با احساس درماندگی و تنهایی، خودم به دفتر اسناد رسمی رفتم. رئیس دفتر را می‌شناختم، بنابراین قرارداد را به او نشان دادم. گفت: «این انبار روی زمین واگذارشده از سوی دولت ساخته شده است، بنابراین شرایط لازم برای ثبت رسمی را ندارد.» با شنیدن این حرف، ناگهان دلسرد و نگران شدم.

پرسیدم: «کای گفت اینجا ساختمان‌های بلندمرتبه ساخته خواهد شد و ممکن است ۲۰میلیون یوآن غرامت بگیرم. آیا چنین چیزی امکان دارد؟»

رئیس دفتر گفت: «فقط دارد وعده سود بزرگی به تو می‌دهد تا وسوسه‌ات کند. این روزها چه کسی پول ساختن ساختمان‌های بلندمرتبه را دارد؟»

پرسیدم: «اگر از او شکایت کنم چه؟» پاسخ داد: «در بهترین حالت پولت را پس می‌گیری، اما از او شکایت نکن.» منظورش این بود که من حریف کای نمی‌شوم.

موانع در هر قدمی که برمی‌داشتم

فا را به‌طور گسترده مطالعه کردم و افکار درست فرستادم. در ابتدا احساس دلخوری بسیار شدیدی داشتم و احساس می‌کردم این سختی آن‌قدر طاقت‌فرساست که نزدیک است مرا خرد کند. اما می‌دانستم نمی‌توانم متوقف شوم و باید به پیش رفتن ادامه دهم. به استاد گفتم: «استاد، حتی اگر زیر فشار خرد شوم و به زمین بیفتم، بازهم سینه‌خیز همراه شما به خانه بازخواهم گشت.»

دافا مسیر را به من نشان داده بود و نمی‌توانستم اجازه دهم در اینجا متوقف شوم. بارها با مشت به سرم کوبیدم و از خودم پرسیدم: «مگر بدون این گواهی نمی‌توانم زنده بمانم؟ چرا نمی‌توانم آن را رها کنم؟»

با ادامه مطالعه فا و تزکیه شین‌شینگم، افکار منفی‌ام به‌تدریج کاهش یافت. بسیار آرام‌تر شدم و هر زمان کای را می‌دیدم، می‌توانستم لبخند بزنم و با آرامش صحبت کنم.

اما کای نه‌تنها از گرفتن گواهی خودداری می‌کرد، بلکه بارها عمداً با من دعوا و مشاجره راه ‌انداخت.

یک روز وقتی از مقابل درِ انبارش می‌گذشتم، مرا دید و با صدای بلند شروع به ناسزاگویی کرد: «نگاهش کن! همیشه با قیافه‌ای خندان این‌طرف و آن‌طرف می‌روی، ادای آدم‌های درستکار را درمی‌آوری، اما کارهای پست و حقیرانه انجام می‌دهی!» فهمیدم چه اتفاقی افتاده است. کسی به مأموران مدیریت شهری گزارش داده که او در امتداد دیوار بیرونی انبارش، نرده‌های اضافی نصب کرده بود و مأموران دستور داده بودند آن را بردارد. کای گمان می‌کرد من گزارشش کردم. من این کار را نکردم، اما به گزارش کردنش فکر کرده بودم. اغلب با خودم فکر می‌کردم: «چرا کسی این موضوع را گزارش نمی‌کند؟ باید کسی درسی به او بدهد.»

افکار یک تمرین‌کننده انرژی دارند و کای می‌توانست افکار غیرنیک‌خواهانه‌ام را احساس کند. خودم را اصلاح کردم و در سکوت از او عذر خواستم. هر زمان یکدیگر را می‌دیدیم، خودم پیش‌قدم می‌شدم و به او سلام می‌کردم. با خودم فکر کردم که گرفتن گواهی موضوع کوچکی است؛ نجات اوست که واقعاً اهمیت دارد. نباید به‌خاطر یک گواهی، آینده‌اش را تباه کنم.

چند بار تلاش کردم واقعیت‌های دافا را برایش توضیح دهم، اما حاضر نبود گوش کند. یک بار با لحنی شرورانه گفت: «اگر مقام دولتی بودم، دستور می‌دادم همه کسانی را که مطالب فالون دافا را توزیع می‌کنند، تیرباران کنند!»

بسیار غمگین شدم. موجودات جهان کهن این‌گونه فکر می‌کنند: همه می‌گویند که می‌خواهند نجات یابند، اما تصور می‌کنند اگر می‌خواهید مرا نجات دهید، باید مطابق معیارهای من عمل کنید؛ وگرنه شایستگی نجات دادن مرا ندارید. کای تحت کنترل عوامل پشت‌پرده بود و هنگامی که تلاش می‌کردم نجاتش دهم، مانعی پس از مانع دیگر سر راهم قرار داده می‌شد.

یک روز دیدم روحیه نسبتاً خوبی دارد، بنابراین از فرصت استفاده کردم و واقعیت‌های دافا را برایش توضیح دادم. نزدیک بود اشک‌هایم جاری شود. گفتم: «هیچ قصد دیگری ندارم. فقط خیر و صلاحت را می‌خواهم. می‌توانم از درخواست گواهی حق استفاده از زمین صرف‌نظر کنم. فقط امیدوارم آینده روشنی داشته باشی.» به نظر می‌رسید تا حدی تحت تأثیر قرار گرفته است و گفت: «من مخالف نیستم. مخالف نیستم.» اما وقتی موضوع خروج از حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) و سازمان‌های وابسته به آن را مطرح کردم، نپذیرفت.

بعدها به این موضوع فکر کردم. او از ح.ک.چ فاسد سود برده بود و به همین دلیل از آن سپاسگزار بود. چطور می‌توانست به‌آسانی با خروج از آن موافقت کند؟

اتفاق دیگری نیز تأثیر عمیقی بر من گذاشت. یک بار درحال ساخت یک ورودی در دیوار کناری انبارم بودم. وقتی کای مرا دید، گفت: «نمی‌توانی اینجا در ورودی بسازی. فوراً آن را مسدود کن.» پرسیدم ایجاد یک ورودی در انبار خودم چه اشکالی دارد. پاسخ داد: «مهم نیست. نمی‌توانی این کار را کنی. باید همه‌چیز را به حالت اول برگردانی.» سپس رفت.

با خودم فکر کردم که کار اشتباهی نکرده‌ام. چرا باید آن را مسدود کنم؟ به کارم ادامه دادم. کمی بعد برگشت، با انگشت به من اشاره کرد و گفت: «چرا هنوز داری ادامه می‌دهی؟ اگر آن را مسدود نکنی، همین حالا با مأموران مدیریت شهری تماس می‌گیرم!» هم‌زمان تلفنش را بیرون آورد.

وقتی نام مأموران مدیریت شهری را آورد، ترسیدم. آن‌ها نه‌تنها مجبورم می‌کردند دیوار را به حالت اول برگردانم، بلکه جریمه‌ام نیز می‌کردند. گفتم: «من این ملک را از تو خریده‌ام. باید کمکم کنی، نه اینکه برایم مشکل درست کنی. اگر کار اشتباهی کرده‌ام، بگو چیست تا اصلاحش کنم.»

گفت: «مخفیانه علیه من دسیسه‌چینی کردی و مستأجران انبارم را ترغیب کردی که به‌جای انبار من، انبار تو را اجاره کنند. این کار را نکردی؟»

وقتی این حرف را زد، اتفاقی را که افتاده بود به یاد آوردم. اتاقی در انبارم داشتم که اجاره می‌دادم. یک روز یکی از کسانی که در انبار کای فضایی اجاره کرده بود، از من پرسید چقدر اجاره می‌گیرم. پاسخ دادم: «من فالون دافا را تمرین می‌کنم، بنابراین اجاره بیش‌ازحد نمی‌گیرم.» سپس مبلغ اجاره‌ام را به او گفتم. آن شخص بلافاصله شروع به چانه زدن با کای کرد. کای تصور کرد عمداً در کارش اخلال کرده‌ام و به‌دنبال بهانه‌ای بود تا برایم دردسر درست کند.

درواقع کاملاً بی‌تقصیر نبودم. در اعماق وجودم واقعاً می‌خواستم مشتری‌اش را به‌سمت خودم بکشانم، گرچه آشکارا چنین چیزی نگفته بودم. در مقابل چشم همه، دوباره ورودی را مسدود کردم و تحقیر دیگری را از سوی کای متحمل شدم.

در آن لحظه ذهنم سرشار از افکار درست بود. به خودم گفتم: «این فرصت خوبی برای گذراندن یک آزمون است. باید بدون دلخوری یا نفرت، به‌خوبی از آن عبور کنم.» پس از این اتفاق، قلبم بازتر و بخشنده‌تر شد.

سیستم گرمایش و لوله‌کشی آب مربوط به انبارم، به انبار کای متصل بود. در قراردادمان بندی وجود داشت که تصریح می‌کرد این اتصالات باید سالم و در وضعیت قابل‌استفاده نگه داشته شوند. اما کای قرارداد را نادیده گرفت. سیستم گرمایش را قطع کرد، لوله آب را جدا کرد و اجازه نداد فاضلاب توالت انبارم ازطریق لوله فاضلاب تخلیه شود. وقتی سعی کردم با او منطقی صحبت کنم، گفت: «خودت یک فکری بکن.»

چاره‌ای نداشتم جز اینکه خودم راه‌حل‌هایی پیدا کنم. افکار درست فرستادم تا عوامل پشت‌پرده‌ای که او را کنترل می‌کردند از بین ببرم، به این امید که تقوایش را از دست ندهد یا کارما ایجاد نکند. رنجشم را کاملاً رها کردم. با خودم فکر کردم: «هر طور با من رفتار کنی، با تو مقابله نخواهم کرد. باید نیک‌خواهی را تزکیه کنم.»

وقتی دیدم درحال جابه‌جایی شن و ماسه و گچ‌کاری دیوار است، جلو رفتم تا کمکش کنم. گفتم: «در گذشته خوب تزکیه نکرده‌ام. لطفاً از من عصبانی نباش. بهتر عمل خواهم کرد.» پاسخ داد: «فکر نمی‌کنم جرئت کنی طور دیگری رفتار کنی.» گفتم: «تو خیرخواه من هستی. باید از تو تشکر کنم.» باید همه کسانی را که برایم سختی ایجاد می‌کنند، به‌عنوان خیرخواهانم و پله‌هایی برای کمک به پیشرفتم در تزکیه بدانم.

بار دیگر، او درحال تعمیر چاه فاضلاب بود و به من گفت: «چاه فاضلاب تو نزدیک همین‌جاست. اگر این چاه را تعمیر نکنم، روی تو هم تأثیر می‌گذارد. بنابراین باید ۱۰۰ یوآن بدهی.» می‌خواست تحقیرم کند، اما به دل نگرفتم. لبخند زدم و پول را به او دادم. شاید هنوز همین مقدار اندک را به او بدهکار بودم. همسایه‌ای که شاهد ماجرا بود، گفت: «حتی سر ۱۰۰ یوآن هم حساب‌وکتاب می‌کند. این دیگر چه جور آدمیست؟»

متأسفانه با وجود تلاش‌هایم برای گفتن حقیقت به او در طول سال‌ها، هنوز از ح.ک.چ خارج نشده بود. یک بار یک تقویم روشنگری حقیقت را به تمرین‌کننده‌ای دادم که نزدیک کای زندگی می‌کرد و از او خواستم برای نجات کای کمک کند. آن تمرین‌کننده بعدها به من گفت: «نخواست آن را بگیرد.» استاد بیان کردند: «... باید از طریق قدرت افکار درست‌تان فضایی بدست آورید...» («آموزش‌فا در کنفرانس فای سان ‌فرانسیسکو ۲۰۰۵»)

گرچه نتوانستم در رابطه با کای، «فضایی به دست آورم»، در این روند وابستگی‌های بشری بسیاری را از بین بردم. او درواقع به من کمک می‌کرد و این امکان را برایم فراهم می‌کرد که تزکیه‌ام را به انجام برسانم.

از فرصتی برای کسب منفعت شخصی چشم پوشیدم

سه سال پیش، کمیسیون بازرسی انضباطی درباره فساد پسرعموی کای تحقیق کرد و او به حبس ابد محکوم شد. تعدادی دیگر از اعضای خانواده‌اش نیز بازداشت شدند و خانواده‌شان بدنام شد. کای دیگر جرئت نمی‌کرد وقتی بیرون می‌رفت سرش را بالا بگیرد. همیشه لبه کلاهش را تا حد زیادی پایین می‌کشید.

در چند روز اول، پنهانی احساس خوشحالی می‌کردم. اما بلافاصله متوجه افکارم شدم: این فکر نیک‌خواهانه نبود. چطور می‌توانستم این‌گونه فکر کنم؟ او قابل‌ترحم بود و باید با مهربانی و نیک‌خواهی با او رفتار می‌کردم. گرچه مرا احمق می‌دانست، من خوش‌اقبال بودم که می‌توانستم دافا را تمرین کنم. علاوه‌بر این، در رابطه کارمایی بد میان ما، من کسی بودم که ابتدا مرتکب خطا شده بودم. وگرنه او در این زندگی، این‌گونه با من رفتار نمی‌کرد. این دافا بود که کمکم کرد قلبی مهربان را پرورش دهم و کینه‌های گذشته‌مان را با مهربانی حل‌وفصل کنم.

شایان ذکر است که در تمام آن سال‌هایی که کای زندگی را برایم بسیار دشوار کرده بود، کسب‌وکارم درواقع رونق داشت. در یک سال، بیش از یک‌میلیون یوآن درآمد کسب کردم. هیچ به‌دست آوردنی بدون ازدست‌دادن و هیچ ازدست‌دادنی بدون به‌دست آوردن نیست.

پس از بازداشت پسرعموی کای، رفتار کای با من تغییر کرد. یک روز با من تماس گرفت و گفت: «دارند سقف ساختمان پشت انبارت را تعمیر می‌کنند. دیدم تکه‌ای از عایق رطوبتی سقف روی انبارت افتاد. برو ببین خسارتی وارد کرده یا نه.» رفتم و بررسی کردم، اما مشکلی نبود. مگر تکه‌ای از عایق رطوبتی سقف می‌توانست به ساختمان آسیب بزند؟ او فقط می‌خواست خودش را پیش من عزیز کند، زیرا می‌ترسید متقابلاً تلافی کنم.

تابستان امسال، یکی از مقامات بازنشسته دولتی در محله، به من گفت: «پس از بازداشت پسرعموی کای، خود کای هم بازداشت شد. شنیدم پول داد تا آزاد شود. می‌خواهی درباره مشکل انبار چه‌کار کنی؟»

از او پرسیدم که چطور از وضعیتم خبر دارد. پاسخ داد: «خیلی وقت است می‌دانم. آدم بدی است. باید درسی به او بدهیم.» قرارداد را به او نشان دادم. گفت: «بیا با هم این موضوع را پیگیری کنیم. ملکی را که روی زمینِ واگذارشده ازسوی دولت قرار دارد، طوری به تو فروخته که انگار گواهی معتبر حق استفاده از زمین دارد. این کلاهبرداری است. به‌راحتی ممکن است به‌خاطرش زندانی شود.»

می‌دانستم اگر از او شکایت کنم، تقریباً حتماً پیروز خواهم شد. او روابط قدرتمندش را از دست داده بود؛ دیگر چه کسی جرئت می‌کرد از او حمایت کند؟ مجبور می‌شد ۲٫۶میلیون یوآن را به من برگرداند. اگر آن پول را به‌مدت ۲۰ سال در سپرده بانکی مدت‌دار گذاشته بودم، اصل پول به‌همراه سود آن تقریباً به پنج‌میلیون یوآن یا بیشتر می‌رسید. اگر موضوع را پیگیری می‌کردم، هیچ‌کسی نمی‌توانست بگوید کار اشتباهی کرده‌ام. اما کای و تمام اعضای خانواده‌اش با من و دافا دشمن می‌شدند. آیا این به‌معنای تباه کردن آینده آن‌ها نبود؟ پیشرفت حقیقی در تزکیه، از رها کردن حاصل می‌شود، نه از به‌دست آوردن چیزی.

پیش از شروع تمرین فالون دافا، فردی بسیار تندخو و پرخاشگر بودم. هرگز در برابر کسی سر خم نمی‌کردم و کارهای زیادی انجام داده بودم که باعث ازدست دادن تقوا و انباشتن کارما شده بودند. وقتی به 30‌سالگی رسیدم، پیوسته بیمار بودم و باید حتماً دارو مصرف می‌کردم.

این استاد و دافا بودند که نجاتم دادند. در طول تزکیه‌ام، همواره کوشا بوده‌ام، سختی‌ها را پله‌هایی برای رشد و پیشرفت دانسته‌ام و معیارهای بالایی را برای خود در نظر گرفته‌ام و سپس این معیارها را بازهم بالاتر برده‌ام.

استاد بیان کردند:

«‌مدت‌ها پیش به شما گفته‌ام که یک مرید دافا، یا یک تزکیه‌کننده، هیچ دشمن ندارد. تنها نقشی که شما دارید نجات مردم است و استفاده از ابزارها و اصول بشری برای مجازات مردم یا صدور حکم علیه آنان هیچ ارتباطی به شما ندارد. این موضوعی بنیادی است!» («آموزش فا در شهر شیکاگو»)

به آن مقام بازنشسته گفتم: «استاد گفته‌اند که رویکرد موجودات ذی‌شعور نسبت به دافا و مریدان دافا، آینده آن‌ها را تعیین می‌کند. من فقط می‌توانم او را نجات دهم؛ نمی‌توانم آینده‌اش را تباه کنم. بهتر است این موضوع را رها کنیم و پشت سر بگذاریم.» آن مقام بازنشسته گفت: «تو واقعاً آدم خوبی هستی.»

مقابل تصویر استاد ایستادم و به ایشان گفتم: «استاد، دیگر نه پول را می‌خواهم و نه گواهی را، و از او شکایت نخواهم کرد. امیدوارم استاد بتوانند نجاتش دهند و آینده‌ای روشن به او ببخشند. هنوز اندکی اکراه و دلخوری در قلبم باقی مانده است، اما حتماً آن‌ها را ازطریق تزکیه از بین خواهم برد.»

این تجربه را می‌نویسم تا بر تقوای عظیم دافا و قدرت استاد گواهی دهم.

بی‌نهایت از استاد سپاسگزارم!

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)