(Minghui.org) از استاد سپاسگزارم که فالون دافا را به جهان معرفی کردند و این فرصت ارزشمند را به من دادند که فای بودا را بشنوم و فالون دافا را تمرین کنم. دست استاد را محکم خواهم گرفت و هرگز در مسیر کمک به ایشان برای نجات موجودات ذی‌شعور، از حرکت بازنخواهم ایستاد.

این نخستین مقاله‌ای است که برای کنفرانس فای چین، به میزبانی مینگهویی، ارسال کرده‌ام. پس از این‌همه سال تمرین، مدت‌ها بود که آرزو داشتم کارنامه‌ای از عملکردم را به استاد ارائه دهم، اما چون نمی‌دانستم چگونه آن را بنویسم، برایم دشوار بود. وقتی تصمیم قطعی گرفتم این کار را انجام دهم، استاد ترتیبی دادند که تمرین‌کنندگانی از شهر به اینجا بیایند و کمکم کنند تجربیاتم را بنویسم. سپاسگزارم، استاد! در ادامه می‌خواهم تجربیاتم را درباره روشنگری حقیقت برای نجات مردم و غلبه بر سختی‌های کارمای بیماری به اشتراک بگذارم.

روشنگری حقیقت و کمک به مردم برای خروج از ح.ک.چ

من و همسرم به‌عنوان نگهبان در یک شرکت خصوصی کار می‌کنیم. صاحب شرکت بخش‌هایی از محوطه کارخانه را به سه شرکت دیگر اجاره داده است؛ بنابراین چهار شرکت مجزا در این محوطه فعالیت می‌کنند. هر چهار شرکت وضعیت خوبی دارند و کارکنان اغلب اضافه‌کاری می‌کنند. به همین دلیل، کارگران دائماً در رفت‌وآمد هستند. هر کسی که وارد محوطه می‌شود یا از آن خارج می‌شود، باید نامش را نزد من ثبت کند. مراجعه‌کنندگان شامل متقاضیان کار، کارکنان تحویل کالا و افرادی از سراسر کشور هستند. هیچ فرصتی را برای گفتن حقیقت فالون دافا به آن‌ها از دست نمی‌دهم.

وقتی نخستین بار برای این شغل درخواست دادم، به صاحب شرکت گفتم: «من فقط برای پول درآوردن به اینجا نیامده‌ام؛ می‌خواهم به مردم کمک کنم حقیقت درباره آزار و شکنجه فالون دافا را بدانند.» صاحب شرکت گفت: «کمی درباره فالون دافا می‌دانم و مخالفتی ندارم.»

کارم را با روشنگری حقیقت برای بیش از ۲۰ نفر از دوستان و بستگان صاحب شرکت آغاز کردم. تشویقشان کردم از حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) و سازمان‌های وابسته به آن خارج شوند. همچنین فلش‌های حافظه و دستگاه‌های پخش ویدئو حاوی اطلاعات درباره فالون دافا را در اختیارشان گذاشتم. خواهر صاحب شرکت از این کار ناراحت شد و دو بار به من گفت: «تو مدام این کار را می‌کنی؛ برای کارخانه خوب نیست.» هر بار پاسخ دادم: «اگر این‌طور است، بهتر است شخص دیگری پیدا کنید؛ من استعفا می‌دهم.» او فوراً می‌گفت: «از کجا می‌توانم آدم خوب دیگری مثل تو پیدا کنم؟ خواهش می‌کنم نرو!»

در اینجا برای روشنگری حقیقت، با هیچ مانعی روبه‌رو نیستم. حتی وقتی مدیران حضور دارند، به این کار ادامه می‌دهم. تقریباً همه کارکنان دفتر تدارکات کارخانه از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شده‌اند.

شش سال در این شرکت کار کرده‌ام و به بیش از ۵۰۰۰ نفر کمک کرده‌ام از ح.ک.چ خارج شوند. از زمان انتشار کتاب نه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست در سال ۲۰۰۴، درمجموع برای حدود ۱۳ تا ۱۵هزار نفر حقیقت را روشن و به آن‌ها کمک کرده‌ام از ح.ک.چ خارج شوند. طی این سال‌ها هرگز روشنگری حقیقت را کنار نگذاشته‌ام و معمولاً هر ماه با ۲۶ تا ۱۹۰ نفر صحبت می‌کنم.

می‌دانم این استاد بودند که با دیدن تمایل خالصانه‌ام برای نجات مردم، این مسیر روشنگری حقیقت را برایم هموار کردند. بسیاری از کسانی که به من مراجعه می‌کنند راننده هستند. معمولاً صحبت را با گفت‌وگویی معمولی آغاز می‌کنم و می‌گویم: «رانندگی کار سختی است. خودم هم قبلاً راننده بوده‌ام. چند سال پیش می‌شد از حمل بار درآمد خوبی داشت، اما حالا حزب کمونیست حتی نمی‌گذارد ما مردم عادی نان‌مان را دربیاوریم. وقتی در جاده هستی، مهم‌ترین چیز این است که سالم بمانی. بگذار راهی به تو بگویم که در امان بمانی.»

معمولاً با صدایی بلند و قاطع صحبت می‌کنم و با استفاده از قدرت افکار درستم، هدایت گفت‌وگو را در دست می‌گیرم تا طرف مقابل بدون قطع کردن حرفم گوش دهد. به حالت چهره‌شان توجه می‌کنم. در ابتدا ممکن است چهره‌شان گرفته و مضطرب باشد، اما به‌تدریج آرام می‌شوند و حتی لبخند می‌زنند.

در ادامه می‌گویم: «دافا در بیش از صد کشور و منطقه در سراسر جهان تمرین می‌شود و افراد بی‌شماری آن را تمرین می‌کنند. دافا به مردم می‌آموزد که انسان‌های خوبی باشند. همه حق دارند حقیقت را بدانند، اما ح.ک.چ این حق را از ما گرفته است. به این‌همه بلایای طبیعی و انسانی در سال‌های اخیر نگاه کن؛ همه‌گیری سه‌ساله، سیل‌ها و زلزله‌ها. همه این‌ها به این دلیل رخ داده‌اند که ح.ک.چ تمرین‌کنندگان را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهد. باید راهی پیدا کنیم که از این بلایا در امان بمانیم. فرهنگ سنتی به مردم می‌آموزد که به آسمان و زمین احترام بگذارند، درحالی‌که حزب کمونیست مبارزه با آسمان و زمین را تبلیغ می‌کند و این فقط مردم را به خطر می‌اندازد. ما مردم عادی قلب مهربانی داریم. اینکه گذرت به اینجا افتاده تصادفی نیست؛ این یک ارتباط تقدیری است. با وجود این‌همه فشار، فقط به یک دلیل این حرف‌ها را به تو می‌گویم: می‌خواهم در امان بمانی.»

معمولاً گفت‌وگوهایم را به همین شکل پیش می‌برم و در ۹۹ درصد موارد، مردم موافقت می‌کنند ارتباطشان را با ح.ک.چ قطع کنند. متوجه شده‌ام که جمله آخر، یعنی «فقط به یک دلیل: می‌خواهم در امان بمانی»، واقعاً بر آن‌ها تأثیر می‌گذارد.

افسردگی‌ام از بین رفته است

در اواسط سپتامبر امسال، به یکی از کارگران، دستگاه پخش ویدئویی دادم که یک کارت حافظه تی‌اف حاوی بیش از صد ویدئو در آن بود. چند روز بعد به دیدنم آمد و گفت: «بالاخره فهمیدم! فالون دافا روشی درست است و ح.ک.چ شیطانی است. قبلاً افسردگی داشتم، اما از وقتی شروع به تماشای این ویدئوها کردم، ذهنم باز شده و افسردگی‌ام از بین رفته است. خیلی ممنونم!» پاسخ دادم: «لطفاً از من تشکر نکن. باید از استاد فالون دافا تشکر کنی.»

روزی آن مرد یک جعبه آبجو و یک جعبه شیر آورد. آن زمان خانه نبودم. گرچه همسرم، که او نیز تمرین‌کننده است، از آن مرد خواست آن‌ها را با خود ببرد، وسایل را همان‌جا گذاشت. بعداً با آن مرد صحبت کردم و گفتم: «از محبتت سپاسگزارم، اما نمی‌توانم این چیزها را قبول کنم. من تمرین‌کننده دافا هستم و ما هدیه قبول نمی‌کنیم. اگر آن‌ها را نگه دارم، برخلاف اصول این روش عمل کرده‌ام.» او وسایل را پس گرفت.

حقیقت را فهمیده‌ام

در اواخر سپتامبر امسال، به کارگر دیگری، یک دستگاه پخش ویدئو دادم. چند روز بعد از او پرسیدم: «نظرت چیست؟» پاسخ داد: «انگار پنجره‌ای به رویم باز کرده‌ای. حالا حقیقت را فهمیده‌ام.»

روز بعد با من تماس گرفت و گفت: «می‌توانم یکی هم برای زن برادرم بگیرم؟» گفتم: «البته.» اضافه کرد: «بعد از تماشای آن، می‌خواهم درباره‌اش به دیگران هم بگویم. دافا حقیقت را به مردم عادی می‌گوید. ح.ک.چ شیطانی است و دافا خوب است.»

دو راننده به گسترش حقیقت کمک می‌کنند

حدود هشت سال پیش، به‌مدت سه ماه مدیر کارخانه‌ای متعلق به یکی از دوستانم بودم. دو راننده آن کارخانه مرتب از من مطالب مربوط به دافا می‌خواستند. یکی از آن‌ها گفت: «تازه پنجاه کامیون بزرگ دیگر خریده‌ایم و پنجاه راننده جدید استخدام کرده‌ایم. لطفاً دستگاه‌های پخش فایل‌های صوتی و تصویری بیشتری برایمان بفرست!» هر دو این افراد به من کمک می‌کردند مطالب روشنگری حقیقت را توزیع کنم و دیگران را تشویق می‌کردند از ح.ک.چ خارج شوند.

یکی از رانندگان به من گفت: «هر وقت با موقعیت دشواری روبه‌رو می‌شوم، مثلاً وقتی خودروی دیگری ناگهان جلویم می‌پیچد، فقط می‌گویم: "فالون دافا خوب است؛ حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است." فوق‌العاده مؤثر است! وضعیت فوراً تغییر می‌کند.»

آن دو آشکارا دستگاه‌های پخش فایل‌های صوتی و ویدئویی روشنگری حقیقت را میان سایر رانندگان توزیع می‌کردند. پاسخ منفی را نمی‌پذیرفتند و اصرار داشتند مطمئن شوند که همه حقیقت را کاملاً درک کرده‌اند.

این سفر ارزشش را داشت، چون با تو آشنا شدم

ده سال پیش، زمانی که مشغول ساخت یک بزرگراه بودیم، گروه‌هایی از اداره‌های نوزدهم و بیستم شرکت راه‌آهن چین، همراه تعداد زیادی از کارگران پیمانکار فرعی که از مناطقی مانند یون‌نان، سیچوان و هوبی آمده بودند، در آنجا کار می‌کردند.

یکی از آن‌ها گفت: «اینجا واقعاً پول زیادی درنیاوردیم. این‌همه راه آمدیم، به امید اینکه درآمد خوبی داشته باشیم، اما کارها آن‌طور که انتظار داشتیم پیش نرفت. دستمزد بالایی که قولش را داده بودند، هرگز نصیبمان نشد. حالا تصمیم داریم به خانه برگردیم. بااین‌حال، این سفر بی‌فایده نبود، چون با تو آشنا شدم.»

توانستم برای دو سرپرست شرکت راه‌آهن چین که مسئول گروه‌های کاری بودند نیز حقایق دافا را توضیح دهم و متقاعدشان کنم از عضویت در ح.ک.چ کناره‌گیری کنند.

در سال ۱۹۹۶ تمرین دافا را آغاز کردم

روزی چهار نفر دور هم جمع شده بودیم: صاحب کسب‌وکاری که در ساخت راه‌آهن پرسرعت سرمایه‌گذاری کرده بود، رئیس روستایمان، مدیر کمیته روستا و من. بدون اینکه چیزی را از رئیس روستا یا مدیر کمیته پنهان کنم، با آن سرمایه‌گذار درباره فالون دافا صحبت کردم. پرسید: «از چه سالی تمرین [فالون دافا] را شروع کردی؟» پاسخ دادم: «سال ۱۹۹۷.» گفت: «من در سال ۱۹۹۶ شروع کردم، یعنی زودتر از تو.» رئیس روستا و مدیر کمیته بسیار متعجب به نظر می‌رسیدند. احتمالاً با خودشان فکر می‌کردند: «کسی که این‌همه سرمایه‌گذاری کرده، او هم فالون دافا را تمرین می‌کند؟»

نمی‌توانم آن ۳۰۰ یوآن اضافی را قبول کنم

مردی که کسب‌وکار حفاری داشت، با کمبود پول مواجه شده بود، اما مستقیماً چیزی به من نگفت. وقتی از وضعیتش باخبر شدم، پرسیدم: «چقدر لازم داری؟» پاسخ داد: «سه‌هزار یوآن.» گفتم: «من ۲۷۰۰ یوآن دارم. کافی است؟» گفت: «بله، کارم راه می‌افتد.»

وقتی پولم را پس داد، سه‌هزار یوآن کامل برگرداند. به او گفتم: «نمی‌توانم این ۳۰۰ یوآن اضافی را قبول کنم. من تمرین‌کننده هستم و از دیگران سوءاستفاده نمی‌کنم.» او خیلی تحت ‌تأثیر قرار گرفت.

کمکم کن از ح.ک.چ خارج شوم

کارگری برقکار از شهر جینژو بود که بارها سعی کرده بودم متقاعدش کنم ارتباطش را با ح.ک.چ قطع کند، اما همیشه مخالفت می‌کرد. روزی نزد من آمد و گفت: «لطفاً کمکم کن از ح.ک.چ خارج شوم.» پرسیدم: «چه شد که این تصمیم را گرفتی؟» پاسخ داد: «یک ماه است که تو را زیر نظر دارم. مردم محلی اینجا همیشه کار را برای ما سخت می‌کنند، اما تو همیشه کارمان را آسان می‌کنی.» نام مستعار «لو شان» را برایش انتخاب کردم و او گفت: «اسم خوبی است. دوستش دارم.»

دیدگاهم را نسبت به دنیا تغییر داده‌ای

شماره تلفن رئیسم را به مردی دادم که یک مؤسسه کاریابی داشت. او توانست افراد زیادی را در شرکت رئیسم مشغول به کار کند و از محل حق‌الزحمه کاریابی درآمد خوبی به دست آورد.

برای قدردانی، یک کیسه برنج برایم آورد. روز بعد آن را به او پس دادم. گفت: «دوست من، آشنایی با تو دیدگاهم را نسبت به دنیا کاملاً تغییر داده است. همسرم بودیست است و به اطرافیانش گفته: "کسانی که دافا را تمرین می‌کنند، سطح اخلاقی‌شان واقعاً در سطح دیگری است."»

یک هدیه

هم‌تمرین‌کننده‌ای که نزدیک به 80 سال دارد، دچار علائم بیماری شد. با دو تمرین‌کننده دیگر هماهنگ کردم تا به خانه‌اش برویم، فا را مطالعه و در انجام کارهای روزمره به او کمک کنیم. دخترش که خوک پرورش می‌دهد، برای قدردانی، مقداری گوشت خوک برایم آورد.

بعداً ۲۰۰ یوآن به دخترش دادم و گفتم: «واقعاً از محبتت سپاسگزارم. گوشت را نگه می‌دارم، اما باید پولش را بپردازم. ما تمرین‌کنندگان معیارهایی داریم که باید رعایت کنیم؛ نمی‌توانیم برخلاف اصول دافا عمل کنیم.» پاسخ داد: «خب، پس فقط صد یوآن بدهید. ارزشش همین‌قدر است.»

کمک به مردم برای خروج از ح.ک.چ با نیک‌خواهی

در سال ۲۰۱۷، زمانی که کسب‌وکار خودم را اداره می‌کردم، مردی از سیچوان به آنجا آمد. با او درباره فالون دافا صحبت کردم و تشویقش کردم از ح.ک.چ خارج شود. پاسخ داد: «من هرگز عضو هیچ سازمانی نبوده‌ام» و سعی کرد از من دور شود. با خودم فکر کردم: «غیرممکن است که عضو هیچ‌یک از سازمان‌های ح.ک.چ نبوده باشد.»

به‌عنوان یک تمرین‌کننده دافا، احساس نیک‌خواهی کردم و می‌دانستم باید کمکش کنم. دستم را دراز کردم و روی شانه‌اش گذاشتم و گفتم: «دوست من، هیچ‌چیزی از تو نمی‌خواهم. سعی می‌کنم نجاتت دهم تا وقتی بلای بعدی فرا می‌رسد، در امان بمانی.» گفت: «خب، من دستمال‌گردن قرمز بسته بودم. لطفاً کمکم کن از سازمان پیشگامان جوان خارج شوم!»

مردم دست به انتخاب می‌زنند

برای روشنگری حقیقت و نجات مردم، روش‌های مختلفی را امتحان کرده‌ام. یک بار در حمام عمومی، پیشنهاد دادم پشت یکی از مشتریان را کیسه بکشم و سپس درباره خروج از ح.ک.چ با او صحبت کردم. تنها پس از چند دقیقه گفت‌وگو، موافقت کرد خارج شود.

پس از اینکه مرد دیگری که کارگر بود موافقت کرد از ح.ک.چ خارج شود، پیشنهاد کردم در خانه‌اش دیش ماهواره نصب کند تا برنامه‌های تلویزیون سلسله تانگ جدید (اِن‌تی‌دی‌تی‌وی) را دریافت کند. او نیز به‌راحتی پذیرفت.

تاجری سرشناس از چین‌هوانگ‌دائو همراه سه یا چهار نفر از همکارانش برای گفت‌وگو درباره مسائل تجاری به کارخانه‌ام آمد. همگی لباس‌های بسیار شیکی پوشیده بودند. با خودم فکر کردم: «آیا چنین فردی حاضر می‌شود از ح.ک.چ خارج شود؟» اما سپس افکار درستم بر تصورات بشری‌ام غلبه کردند. حالا که با این موجودات ذی‌شعور روبه‌رو شده بودم، نمی‌توانستم بگذارم فرصت نجات را از دست بدهند. در کمال تعجب، آن تاجر یک فلش حافظه حاوی اطلاعات روشنگری حقیقت را پذیرفت و همه افراد گروهش موافقت کردند از ح.ک.چ خارج شوند.

در منطقه ما زنبوردارانی زندگی می‌کنند. با خودرو از خانه‌ای به خانه دیگر می‌روم تا حقیقت را برایشان روشن کنم و تقریباً همه آن‌ها موافقت کرده‌اند از ح.ک.چ خارج شوند.

برای روشنگری حقیقت و نجات مردم، اغلب به بازارهای بزرگ روستایی می‌روم. هر زمان در مسیر افرادی را می‌بینم، پیشنهاد می‌کنم سوار خودرویم شوند و هرگز نگران هزینه بنزین نیستم. نه‌تنها کرایه‌ای نمی‌گیرم، بلکه گاهی آن‌ها را تا در خانه‌شان می‌رسانم. با این روش، همه کسانی که با آن‌ها صحبت می‌کنم، درنهایت موافقت می‌کنند از ح.ک.چ خارج شوند.

یک بار زن سالمندی که سه بار سوار خودرویم شده بود، گفت: «هرچه دیگران علیه فالون دافا بگویند، حتی یک کلمه‌اش را هم باور نمی‌کنم.»

بار دیگری به خانه‌ای رفتم که مجسمه وزغی با سکه‌ای در دهانش، در خانه به نمایش گذاشته شده بود. پس از کمک به صاحب‌خانه برای خروج از ح.ک.چ، به او گفتم: «دوست من، این شیء خوب نیست.» پرسید: «پس باید با آن چه‌کار کنم؟» پاسخ دادم: «دورش بینداز.» گفت: «می‌توانی کمکم کنی دورش بیندازم؟»

طی سال‌ها ماجرا‌های فراوانی از این دست رخ داده است. سه یا چهار نفر پس از اینکه با آن‌ها صحبت کردم و از ح.ک.چ خارج شدند، چنان تحت‌ تأثیر قرار گرفتند که همان‌جا به گریه افتادند.

می‌دانم باید از آموزش‌های استاد پیروی کنم و تا جایی که می‌توانم افراد بیشتری را نجات دهم. همچنین مطالعه فا را در اولویت قرار می‌دهم. در طی یک سال توانستم هر ۵۲ جلد از سخنرانی‌های استاد در مناطق مختلف را سه بار به‌طور کامل بخوانم.

غلبه بر کارمای بیماری

اغلب با کارمای بیماری روبه‌رو می‌شدم. هرقدر هم ازنظر جسمی احساس ناراحتی می‌کردم، چه وقتی سرم به‌شدت درد می‌گرفت و چه وقتی قلبم تند می‌زد، گاهی تا حدی که احساس می‌کردم ممکن است زنده نمانم، حتی فکر رفتن به بیمارستان به ذهنم خطور نمی‌کرد.

یک بار به همسرم گفتم: «حالم خوب نیست.» او هیچ چیزی نگفت. از او دلخور نشدم. درعوض، فکر کردم: «استاد می‌خواهند خودم بر این آزمون‌ها غلبه کنم تا تقوای عظیمم را بنیان نهم. نباید به هیچ نیروی بیرونی‌ای متکی باشم.» در قلبم به نیروهای کهن گفتم: «نظم و ترتیب‌هایی را که برایم داده‌اید به رسمیت نمی‌شناسم. باید مایه سربلندی استادم باشم. افکار درست و اعمال درست را حفظ خواهم کرد. شما را کاملاً رد می‌کنم و اجازه نمی‌دهم قلبم متزلزل شود.»

هرچه در طول تزکیه با آن روبه‌رو می‌شویم، چیز خوبی است. می‌توانم با افکار و اعمال درست، موقعیتی منفی را به موقعیتی مثبت تبدیل کنم. دریافتم که مسئله این نیست که چقدر درد جسمی را تحمل می‌کنم، بلکه موضوع این است که باید طرز فکرم را تغییر دهم. چه چیزی وجود دارد که نتوانم رهایش کنم؟ اگر این واقعاً چیز خوبی است، چرا باید به‌خاطرش افسرده یا پریشان شوم؟ فکر کردم: «هرچه بیشتر آزارم دهید، افکار درستم قوی‌تر خواهد شد. هر زمان وابستگی بشری‌ای ظاهر شود، آن را از بین خواهم برد.» تمرکزم بر رنج و درد خودم نبود، بلکه بر این بود که باعث شرمندگی استاد نشوم. با همگون شدن با فا، توهم کارمای بیماری از بین رفت.

دو هفته اجابت مزاج نداشتم. به درون نگاه کردم و متوجه شدم به غذا وابستگی دارم. سپس شبی نتوانستم ادرار کنم. ده دقیقه در توالت ماندم و به‌دلیل پر بودن مثانه‌ام، به‌شدت احساس ناراحتی می‌کردم. خودم را بررسی کردم: آیا ممکن است به نوشیدن بعضی نوشیدنی‌ها وابستگی داشته باشم؟

قبلاً غذاهایی بودند که از خوردنشان خودداری می‌کردم؛ مثلاً ماهی. هرچه بیشتر از چنین غذاهایی دوری می‌کردم، همسرم بیشتر آن‌ها را درست می‌کرد. خودش این غذاها را دوست داشت. کمی دلخور می‌شدم، هرچند آن را نشان نمی‌دادم. حالا هرچه همسرم درست کند می‌خورم. دریافتم: «مگر هدف فقط سیر کردن شکم نیست؟» به این ترتیب، از آن آزمون نیز عبور کردم.

روزی هنگام شرکت در جلسه تبادل تجربه گروهی در شهر، احساس کردم بدنم دیگر توان تحمل ندارد. چیزی به کسی نگفتم. درعوض، به داخل ماشینم رفتم تا افکار درست بفرستم، نیروهای کهن را نفی کنم و این ظاهر کاذب را به رسمیت نشناسم. با فراتر رفتن از منطق بشری و ارتقای درکم براساس فا توانستم بر آن آزمون غلبه کنم. در گذشته، این نمودهای توهمی بیماری هر سه تا شش ماه یک بار ظاهر می‌شدند، اما اخیراً تقریباً هر ماه یک بار رخ می‌دهند. آن‌ها را رد می‌کنم و به رسمیت نمی‌شناسم. فقط ایمانم به استاد و فا را حفظ می‌کنم و با افکار و اعمال درست رفتار می‌کنم. هر زمان چنین علائم توهمی‌ای ظاهر شده‌اند، به‌دنبال درمان پزشکی نرفته‌ام؛ نه تزریق و نه دارو. درعوض، با عمیق‌تر کردن درکم از اصول فا، این نمودها به‌سادگی ناپدید می‌شوند.

ظاهر شدن این علائم توهمی باعث می‌شود وابستگی‌هایمان آشکار شوند. به‌جای اینکه صرفاً آن‌ها را تحمل کنیم، باید به درون نگاه کنیم تا وابستگی‌هایمان را شناسایی کنیم و از بین ببریم. آنگاه می‌توانیم با موفقیت از سختی عبور کنیم.

ازبین‌بردن بنرها و تابلوهایی که به دافا افترا می‌زنند

اخیراً بنرهایی با پیام‌های افترا‌آمیز علیه دافا در منطقه ما ظاهر شدند. چون افکار درستم به‌اندازه کافی قوی نبودند، اقدامی نکردم. آن شب خواب دیدم کسی با بلندگو آشکارا به دافا افترا می‌زند، درحالی‌که من و بسیاری از تمرین‌کنندگان دیگر بی‌تفاوت ایستاده‌ایم. دریافتم که این اشاره‌ای از سوی استاد است. ایشان می‌خواستند دست به اقدامی بزنم! روز بعد محل را بررسی کردم، و همان شب با یک کاتر برگشتم و بنرها را بریدم و پایین آوردم.

وقتی سه تابلوی اطلاع‌رسانی حاوی مطالب افترا‌آمیز علیه دافا نصب شدند، فکر کردم: «این فقط مسئولیت یک نفر نیست. باید به‌عنوان یک بدن واحد ارتقا پیدا کنیم.» با هم‌تمرین‌کنندگان مشورت کردم و پیشنهاد دادم: «تمرین‌کنندگان منطقه‌ای که این تابلوها در آن نصب شده‌اند، باید برای رسیدگی به آن‌ها، با یکدیگر هماهنگ شوند.» همه موافقت کردند.

سه بار به محل رفتم و دیدم تابلوها هنوز آنجا هستند. دریافتم: «دیگر نمی‌توانم صبر کنم. تا زمانی که این تابلوها باقی بمانند، به مسموم کردن موجودات ذی‌شعور ادامه می‌دهند.» آن شب، من و تمرین‌کننده دیگری یک انبردست برداشتیم، سیمی را که شیشه را نگه داشته بود باز کردیم و همه کاغذها را کندیم. باز کردن هر تابلو کمتر از یک دقیقه طول کشید.

عمیقاً از استاد سپاسگزارم که این فای بودای عظیم را به جهان آوردند و این سعادت را نصیبم کردند که فا را بشنوم و مرید دافا شوم، یعنی کسی با ویژگی‌های اخلاقی والا که در مسیر رسیدن به الوهیت گام برمی‌دارد.

دست استاد را محکم خواهم گرفت و هرگز از تلاش برای نجات موجودات ذی‌شعور بازنخواهم ایستاد. تلاش خواهم کرد بار استاد را سبک‌تر کنم تا نگرانی کمتر و شادی بیشتری داشته باشند.

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی)