(Minghui.org) درود، استاد! درود، هم‌تمرین‌کنندگان!

من ۷۹ سال دارم و در سال ۱۹۹۶ تزکیه در فالون دافا را آغاز کردم. طی ۳۰ سال گذشته، چه در دوران تزکیه شخصی و چه در دوران تزکیه اصلاح فا، سختی‌ها و محنت‌های کوچک و بزرگ بسیاری را تجربه کرده‌ام.

می‌خواهم از این فرصت استفاده کنم و تجربیاتم را در فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی به اشتراک بگذارم و درباره چند درسی که پس از آغاز آزار و شکنجه آموختم تأمل کنم.

دو درس

پیش از شروع تمرین فالون دافا، به بیماری‌های وخیمی مبتلا بودم که دردهای طاقت‌فرسایی برایم ایجاد می‌کردند. این استاد لی، بنیان‌گذار فالون دافا، بودند که مرا از جهنم بیرون کشیدند، پاکسازی کردند و سلامتی‌ام را به‌سرعت به من بازگرداندند. هیچ واژه‌ای نمی‌تواند سپاسگزاری‌ام را از استاد و دافا بیان کند.

وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که با این انگیزه تمرین را آغاز کرده بودم که دافا می‌تواند مرا از چرخه بازپیدایی رها کند و به کمال برساند. نمی‌دانستم که این وابستگی بنیادی‌ام است که باعث لغزشم خواهد شد.

جیانگ زمین، رهبر سابق حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، در ژوئیه۱۹۹۹ آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان فالون دافا را آغاز کرد. آن زمان درکم از دافا محدود بود و به رسیدن به کمال وابستگی داشتم. وقتی مأموران ح.ک.چ از من خواستند کتاب‌های دافایم را تحویل دهم، مردد بودم، اما آن‌ها با گفتن اینکه این کار به من کمک می‌کند به کمال برسم، متقاعدم کردند. با بی‌میلی کتاب‌ها را تحویل دادم و بلافاصله به‌شدت احساس پشیمانی کردم.

دومین بار زمانی لغزیدم که همراه چند تمرین‌کننده دیگر برای اعتباربخشی به دافا به پکن رفتیم. مأموران در مسیر جلویمان را گرفتند، بازداشتمان کردند و خانه‌ تک‌تک ما را مورد تفتیش و غارت قرار دادند. پس از یک جلسه شست‌وشوی مغزی، مجبورمان کردند اسنادی را امضا کنیم که براساس آن‌ها نباید با سایر تمرین‌کنندگان تماس می‌گرفتیم یا دوباره برای حمایت از دافا به پکن می‌رفتیم.

این دو اشتباه باعث شدند به‌شدت پشیمان شوم و بی‌اختیار گریه کنم. بعدها استاد دوباره بیدارم کردند و مصمم شدم از نو شروع و به‌خوبی تزکیه کنم.

اصلاح خودم در دافا

آن زمان مدام از خودم می‌پرسیدم: چرا دو بار لغزیدم؟ در آن روزها، وقتی می‌دیدم هم‌تمرین‌کنندگان برای محافظت از فا در پکن، جانشان را به خطر می‌اندازند، فکر می‌کردم این فرصتی برای رسیدن به کمال است. وابستگی بنیادی‌ام به طلب کردن کمال، که هنوز از بین نبرده بودم، تشدید شد. بنابراین با وجود ترسم، به پکن رفتم.

بعدها دریافتم که محافظت از دافا، مأموریت تاریخی خطیر ماست و اگر ذهنمان پاک نباشد، نمی‌توانیم این مأموریت را به انجام برسانیم. آیا نیروهای کهن از چنین طرز فکری سوءاستفاده نمی‌کنند و نظم و ترتیب‌های خودشان را به اجرا نمی‌گذارند؟ آن زمان فا را به‌اندازه کافی مطالعه نکرده بودم، وابستگی‌های بشری زیادی داشتم و ترسم بسیار شدید بود. نیروهای کهن این موضوع را به‌وضوح می‌دیدند.

وقتی لایه‌های وابستگی‌های بشری‌ام را بررسی کردم و عمیق‌تر شدم، متوجه شدم تصورات بشری و نگرانی‌هایم درباره امور دنیوی مانند درخت بزرگی در ذهنم ظاهر می‌شوند. ریشه آن خودخواهی و خودمحوری بود که با ویژگی‌های جهان کهن مطابقت داشت. در مقابل، هدف تزکیه‌کنندگان بازگشت به خود اصلی و واقعی‌شان است؛ یعنی وضعیت عاری از خودخواهی که مخصوص موجودات روشن‌بین در جهان جدید است. مبنای قبلی تزکیه‌ام که «رهایی از رنج در چرخه‌های بازپیدایی» بود، در خودخواهی ریشه داشت و با معیارهای تزکیه تفاوت بسیار زیادی داشت. بنابراین نیروهای کهن بهانه‌ای برای آزار و شکنجه‌ام پیدا کردند.

ازطریق مطالعه فا دریافتم که استاد با نیک‌خواهی مردم را نجات می‌دهند، اما نیروهای کهن آن‌ها را نابود می‌کنند و به آن‌ها آسیب می‌رسانند. فقط با تزکیه قلبمان، رها کردن وابستگی‌ها و اصلاح مداوم خودمان در فا می‌توانیم از فریب خوردن به‌وسیله نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن جلوگیری کنیم. نکته کلیدی این است که مریدان دافا باید فا را به‌خوبی مطالعه کنند. این درسی بود که از اشتباهاتم آموختم.

دومین سفرم به پکن

پس از تأمل درباره ریشه مشکلم، اصول فا را درک کردم و تصمیم گرفتم با اعمالم به دافا اعتبار ببخشم. ابتدا به اداره پلیس محلی رفتم و اعلام کردم که تمام اظهارات قبلی‌ام علیه دافا را پس می‌گیرم و اظهاریه تعهد‌ای که برای دست کشیدن از دافا امضا کرده بودم نیز باطل است. سپس آماده شدم دوباره برای کمک به محافظت از فا، به پکن بروم.

هشت ماه طول کشید تا بر ترسم غلبه کنم. در آن مدت هر روز فا را مطالعه می‌کردم تا ترسم را از بین ببرم. پس از هشت ماه، احساس کردم این ماده در بدنم اساساً متلاشی شده و دیگر بر من تأثیری ندارد. من و خواهرم که او نیز تمرین‌کننده بود، برای دومین بار راهی پکن شدیم.

به میدان تیان‌آنمن رفتیم و با تمام نیرویی که در قلبمان جمع شده بود، فریاد زدیم: «فالون دافا خوب است! حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری خوب است! بی‌گناهی استاد را به رسمیت بشناسید! بی‌گناهی فالون دافا را به رسمیت بشناسید!» سپس بنر طلایی درخشانی را آویزان کردیم و به‌سمت ایستگاه قطار رفتیم. در آن لحظه هردو احساس شادی داشتیم. اما نیروهای کهن از شور و اشتیاق بیش از حد ما به‌عنوان بهانه دیگری برای آزار و شکنجه‌مان استفاده کردند. پلیس ما را تعقیب و بازداشتمان کرد. ما را از هم جدا کردند و در مکان‌های مختلف نگه داشتند.

رها شدن از دستبند و فرار

اواسط نوامبر بود و هوای پکن بسیار سرد بود. آن روز خواهرم را برای بازجویی به جای دیگری بردند. نگهبان که می‌دید او مسن‌ترین و ضعیف‌ترین فرد است (خواهرم هنگام ورود در وضعیت ازبین بردن کارما بود و آبریزش بینی داشت)، مجبورش کرد کت پنبه‌دوزی‌شده‌اش را درآورد و تمام شب را در سرمای شدید فقط با یک پیراهن بماند.

روز بعد نگهبانان بازجویی از مرا نیز آغاز کردند. پس از اینکه پرسیدند چرا فالون دافا را تمرین می‌کنم، یکی از آن‌ها گفت: «وقتی دولت آن را ممنوع کرده، دیگر تمرین نکن. نمی‌توانی با دولت دربیفتی. چرا برای دردسر درست کردن به پکن آمدی؟» درباره تغییرات عظیمی که پس از تمرین فالون دافا در من رخ داده بود صحبت کردم و توضیح دادم که چگونه این سعادت را داشتم که از نجات نیک‌خواهانه استاد بهره‌مند شوم و ازطریق دافا زندگی تازه‌ای به دست آورم. سپس شرح دادم که سایر تمرین‌کنندگان چگونه از این تمرین بهره‌مند شده‌اند.

درحالی‌که صحبت می‌کردم، کم‌کم احساس عجیبی پیدا کردم. انگار تمام بدنم برق‌ گرفته بود و انرژی فوق‌العاده قدرتمندی در آن جریان داشت؛ گویی بار الکتریکی با ولتاژ بالا مرا احاطه کرده بود. قلبم به‌شدت می‌تپید، عضلاتم می‌لرزیدند و صحبت کردن برایم دشوار شده بود و به‌صورت منقطع صحبت می‌کردم. جریان چه بود؟ در آن لحظه احساس می‌کردم زندگی‌ام رو به پایان است.

نگهبان متوجه شد که مشکلی پیش آمده و ترسید که همان‌جا بمیرم. پس از شنیدن حقیقت، جنبه نیک‌خواهانه‌اش بیدار شد و گفت: «آزادت می‌کنیم. از اینجا برو.» درخواست کردم خواهرم را نیز آزاد کنند تا بتواند از من مراقبت کند. نگهبانان نپذیرفتند و ما را در ساختمان دفتر رابط پکن نگه داشتند و تهدید کردند که یک ماه بازداشتمان خواهند کرد.

من و خواهرم برای اعتراض به بازداشت غیرقانونی‌مان، دست به اعتصاب غذا و آب زدیم. یک هفته بعد، مأموران ما را به ادارات پلیس محلی خودمان بازگرداندند. با محافظت و کمک استاد، خواهرم به‌دلیل علائم بیماری شدیدش که نمود کارما بود، آزاد شد و به خانه بازگشت. با برکت و کمک استاد توانستم خودم را از دستبندهایی که مرا به لوله رادیاتور بسته بودند رها کنم و بگریزم. پس از آن، برای جلوگیری از آزار و شکنجه بیشتر، مجبور شدم دور از خانه زندگی کنم.

دور از خانه

در آن دوره، بستگانم و سایر تمرین‌کنندگان از من مراقبت می‌کردند، بنابراین تزکیه‌ام تحت ‌تأثیر قرار نگرفت و می‌توانستم به انجام سه کار ادامه دهم. اما، این محیط عادی تزکیه نبود. تزکیه دافا را نمی‌توان از جامعه مردم عادی جدا کرد؛ این چیزی نبود که استاد نظم و ترتیب داده باشند.

همچنین فهمیدم اعضای خانواده‌ام که فالون دافا را تمرین نمی‌کردند، به‌دلیل آزار و اذیت مکرر پلیس تحت فشار شدیدی بودند و دچار بیماری‌هایی شده بودند. آن‌ها نمی‌توانستند درک کنند که چرا مجبور شده‌ام دور از خانه زندگی کنم و درباره فالون دافا دچار سوءتفاهم شده بودند. برخی همسایگانم نیز که تحت‌ تأثیر دروغ‌های ح.ک.چ شست‌وشوی مغزی شده بودند، حرف‌های نسنجیده‌ای درباره استاد و دافا می‌زدند. می‌دانستم با این کار مرتکب گناه شده‌اند و نباید اجازه دهم این وضعیت ادامه یابد.

درعین‌حال مردد بودم: اگر برگردم، آیا دوباره بازداشت می‌شوم و تحت آزار و شکنجه قرار می‌گیرم؟ اما نمی‌توانستم فقط به امنیت خودم اهمیت بدهم و گرفتاری دیگران را نادیده بگیرم. باید نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن را به‌طور کامل نفی می‌کردم. از استاد خواستم راهنمایی‌ام کنند که چگونه می‌توانم مطابق فا عمل کنم.

سپس این بخش را به یاد آوردم:

«این داستان، موضوعی را روشن می‌کند: ما نباید مجبور باشیم به‌خاطر وجود حشرات، به حمام‌ نرویم یا به‌خاطر وجود حشرات، به‌دنبال جای دیگری برای زیستن باشیم. همچنین نباید به‌خاطر اینکه غلات و سبزیجات زنده‌اند گلوی‌مان را ببندیم و نخوریم و نیاشامیم. نباید به این صورت باشد. باید به‌طور خردمندانه‌ای به این مسائل بنگریم و به‌طور موقرانه‌ای تزکیه کنیم. تا آنجا که با قصد به هیچ موجودی آسیب نرسانیم خوب است. در عین حال، مردم باید مکانی برای زندگی بشری و موقعیتی برای زیستن داشته باشند و اشکالی ندارد این‌ها را حفظ کنیم. موجودات بشری نیاز دارند زندگی خود را حفظ کرده و به‌طور طبیعی زندگی کنند.» (سخنرانی هفتم، جوآن فالون)

گویی صاعقه‌ای به من برخورد کرده باشد، بلافاصله تصمیم گرفتم به این وضعیت پایان دهم و به خانه بازگردم تا باوقار تزکیه کنم.

روشنگری حقیقت و کمک به نجات مردم

اندکی پس از بازگشتم به خانه، پلیس آمد. مأموران از اینکه فرار کرده بودم خشمگین بودند و آماده بودند بازداشتم کنند. درک کردم که این نیز نظم و ترتیب عمدی دیگری از سوی نیروهای کهن است. در آن لحظه، از خردم استفاده کردم و دریافتم که این فرصتی برای کمک به نجات آن‌هاست. به‌هرحال، آن‌ها زندگی‌های ارزشمندی بودند که به‌خاطر دافا و شنیدن حقیقت آمده بودند.

به‌گرمی از آن‌ها استقبال کردم، دعوتشان کردم بنشینند و گفت‌وگویی دوستانه را آغاز کردم. در پاسخ به پرسش‌هایشان، توضیح دادم که چرا تمرین فالون دافا را انتخاب کرده‌ام و درباره مزایای جسمی و روانی‌‌ای که به دست آورده بودم صحبت کردم. توضیح دادم فالون دافا چیست و چرا با وجود سرکوب وحشیانه، این‌همه تمرین‌کننده حاضر نیستند آن را رها کنند.

یکی از مأموران حرفم را قطع کرد و پرسید: «می‌توانی در خانه تمرین کنی. پس چرا برای دردسر درست کردن به پکن رفتی؟ چرا دستبندهایت را باز کردی و فرار کردی؟»

گفتم: «استاد لی و فالون دافا به‌ناحق تحت آزار و شکنجه قرار گرفته‌اند. مسئولیت و وظیفه من است که خواهان اجرای عدالت باشم. فالون دافا درست و صالح است و در سراسر جهان به‌طور گسترده تمرین می‌شود. فقط رهبر ح.ک.چ اصرار داشت تمرین‌کنندگان فالون دافا را که صرفاً می‌خواهند انسان‌های خوبی باشند، سرکوب کند. این کار باعث چه تعداد فاجعه خانوادگی شده است؟»

«لطفاً به دروغ‌های فریبکارانه او گوش ندهید و در شرارت به نیروهای شیطانی کمک نکنید. اگر ناآگاهانه در ایجاد کارمای بد مشارکت کنید، در آینده چه بر سرتان خواهد آمد؟ همه نزد موجودات الهی باید پاسخگو باشند.»

در پایان گفتم: «می‌دانم تأمین معاش از این راه آسان نیست. حالا که حقیقت را درک کرده‌اید و می‌توانید درست را از نادرست تشخیص دهید، لطفاً به افراد بی‌گناه کمک کنید؛ مثلاً با این کار که "لوله تفنگتان را یک سانتی‌متر بالاتر بگیرید."»

آن‌ها در سکوت گوش دادند و دیگر پرسشی نداشتند. هنگام رفتن، یکی از آن‌ها با لبخند گفت: «در خانه بمان و خوب تمرین کن. سعی کن بیرون نروی. مراقب خودت باش.»

پس از آن، دیگر هرگز به آن شکل به خانه‌ام نیامدند. در سال‌های اخیر، پلیس محلی نیز مراجعه به خانه‌ها برای «جست‌وجوی» افراد را متوقف کرده است. چند باری که اتفاقی با مربی اداره پلیس روبه‌رو شدم، همیشه مانند دوستی قدیمی به‌گرمی با من احوالپرسی کرد.

روشنگری حقیقت برای مسئول کمیته محله و همسایگان

پس از اینکه در سال ۲۰۱۵، علیه جیانگ، به‌دلیل آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان، شکایت کردم، چند نفر از کارکنان مدیریت کمیته محله به دم در خانه‌ام آمدند. شوهرم پیشنهاد کرد بیرون آپارتمان، در راه‌پله، با آن‌ها صحبت کنم تا همسایگان نیز بشنوند. فکر کردم پیشنهاد خوبی است.

درواقع پس از آغاز سرکوب، همسایگانم از صحبت کردن با من می‌ترسیدند و با تحقیر و بی‌اعتنایی با من رفتار می‌کردند. برخی حتی کاملاً نادیده‌ام می‌گرفتند. اگر سعی می‌کردم حقیقت دافا را برایشان روشن کنم، با حرکت دست مرا رد می‌کردند. وقتی تمرین‌کنندگان مطالب روشنگری حقیقت را توزیع می‌کردند، این همسایگان آن‌ها را نمی‌خواندند، بلکه پاره می‌کردند و جلو در خانه‌ام روی هم می‌ریختند. از دیدگاه اصلاح فا دریافتم که همسایگانم نیز به من کمک می‌کنند تا خودم را تزکیه کنم، شین‌شینگم را ارتقا دهم و رنجش را از بین ببرم.

بنابراین از مسئول کمیته محله عذرخواهی کردم و پیشنهاد دادم بیرون خانه صحبت کنیم. او موافقت کرد. وقتی پرسید چرا از جیانگ شکایت کرده‌ام، گفتم پرسش خوبی است، زیرا جنایات جیانگ که به کشور و مردم آسیب رسانده‌اند، آن‌قدر زیادند که نمی‌توان آن‌ها را شمرد. گفتم: «نه‌تنها من باید از جیانگ شکایت کنم، بلکه شما هم باید این کار را بکنید. همه باید از او شکایت کنند.» سپس جنایات جیانگ را یکی‌یکی برشمردم. همچنین دلایلم برای تمرین فالون دافا و فوایدی را که از آن به دست آورده بودم توضیح دادم.

بیرون آپارتمانم در طبقه سوم صحبت می‌کردم و همه ساکنان طبقات بالا و پایین می‌توانستند حرف‌هایم را به‌وضوح بشنوند. سایر مأموران ترسیدند و زودتر رفتند. خود مسئول کمیته محله پس از شنیدن تمام حرف‌هایم لبخندی زد و از سازمان‌های ح.ک.چ خارج شد.

گفتن حقایق دافا به همسایگان

این اتفاق همچنین راه را برای روشنگری حقیقت در محله‌ام هموار کرد. همسایگان، دیگر از من دوری نمی‌کردند و حاضر بودند با من صحبت کنند. نگرششان نسبت به من کاملاً تغییر کرد و بسیار گرم و دوستانه شد. بسیاری به فالون دافا ایمان پیدا کردند، از آن حمایت کردند و با آزار و شکنجه مخالف بودند.

برخی افراد پس از قطع ارتباط با سازمان‌های ح.ک.چ، بهبودی‌های معجزه‌آسایی را در سلامتی‌شان تجربه کردند. بعضی همسایگان با نام مستعار علیه جیانگ شکایت کردند. برخی نیز تمرین‌کنندگان فالون دافا را در انجام کارهای خوب دنبال می‌کردند؛ مثلاً داوطلبانه راه‌پله‌ها را تمیز می‌کردند و کارهای مشابهی انجام می‌دادند.

این تجربه باعث شد واقعاً دریابم که اگر مریدان دافا فا را به‌خوبی مطالعه کنند، می‌توانند حقیقتاً نیک‌خواهی و مهربانی را تزکیه کنند. با تغییر بنیادی خودمان، به هدف بازگشت به خود واقعی‌مان دست می‌یابیم. درواقع، از زمانی که دیدگاهم تغییر کرده است، همسایگانم نیز تغییر کرده‌اند.

این تجربه من از آغاز تزکیه‌ام در دوران اصلاح فا است. از زمین خوردن و دوباره برخاستن تا برداشتن گام‌های لرزان، و از تلوتلو خوردن و ناپایدار بودن تا پیش رفتن با افکار درست، تک‌تک گام‌هایم با تلاش‌های بی‌کران استاد همراه بوده‌اند و هر پیشرفتم از کمک نیک‌خواهانه و محافظت همیشگی استاد جدایی‌ناپذیر بوده است. همین امر به من امکان داده است که در مسیر الهی، استوار و درست گام بردارم و به بلوغ برسم.

براساس تجربه‌ام، تا زمانی که فا را به‌خوبی مطالعه کنیم، می‌توانیم مسائل را از دیدگاه فا درک کنیم. این به ما امکان می‌دهد تمام نظم و ترتیب‌های نیروهای کهن را نفی کنیم و در مسیر تزکیه‌ای که استاد برایمان نظم و ترتیب داده‌اند گام برداریم.

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین کنفرانس فای چین در وب‌سایت مینگهویی)