(Minghui.org) درود بر استاد! درود بر همتمرینکنندگان!
زمان بهسرعت میگذرد و از وقتی که «فراخوان ارسال مقاله برای بیستوسومین فاهویی چین در وبسایت مینگهویی» منتشر شد شش ماه گذشته است. با دیدن آن، قلبم برای لحظاتی به تپش افتاد.
به یاد آوردم که استاد بیان کردند:
«دیروز خبرنگاری از من پرسید: "در تمام زندگیتان چه چیزی شما را بیش از همه خوشحال کرده است؟" البته، تمام زندگی من وقف یک چیز شده است. من گفتم، درخصوص موضوعات مردم عادی، چیزی وجود ندارد که مرا بیش از همه خوشحال کند. وقتی میشنوم یا میبینم که شاگردان تجربههای خود را به اشتراک میگذارند، در آن هنگام است که بیشترین احساس خوشنودی را دارم. (تشویق )» (آموزش فا در کنفرانس غرب میانه ایالات متحده)
دریافتم که نوشتن تجربیات تزکیه و تقدیم آنها به استاد، بهگونهای که موجب خشنودی ایشان شود، برای یک مرید دافا چه کار مقدس و پرافتخاری است؛ کاری که هر مرید دافا میتواند انجام دهد. بنابراین مصمم شدم مقالهای باکیفیت برای این فاهویی چین بنویسم، تجربیاتم را به اشتراک بگذارم و گزارشی درخور درباره تزکیهام به استاد ارائه دهم!
از زمانی که تازه فا را کسب کرده بودم ۳۱ سال میگذرد. اگرچه هرگز استاد را ملاقات نکردهام، حقیقتاً نیکخواهی عظیم ایشان را احساس کردهام. همچنین عمیقاً احساس کردهام که استاد چه تلاشهای پرمشقتی را برای همه مریدانشان صرف میکنند.
نخستین بار که جوآن فالون را میخواندم، اغلب اشک میریختم. مهربانی عمیق نهفته در آموزههای استاد، پیامهای نیکخواهانهای که ازطریق فا منتقل میشد، قلبم را عمیقاً تحت تأثیر قرار میداد.
شناخت و درکم از استاد بهتدریج و ازطریق مطالعه فا افزایش یافت. وقتی برای نخستین بار جوآن فالون را خواندم، به این دلیل نبود که کسی آن را به من توصیه کرده باشد. صرفاً کتاب را برداشتم و بدون هیچگونه عقیده و تصور بشری یا قصد خاصی، شروع به مطالعه کردم. بلافاصله مجذوب آن شدم و توانستم تمام کتاب را در یک نشست بخوانم. این محتوای خود کتاب بود که مرا مجذوب کرد.
هنگام مطالعه، بارها قلبم تحت تأثیر قرار میگرفت. اگرچه زبان کتاب ساده و صریح و محتوایش بهراحتی قابلدرک بود، خواندن آن احساس آرامش و لذتی وصفناپذیر به من میداد. متن روان و طبیعی بود و خواندنش بسیار لذتبخش. از میان تمام کتابهایی که خوانده بودم، این کتاب بیش از همه با قلبم ارتباط برقرار میکرد و احساس میکردم استاد درست در کنارم هستند و مستقیماً با من صحبت میکنند. شادی وصفناپذیری در قلبم وجود داشت.
هرگاه محتوای کتاب مرا تحت تأثیر قرار میداد، به عکس استاد در ابتدای کتاب نگاه میکردم. اشک در چشمانم جمع میشد و آنچه تا این اندازه مرا تحت تأثیر قرار میداد، مهربانی و نیکخواهی فداکارانهای بود که در سراسر کتاب جلوهگر بود. هر بار که اشک از چشمانم جاری میشد، با خودم فکر میکردم: «نویسندهای که میتواند چنین کتاب عمیقی بنویسد که تا این اندازه با قلبم ارتباط برقرار کند، حتماً فردی خارقالعاده است.» تصمیم گرفتم تمام کتابها و مقالات تألیف ایشان را بخوانم.
پس از آنکه دور اول مطالعه جوآن فالون را به پایان رساندم، در اندیشهای عمیق فرو رفتم و بارها محتوای کتاب را در ذهنم مرور میکردم و از آن لذت میبردم. بهدلیلی نامعلوم، احساس ثبات و استواری تازهای پیدا کرده بودم؛ شادی و آرامش قلبی وصفناپذیری داشتم. از آن لحظه به بعد، قلبم عمیقاً جذب این کتاب شد. آن را بارها و بارها خواندهام و حساب تعداد دفعاتی که جوآن فالون را خواندهام، از دستم در رفته است. این کتاب به اصل راهنمای حیاتی و جداییناپذیری در مسیر زندگیام تبدیل شده است.
خود را بسیار خوشاقبال میدانم که استاد این امکان را برایم فراهم کردند که حتی در بحبوحه آزار و شکنجه دیوانهوار بهدست حزب کمونیست چین (ح.ک.چ)، تمام سخنرانیها و مقالات ایشان را بلافاصله پس از انتشار دریافت کنم. درنتیجه، در تمام این ۳۱ سال تزکیه، هر روز آموزههایی برای مطالعه داشتهام! سخنرانیهای استاد در ژرفترین سطح وجودم نفوذ کردهاند. برای تمام کتابهای دافا بسیار ارزش قائلم و با دقت از آنها نگهداری میکنم.
وقتی به گذشته نگاه میکنم، درمییابم که تحت هدایت استاد بود که قدم در مسیر تزکیه دافا گذاشتم. در این ۳۱ سال، تا حد توانم از سخنان استاد پیروی کردهام و براساس دافا عمل کردهام. همچنین تجربیات تزکیه تمرینکنندگان را در مینگهویی میخواندم. اینها نیز نظم و ترتیبهایی ازسوی استاد بودند تا کمکم کنند از الزامات ایشان بهتر پیروی کنم: وابستگیهایم را از بین ببرم، کاستیهایم را بشناسم و با نگاه به درون، انگیزهای برای ارتقای شینشینگم پیدا کنم.
هر کاری که انجام میدهم و به هر شیوهای که آن را انجام میدهم، رویکردم از درکی سرچشمه میگیرد که خودم از مطالعه فا به دست آوردهام. پس از مطالعه مقاله استاد با عنوان «مسیر» (نکات اصلی برای پیشرفت بیشتر ۲)، اطمینان بیشتری پیدا کردم که رویکردم درست است. دریافتهام که یک مرید دافا فقط با پیروی از الزامات استاد میتواند اطمینان حاصل کند که از مسیر خود منحرف نمیشود!
هرگاه قصد انجام کاری را دارم، میدانم که استاد نظم و ترتیبهای لازم را فراهم میکنند و مسیر را برایم هموار میسازند. من فقط در مسیری که ایشان فراهم کردهاند گام برمیدارم. درواقع این استاد هستند که آن کارها را به سرانجام میرسانند. این موضوع را عمیقاً احساس کردهام و دریافتهام که استاد همیشه در کنارم هستند. ایشان از تکتک افکارم آگاهند و کمکم میکنند هر مشکلی را که در تزکیهام پیش میآید حل کنم. پیش از بازنشستگیام، استاد خردم را گشودند و این امکان را برایم فراهم کردند که وظایف شغلیام را با ذهنی روشن و بهآسانی انجام دهم. میتوانستم مهارتهای مرتبط با کارم را بدون زحمت یاد بگیرم و وظایفم را بهراحتی انجام دهم؛ بهطوریکه با نیمی از تلاش، دو برابر نتیجه میگرفتم.
برای مثال، لازم بود یاد بگیرم چگونه از رایانه، برای کارهایی از این دست استفاده کنم: دسترسی به مینگهویی، بارگذاری مقالات، دانلود مقالات، نصب سیستمعاملها، رایت دیسکها، گردآوری مجموعهابزارهای نرمافزاری، استفاده از این ابزارها برای ایجاد پارتیشنهای رمزگذاریشده، چاپ کتابهای دافا (برای مطالعه شخصی) و مقالات جدید استاد، ثبت اینترنتی بیانیههای خروج از ح.ک.چ برای افرادی که از حقیقت آگاه شده بودند، تهیه کارتهای تبریک برای استاد، راهاندازی حسابهای ایمیل داخلی، ثبتنام در انجمن تیاندیشینگ و ارسال پرسش در آن و غیره. خلاصه اینکه هرگاه برای تزکیهام به چیزی نیاز داشته باشم، استاد خرد لازم را به من عطا میکنند تا بتوانم آن را در یک لحظه یاد بگیرم. این استاد هستند که به من خرد بخشیدهاند، سرنوشتم را تغییر دادهاند و مرا به مسیر رسیدن به مقام خدایی هدایت کردهاند! از لطف بیکران استاد بینهایت سپاسگزارم.
از مقاله «چرا آفریدگار بهدنبال نجات همۀ موجودات است» دریافتم که محبت استاد میتواند کینههای عمیق و دیرینهای را که موجودات ذیشعور بهدلیل روابط کارمایی در قلب خود نگه داشتهاند، از بین ببرد. فقط استاد میتوانند چنین افتخاری را به مردم این جهان عطا کنند! واقعاً خوشاقبالم که در این زندگی، از این لطف مقدس استاد برخوردار شدهام؛ این بزرگترین افتخار من است! اکنون که در این زندگی استاد را یافتهام، سرانجام به آرامش واقعی قلب دست یافتهام! هدف از وجود من، یاریرساندن به استاد در اصلاح فا است! میخواهم با دافای حقیقت، نیکخواهی، بردباری همگون شوم و در فا جذب شوم! همگونشدن با فا به معنای همگونشدن با خرد بیکران استاد است. این چیزی است که ازطریق مطالعه فا دریافتهام.
در ادامه، میخواهم بهاختصار تغییراتی را که از زمان آغاز تزکیه در من رخ داده است، بیان کنم. پیش از شروع تمرین، هرگز بهدنبال یافتن اشتباهات خودم نبودم. حتی وقتی اشتباه میکردم، هرگز در حضور طرف مقابل، به آن اعتراف نمیکردم، چه رسد به اینکه عذرخواهی کنم. ترجیح میدادم ضرر کنم، اما کوتاه نیایم. کینهها را در قلبم نگه میداشتم، بهویژه نسبت به کسانی که به من زور گفته بودند یا آزارم داده بودند؛ رفتارشان را تا پایان عمر فراموش نمیکردم.
از زمانی که تزکیه را آغاز کردم، استاد به ما آموختهاند که با پیروی از اصول حقیقت، نیکخواهی و بردباری، انسانهای خوبی باشیم. ایشان به ما آموختهاند که هرگاه با اختلاف و تضادی روبهرو میشویم، به درون نگاه کنیم و مشکلات خودمان را بررسی کنیم، حتی زمانی که معتقدیم تقصیری نداریم. درواقع وقتی بین دو نفر اختلافی پیش میآید، نهتنها طرفین درگیر باید کاستیهای خود را جستوجو کنند، بلکه حتی کسی که شاهد آن اختلاف است نیز باید بررسی کند که چرا شاهد چنین اتفاقی بوده و خودش چه مشکلاتی ممکن است داشته باشد. فقط از این طریق است که فرد میتواند شینشینگ خود را ارتقا دهد و حقیقتاً رفتاری شایسته یک تزکیهکننده داشته باشد.
این موضوع را بهویژه پس از خواندن این آموزه استاد عمیقاً احساس کردم:
«تزکیه درباره این است که به درون خودتان نگاه کنید. بدون توجه به اینکه درست باشید یا در اشتباه، باید خودتان را امتحان کنید. تزکیه، درباره رها شدن از وابستگیهای بشری است.»
«چه تعداد از شما که اینجا نشستهاید میتوانید وقتی کسی بدون مقدمه به شما اشاره کرده و شما را مورد ملامت قرار دهد، آرامش را حفظ کنید؟ چه تعداد از شما وقتی با انتقاد و ملامت دیگران مواجه شود میتوانید خونسرد بمانید و در سمت خوتان دلیل را جستجو کنید؟» (آموزش فا در شهر لسآنجلس)
رسیدن به الزامات استاد واقعاً دشوار بوده است، اما همواره تلاش کردهام آنها را بهطور کامل برآورده کنم. هر آزمون شینشینگ فرصتی بوده است تا آبدیده شوم و وابستگیهایم را رها کنم. هرگاه نتوانستهام بهخوبی عمل کنم، عمیقاً پشیمان شدهام و تصمیم گرفتهام دفعه بعد بهتر عمل کنم. حتی اکنون نیز احساس میکنم هنوز بهاندازه کافی خوب عمل نکردهام. از فا درک کردهام که بخشهایی از وجودم که بهخوبی تزکیه شدهاند، جدا میشوند، درحالیکه بخشهای باقیمانده همچنان به تزکیه نیاز دارند. آموزههای استاد ما را راهنمایی میکند که پیوسته خود را اصلاح کنیم و بهتدریج وابستگیهایمان را از بین ببریم. بااینحال، اغلب بهدلیل اینکه در زمان تحمل و بردباری نتوانستهام آرامشم را حفظ کنم، احساس گناه میکنم.
برای مثال، رابطهام با پدر و مادرم را در نظر بگیرید. آنها کشاورز بودند و هر دو خلقوخوی تندی داشتند، بهویژه در برخورد با ما سه خواهر. هرگز با ما، مانند افرادی مستقل رفتار نمیکردند. درعوض، هر زمان که میخواستند ما را کتک میزدند و سرزنش میکردند. وقتی عصبانی میشدند، هرچه به ذهنشان میرسید میگفتند و عمداً آزاردهندهترین کلمات را انتخاب میکردند. علاوهبر این، بسیار خودخواه بودند و هرگز دیگران را در نظر نمیگرفتند. حتی یک بار هم شاهد ابراز محبت یا نیکخواهیای که از پدر و مادر انتظار میرود، نبودم. خاطرات دوران کودکیام مرتب در ذهنم زنده میشد، بهویژه مواقعی که آنها کنترل خشمشان را از دست میدادند و مانند موجوداتی شرور رفتار میکردند. آسیبهای روانیای که به من وارد کردند، همچنان با من باقی مانده است، زیرا بهسادگی نمیتوانستم آنها را فراموش کنم.
آسیبهای روانیای که به من وارد کردند، بسیار شدیدتر از محرومیتهای مادیای بود که تحمل کردم. دوران کودکی و نوجوانیام زیر سایه طغیانهای خشم پیشبینیناپذیر آنها گذشت. هرگاه حالوحوصله خوبی نداشتند، خشمشان را بر سر ما خالی میکردند و ناسزاهای بسیار زشتی میگفتند. ازجمله عباراتی که مادرم مرتب به کار میبرد، اینها بود: «چرا بهجای یک آدم خوب تو نمیمیری؟»، «دیگر هیچ نسبتی با تو ندارم!» یا «اگر بمیری، فقط یک تکه خاک بدبو از تو باقی میماند!» هر کدام از این جملات نفرینی زهرآگین بود. وقتی پدرم از کوره درمیرفت، حرفهایش حتی توهینآمیزتر بود و با تمام توان فریاد میزد. علاوهبر این، خشمش بدون هیچ هشداری شعلهور میشد و ناگهان از شدت عصبانیت منفجر میشد. این رفتار اغلب مرا بهشدت میترساند، عمیقاً آشفتهام میکرد و نمیدانستم باید چهکار کنم.
رفتارهای گوناگونی که از سرشت شیطانی پدر و مادرم سرچشمه میگرفت، زخمهای روانی عمیقی بر من گذاشت. ترکیبی از خشم، رنجش و درماندگی را احساس میکردم و سرانجام حتی نفرت در قلبم ریشه دواند. هرگز گرمای محیط خانواده را تجربه نکردم. این وضعیت تلخکامی عمیقی در من به وجود آورد. در سکوت، به ناراحتیهایم فکر میکردم و میل شدیدی به تلافیکردن داشتم. در هر خانوادهای، رفتار پدر و مادر تأثیری ماندگار بر فرزندان میگذارد و وقتی رفتارشان بدخواهانه باشد، سایههای ناشی از آن ممکن است تا پایان عمر فرد را رها نکند. این مطالب را مینویسم تا توضیح دهم چه عواملی باعث شدند شخصیتم تا این حد دستخوش تغییر و آسیب شود.
پس از آغاز تمرین معنویام، بهتدریج رنجش و تحقیر نسبت به پدر و مادرم را کنار گذاشتم. شروع به مراقبت از آنها کردم و توانستم خودم را جای آنها بگذارم، زیرا درک کردم که آنها محصول دوران دشواری بودند. آنها در فقر زندگی میکردند، کار طاقتفرسای کشاورزی انجام میدادند و غذای مناسبی برای خوردن نداشتند. همه اینها باعث شده بود دائماً تحت فشار و ناراحتی باشند. درنتیجه، اغلب کنترل احساساتشان را از دست میدادند و رنج و اندوه درونیشان را در خانه، بر سر دیگران خالی میکردند.
درواقع، دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دورانی بود که ح.ک.چ کنترل سختگیرانهای بر چین اعمال میکرد و کمپینهای سیاسی را بر توسعه اقتصادی مقدم میدانست. فقر را ستایش میکردند. ح.ک.چ مردم چین را در فقر شدید نگه داشته بود. نظام سهمیهبندی تحت کنترل دولت برقرار بود و حتی ضروریترین مایحتاج روزمره نیز کمیاب بود. بهویژه با کمبود شدید مواد غذایی روبهرو بودیم و مردم اجازه نداشتند در حیاط خانه خود سبزی بکارند یا مرغ پرورش دهند.
مردم عادی سبزی یا تخممرغی برای خوردن نداشتند و همه خانوادهها در فقر شدید زندگی میکردند. حتی غلات که غذای اصلی مردم بود، براساس تعداد اعضای خانواده سهمیهبندی میشد و مقدار ناچیزی که به هر نفر میرسید، هرگز برای سیرکردن شکمشان کافی نبود. واقعیت زندگی در دهه ۱۹۷۰ چنین بود.در دهه ۱۹۸۰، ح.ک.چ که با فروپاشی اقتصادی و خطر سقوط خود روبهرو شده بود، ناچار شد اصلاحات اقتصادی را آغاز کند و از شدت کنترلش بر مردم بکاهد. تنها بهلطف سختکوشی ذاتی کشاورزان چینی بود که مردم سرانجام توانستند غذای کافی برای خوردن داشته باشند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، در یک کالج دوساله در مرکز استان پذیرفته شدم. اگرچه این مؤسسه دانشگاهی چهارساله نبود، برای خانوادهای معمولی مانند خانواده ما، مانند این بود که «ققنوسی طلایی از لانه مرغها پرواز کرده باشد». این بدان معنا بود که سرانجام میتوانستم از وضعیت کشاورزبودن خارج شوم و از ثبت خانوار روستایی رهایی یابم. پس از فارغالتحصیلی، شغلی در زادگاهم به من اختصاص یافت و یکی از معدود افراد آن ناحیه بودم که شغلی رسمی و مورد تأیید دولت، همراه با سهمیه غلات تجاری با یارانه دولتی و حقوقی ثابت داشتم.
در سال ۱۹۹۵، تمرین فالون دافا را آغاز کردم و زندگیام دستخوش تحولی عمیق شد. استاد به من آموختند که بردبار، صبور و باملاحظه باشم و دیگران را در نظر بگیرم. اگرچه هنوز ذهنیتهای منفی و وابستگیهای زیادی دارم که باید از بین ببرم، مصمم هستم کوشاتر تمرین کنم و به معیارهایی که استاد تعیین کردهاند برسم. تزکیه، نیکخواهی را در وجودم بیدار کرده است. بهتدریج دریافتم که والدینم چقدر سخت کار کرده بودند و دیگر بابت کاستیهای گذشتهشان کینه و دلخوری نداشتم. تمام تلاشم را کردم تا ازنظر مالی از آنها حمایت کنم.
در چند سال نخست، تمام حقوقم را که در آن زمان بیش از ۲۰۰ یوان در ماه بود، به پدر و مادرم میدادم. بعدها به من گفتند که حقوقم را برای خودم نگه دارم. بااینحال، همچنان مایحتاج مختلف، ازجمله مواد غذایی و گوشت، را برایشان میخریدم. وقتی میدیدم که در آن شرایط سختِ زندگی چقدر برای خانواده زحمت میکشند و واقعاً زندگی بسیار دشواری دارند، از صمیم قلب به آنها اهمیت میدادم. بعدها فالون دافا را نیز به آنها معرفی کردم و حقیقت این روش را برایشان روشن کردم. آنها فرصت یافتند به سخنرانیهای استاد گوش دهند. اگرچه هنوز قدم در مسیر تزکیه نگذاشتهاند، صرف شنیدن آموزههای استاد، افتخاری عظیم است و شاید موهبتی باشد که پس از تحمل رنج در بیشتر عمرشان، سزاوار دریافت آن شدهاند.
تزکیه روند رهاکردن وابستگیهاست. گاهی وقتی این وابستگیها ظاهر میشوند، احساس رنجش، حتی رنجشهای مربوط به سالها پیش، دوباره سر برمیآورند و قلبم را در تلخکامی فرو میبرند. روزی مقالهای در مینگهویی خواندم که در آن، تمرینکنندهای تجربه بزرگشدن در فقر شدید را به اشتراک گذاشته بود. او در دوران مدرسه راهنمایی بهندرت، یا شاید هرگز، لباس یا کفش نو نداشت. مجبور بود لباسهای دستدوم خواهران و برادران بزرگترش را بپوشد؛ لباسهایی که اغلب پر از وصله بودند. چون کفشی برای پوشیدن نداشت، مجبور بود همهجا پابرهنه راه برود، حتی برای رفتن به مدرسه راهنمایی، مسافتهای طولانی را پابرهنه طی کند. درعینحال، با تبعیض معلمان و همکلاسیهایش نیز روبهرو بود. وقتی این مطالب را خواندم، فهمیدم تنها کسی نیستم که هرگز از مراقبت پدر و مادر برخوردار نشده است. احساس کردم تجربیات این تمرینکننده شباهت عمیق و شخصیای با تجربیات خودم دارد.
متوجه شدم که هنوز رنجش را در قلبم نگه داشتهام و همچنان در پی زندگی راحت در دنیای بشری هستم و نتوانستهام این تجربیات را فرصتهایی ارزشمند برای تزکیه قلبم بدانم. باید تمام رنجشها و کینههایم نسبت به پدر و مادرم را رها کنم. هر اتفاقی که در گذشته رخ داده، دلیلی داشته است. شاید در زندگی قبلی، چیزی به آنها بدهکار بودهام و این زندگی صرفاً زمانی برای بازپرداخت آن بدهی است. درواقع، باید از آنها سپاسگزار باشم که راهی برای حلوفصل کینهها و گرفتاریهای درهمتنیدهای فراهم کردهاند که در طول زندگیهای متعدد شکل گرفتهاند. حتی بیشتر از استاد سپاسگزارم که با نیکخواهی از این وضعیت استفاده کردند تا کمکم کنند این پیوندهای کارمایی منفی با پدر و مادرم را حلوفصل کنم و بتوانم شینشینگم را ارتقا دهم و در تزکیه به سطح بالاتری برسم.
استاد، سپاسگزارم که این محیط را برای تزکیهام فراهم کردید. استاد، برای نجات نیکخواهانهتان سپاسگزارم!
(مقاله منتخب برای بیستوسومین کنفرانس فای چین در وبسایت مینگهویی)
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.