(Minghui.org) من، برادر کوچکم و والدینم، هر چهار عضو خانواده‌مان، فالون دافا را تمرین می‌کنیم. ما سال‌ها پیش زادگاهمان را ترک و به شهر بزرگی در همان استان نقل‌مکان کردیم. ازطریق ردوبدل کردن پیام، با تمرین‌کنندگان زادگاهمان در تماس بوده‌ایم، اما در شهری که اکنون زندگی می‌کنیم، تمرین‌کنندگان زیادی را نمی‌شناسیم.

سایر تمرین‌کنندگان اغلب به خانواده‌ام غبطه می‌خورند، زیرا همه ما فالون دافا را تمرین می‌کنیم. اما، همگی وابستگی‌هایی داریم که مدت‌ها نتوانسته‌ایم رهایشان کنیم و گاهی حتی آگاهانه مرتکب اشتباه می‌شویم. در زندگی روزمره و هنگام همکاری برای روشنگری حقیقت، اغلب بین‌مان اختلاف پیش می‌آمد و بسیاری از اوقات نمی‌توانستیم آن‌ها را حل کنیم. این وضعیت سرانجام به آزار و شکنجه ما منجر شد. نُه سال پیش، زمانی که پدر و مادرم در پارکی مطالب روشنگری حقیقت را توزیع می‌کردند، پدرم بازداشت شد. مادرم به‌تنهایی به خانه بازگشت.

وقتی من و برادرم از ماجرا باخبر شدیم، همان شب کتاب‌های دافا، تجهیزات چاپ و لوازم موردنیاز چاپ را به مکان دیگری منتقل کردیم. هماهنگ کردیم که وکیلی با پدرم ملاقات کند و سپس برای درخواست آزادی او به اداره پلیس رفتیم. با حمایت افکار درستِ تعداد زیادی از تمرین‌کنندگان، پدرم ده روز بعد آزاد شد. وضعیت حقوقی او «آزادی با وثیقه در انتظار محاکمه» بود. در تمام این روند، اشارات نیک‌خواهانه و قدرت‌بخشی استاد به ما کمک کرد ترسمان را از بین ببریم و افکار درستی قوی‌تر داشته باشیم. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، از صمیم قلب، قدردان نیک‌خواهی بی‌کران استاد هستم.

نباید بر کاستی‌های هم‌تمرین‌کنندگان تمرکز کنیم

پدرم فردی قوی و نترس است. در شدیدترین دوران آزار و شکنجه، در اردوگاه کار اجباری برای مدتی طولانی تحت شکنجه جسمی قرار گرفت، اما هرگز تسلیم نشد. اما جنبه دیگری از شخصیتش این است که گاهی لجباز و سلطه‌جوست. وقتی درباره موضوعی تصمیم می‌گیرد، اصرار دارد آن را تا پایان پیش ببرد و هر نظر متفاوتی را مانع یا مداخله می‌داند. این ویژگی شخصیتی او اغلب جرقه اختلافات خانوادگی می‌شد؛ اختلافاتی که گاهی بسیار شدید بودند.

البته پدرم تنها کسی نیست که کاستی دارد. همه اعضای خانواده‌مان در تزکیه شکاف‌هایی دارند. به‌ویژه من و برادرم، وقتی وابستگی‌های بشری‌مان به‌شدت تحریک می‌شدند، اغلب معیارهای یک تزکیه‌کننده را فراموش می‌کردیم. همچنین احترامی را که فرزندان باید برای پدرشان قائل باشند از یاد می‌بردیم.

وقتی هم‌تمرین‌کننده‌ای تحت آزار و شکنجه قرار می‌گیرد، معمولاً به کاستی‌های او در تزکیه فکر می‌کنیم و به این ترتیب بهانه‌ای به نیروهای کهن می‌دهیم تا آزار و شکنجه‌اش کنند. پس از بازداشت پدرم، متوجه شدم خودم نیز گرفتار همین ذهنیت شده‌ام. مدام رفتارهایش را به یاد می‌آوردم. بارها به خودم یادآوری کردم: «این فکر، از خود واقعی‌ام نیست. باید ردش کنم. هر کاستی‌ای که او داشته باشد، بهانه‌ای برای آزار و شکنجه‌اش به‌دست نیروهای کهن نیست.»

آزار و شکنجه پدرم نتیجه مشکلاتی در وضعیت کلی تزکیه هر چهار عضو خانواده‌مان بود، نه چیزی که فقط پدرم باعث آن شده باشد. من، مادرم و برادرم به درک مشترکی رسیدیم: نه در گفت‌وگوهایمان و نه در افکارمان، کاستی‌های پدرم را مطرح نکنیم. وقتی این فکر را در خودمان تثبیت کردیم، ذهنمان دیگر آشفته نمی‌شد و تمام تمرکزمان بر ازبین بردن شیطان و نجات پدرم قرار گرفت.

به‌زور پیش بردن کارها تزکیه نیست

گزارش‌هایی را در مینگهویی خوانده بودم درباره تمرین‌کنندگانی که افکار درستی قوی داشتند و علیه مأموران پلیسی که در آزار و شکنجه اعضای خانواده‌شان نقش داشتند شکایت کرده بودند. وقتی فهمیدم پدرم بازداشت شده است، احساس کردم ما هم باید همین روش را در پیش بگیریم. اما افکار درستم به ‌اندازه کافی قوی نبود و ترس شدیدی داشتم. جرئت نمی‌کردم دست به چنین اقدامی بزنم. بنابراین از خودم بسیار ناامید شدم و مضطرب بودم.

اضطراب به‌خودی‌خود مانع بزرگی در تزکیه‌ام بوده است. اغلب معیارهای بسیار بالایی برای خودم تعیین می‌کنم. وقتی به آن‌ها می‌رسم، بیش‌ازحد خوشحال می‌شوم و وقتی موفق نمی‌شوم، دلسرد می‌شوم. وقتی دلسرد می‌شوم، به‌راحتی کار را نیمه‌تمام رها می‌کنم. این وابستگی هنگام تلاش برای نجات پدرم دوباره ظاهر شد.

وقتی به مطالعه فا ادامه دادم، ناگهان فهمیدم که لازم نیست همه مریدان دافا مسیر یکسانی را طی کنند. در تزکیه، الگویی برای دنبال کردن وجود ندارد. شکایت از مأموران پلیس، به‌عنوان راهی برای بیدار کردن و نجات موجودات ذی‌شعور، قطعاً کاری درست است. اما اگر شین‌شینگم به آن سطح نرسیده باشد، مجبور کردن خودم به انجام آن کار درست نیست. طرز فکرم را اصلاح کردم و تصمیم گرفتم بدون تعیین اهدافی از پیش، هر کاری را تا جایی که در توانم بود به بهترین شکل انجام دهم.

رها کردن ترس و وابستگی به اتکا به دیگران

یانگ، تمرین‌کننده‌ای از زادگاهمان، کسی بود که ازطریق سامانه پیام‌رسان داخلی با او در ارتباط بودیم. به‌محض اینکه از بازداشت پدرم مطلع شد، تشویقمان کرد گزارشی از این آزار و شکنجه را در مینگهویی منتشر کنیم. اما نگران بودیم. می‌ترسیدیم اگر پلیس چنین گزارشی را در مینگهویی ببیند، برای تلافی، پدرم را شدیدتر تحت آزار و شکنجه قرار دهد. بنابراین موضوع را گزارش نکردیم.

یک روز بعد، یانگ پرسید: «چیزی در مینگهویی ندیدم. گزارشش کردید؟» وقتی نگرانی‌هایمان را توضیح دادم، یانگ گفت که از دیدگاه مردم عادی، به آزار و شکنجه نگاه می‌کنیم و به‌دلیل ترس، قدرت شیطان را بزرگ جلوه می‌دهیم و آن را چیزی واقعی و هولناک می‌پنداریم. با تشویق او، گزارشی از این آزار و شکنجه را در مینگهویی منتشر کردیم.

پس از آن، افکار درستمـان قوی‌تر و قوی‌تر شد. در قسمت پذیرش بازداشتگاه متوجه شدیم نام و سِمت مأموران پلیس روی دیوار نصب شده است. درست جلو چشم مأموران کشیک، تلفن‌های همراهمان را بیرون آوردیم و از فهرست عکس گرفتیم. هیچ‌کسی سعی نکرد جلویمان را بگیرد. اطلاعات را برای مینگهویی فرستادیم.

وکیل را به صرف غذا دعوت و مدت زیادی با او صحبت کردیم. او گفت: «چیزی که پلیس بیش از همه از آن می‌ترسد، افشا شدن است. اگر می‌توانید با تمرین‌کنندگان خارج از چین تماس بگیرید، از آن‌ها بخواهید درباره این پرونده اطلاع‌رسانی کنند.» عمیقاً احساس شرمندگی کردم. به‌عنوان مرید دافا در دوران اصلاح فا، افکار درستم درباره افشای شیطان حتی به ‌اندازه وکیلی که تزکیه نمی‌کرد قوی نبود. می‌دانستم همه این‌ها به‌خاطر ذهنیت ترسم بود.

توصیف اینکه ترسم تا چه اندازه ریشه‌دار بود دشوار است. هر بار که برای درخواست آزادی پدرم، به اداره پلیس می‌رفتیم، در مسیر افکار درست می‌فرستادم، اما مدام احساس می‌کردم چیزی در گلویم گیر کرده که نه می‌توانم قورتش بدهم و نه بیرونش بیاورم. می‌دانستم این نمود ترس بیش‌ازحدم است. اما هرقدر هم می‌ترسیدم، به‌عنوان تمرین‌کننده باید با آزار و شکنجه مخالفت می‌کردم و پدرم را نجات می‌دادم. نگران بودم که نتوانم در برابر پلیس، افکار و اعمال درست داشته باشم. بنابراین پیش از هر مواجهه، آنچه را باید می‌گفتم و انجام می‌دادم در ذهنم تمرین می‌کردم.

برای مثال، وقتی برای گرفتن گواهی بازداشت به اداره امنیت داخلی رفتیم، می‌خواستم به مأموران هشدار دهم که هنگام بازجویی پدرم را شکنجه نکنند. بنابراین تصمیم گرفتم بگویم: «پدرم همیشه سالم بوده است. اگر اتفاقی برایش بیفتد، شما را مسئول می‌دانیم.» چون افکار درست خودم کافی نبود، من، مادرم و برادرم مجبور بودیم این کار را با هم انجام دهیم. وقتی پلیس برای تفتیش غیرقانونی به خانه‌مان آمد، می‌خواستم جلو خودشان شماره نشان و نامشان را بگیرم و یادداشت کنم. این کار را نیز من و برادرم باید با هم انجام می‌دادیم. همچنین می‌خواستم از پلیس بپرسم: «آیا می‌دانید ماده ۳۰۰ قانون کیفری درباره فالون گونگ صدق نمی‌کند؟» بازهم چون افکار درستم به ‌اندازه کافی قوی نبود، وقتی این سؤال را پرسیدم، یکی از مأموران ناگهان از جایش بلند شد و اعلام کرد: «اگر می‌خواهید وکیل بگیرید، بگیرید! ما به این سؤال پاسخ نمی‌دهیم!»

در مقایسه با تمرین‌کنندگانی که افکار درست قوی دارند، روش من که «پیش از گفتن یا انجام هر کاری، همه‌چیز را برنامه‌ریزی می‌کردم»، بسیار ناپخته بود. مانند کودک نوپایی بودم که تازه راه رفتن را یاد می‌گرفت. آن زمان سطح شین‌شینگم به همین اندازه بود. اما استاد هرگز از من دست نکشیدند. در هر قدم، استاد به من قدرت می‌بخشیدند، به من آگاهی می‌دادند و کمکم می‌کردند بارها و بارها کاستی‌هایم را بشناسم تا بتوانم پیوسته خودم را اصلاح کنم و ارتقا دهم.

یک بار هر سه نفرمان به اداره پلیس رفتیم و اصرار کردیم رئیس اداره امنیت داخلی پدرم را آزاد کند. هر بار چیزی می‌گفتم، او با تندی جوابم را می‌داد. بسیار خصمانه رفتار می‌کرد. این موضوع باعث شد درباره وضعیت تأمل کنم. به یاد آوردم که وقتی قبلاً ماده ۳۰۰ قانون کیفری را مطرح کرده بودم، آن مأمور نیز بسیار متکبرانه رفتار کرده بود. چرا این‌طور رفتار می‌کردند؟

پس از بازگشت به خانه، به درون نگاه کردم. در ظاهر می‌خواستم مأموران پلیس را نجات دهم و پدرم را آزاد کنم، اما در اعماق وجودم وابستگی‌ای پنهان بود: امیدوار بودم با توسل به احساسات بشری، نظرشان را تغییر دهم. می‌خواستم بگویم: «پدرم دیگر جوان نیست. آدم خوبی است. لطفاً آزادش کنید.» نقطه شروع من نجات موجودات ذی‌شعور یا ازبین بردن شیطان نبود، بلکه فقط می‌خواستم پدرم آزاد شود.

پلیس از قبل، تحت کنترل شیطان بود. فقط زمانی که تمرین‌کنندگان نیک‌خواهی را با وقار و متانت همراه کنند، می‌توانند سرشت نیک مأموران را بیدار کنند. اما من به این امید بسته بودم که پلیس رحم کند. این وابستگی به اتکا به دیگران بود. پس از شناسایی این وابستگی، نگرش رئیس اداره امنیت داخلی تغییر کرد و دیگر با آن شدت و پرخاشگری پاسخ نمی‌داد.

همچنین وابستگی شدیدی به اتکا به وکیل داشتم. می‌خواستم او این فشار عظیم را به‌جای من تحمل کند. فکر می‌کردم وکیلی درستکار باید فردی باصداقت، اصول‌مدار و شجاع باشد. وقتی او را دیدم، تاحدی ناامید شدم؛ گویی ظاهر و رفتارش با تصوری که از او داشتم مطابقت نداشت. اما درواقع کارش را بسیار خوب انجام داد. وقتی با پدرم ملاقات کرد، تشویقش کرد سه کار را به‌خوبی انجام دهد و اگر برخی نگهبانان بازداشتگاه و زندانیان دیگر با او مهربانانه رفتار کردند، تحت ‌تأثیر احساسات بشری قرار نگیرد. همچنین موفق شد فهرست افرادی را که پدرم به خروجشان از حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) و سازمان‌های وابسته به آن کمک کرده بود، از او بگیرد و به دست ما برساند.

درست پیش از آنکه وکیل برای ملاقات با پدرم وارد بازداشتگاه شود، استاد بار دیگر مرا به اصلی از فا آگاه کردند. درحالی‌که ورود وکیل از دروازه را تماشا می‌کردیم، افکار درست می‌فرستادیم. ناگهان فکری به ذهنم رسید: وکیل مانند یک دست در بُعد مردم عادی بود و افکار درست تمرین‌کنندگان مانند دست دیگر در بُعدی دیگر. این دو دست با هم برای ازبین بردن شیطان همکاری می‌کردند، اما آنچه واقعاً نقش تعیین‌کننده داشت، افکار درست تمرین‌کنندگان بود. کمک به استاد در اصلاح فا مأموریت ماست و نمی‌توانیم به هیچ‌کس دیگری متکی باشیم.

قدرت عظیم فرستادن افکار درست

پیش از نخستین مراجعه‌مان به اداره پلیس برای درخواست آزادی پدرم، از هم‌تمرین‌کننده یانگ در زادگاهمان خواستیم به تمرین‌کنندگان دیگر اطلاع دهد تا با فرستادن افکار درست، از ما حمایت کنند. گرچه شهری که در آن زندگی می‌کردیم چندصد کیلومتر از زادگاهمان فاصله داشت، افکار درست آن تمرین‌کنندگان از فاصله میان‌مان فراتر رفت و در تلاش‌هایمان، نقش عظیمی ایفا کرد.

نگهبان امنیتی در ورودی اداره پلیس اجازه نداد به طبقه بالا برویم. گفت ابتدا باید با رئیس اداره امنیت داخلی تماس بگیریم. رئیس بسیار بی‌ادبانه رفتار کرد و پشت تلفن گفت: «با شما ملاقات نمی‌کنم!» برادرم پاسخ داد: «بیرون خیلی سرد است و مادرم بیش از ۷۰ سال دارد. او هم اینجا با ما منتظر است. اگر با ما ملاقات نکنید، مجبوریم همچنان منتظر بمانیم.» رئیس گفت: «هرچقدر می‌خواهید منتظر بمانید!» و تلفن را قطع کرد.

با خودمان فکر کردیم که بالاخره در پایان روزِ کاری مجبور است از اداره بیرون بیاید، پس تا آن موقع منتظر می‌مانیم. اما کمتر از دو دقیقه بعد، واقعاً بیرون آمد؛ هرچند با بی‌میلی و چهره‌ای شکست‌خورده. هرگز انتظار نداشتیم به این سرعت بیرون بیاید و با ما ملاقات کند. قدرت جمعی تمرین‌کنندگان زادگاهمان که افکار درست می‌فرستادند، فوق‌العاده بود. این قدرتِ شیطان را متلاشی کرد و او چاره‌ای جز ملاقات با ما نداشت.

چیزی که انتظارش را نداشتیم این بود که تمرین‌کنندگانی از شهری دیگر، در فاصله چندهزارکیلومتری، که هرگز آن‌ها را ندیده بودیم، نیز با نظم و ترتیب استاد و با افکار درست قدرتمندشان ما را تقویت کنند. پس از رسیدن وکیل به هتل، برای نخستین بار با او ملاقات کردیم و درباره بازداشت پدرم صحبت کردیم. وکیل پرسید که آیا پدرم اغلب برای توزیع مطالب به آن پارک می‌رفته است. وقتی گفتیم بله، پاسخ داد: «این موضوع کار را دشوارتر می‌کند. اگر پلیس تصاویر دوربین‌های نظارتی پارک را به دست بیاورد، احتمال زیادی دارد که پدرتان به زندان محکوم شود.» من و برادرم با شنیدن این حرف، بسیار دل‌نگران شدیم.

صبح روز بعد راه افتادیم تا به وکیل ملحق شویم و با هم به بازداشتگاه برویم. نگرانی‌ها و احساسات منفی‌مان همچنان باقی بودند. برادرم بی‌اختیار می‌لرزید، پاهای من مثل سرب سنگین شده بودند و آن احساس آشنای گیرکردن چیزی در گلویم دوباره برگشته بود. با خودم فکر کردم: «این مسیر مخالفت با آزار و شکنجه چقدر دشوار است! اگر پدرم به‌طور غیرقانونی محکوم به زندان شود، من و خانواده‌ام باید فشار عظیمی را تحمل کنیم و بی‌وقفه به بازداشتگاه، اداره پلیس، دادستانی، دادگاه، زندان، اداره امور زندان‌ها و جاهای دیگر رفت‌وآمد کنیم.» در یک لحظه، تمام وابستگی‌هایم به راحت‌طلبی و ترس آشکار شدند.

وقتی به وکیل رسیدیم، تلفن همراهش را نشانمان داد و گفت: «تمرین‌کنندگان دارند برای حمایت از شما افکار درست می‌فرستند!» معلوم شد وکیل با چند تمرین‌کننده از شهری دیگر دوست بود و مرتب با آن‌ها در تماس بود. آن تمرین‌کنندگان از او پرسیده بودند که پدرم کجاست. او هم گفته بود که در کدام شهر است و قصد دارد برای ملاقات با موکلش به بازداشتگاه برود. آن‌ها گفته بودند: «بسیار خوب، کمکت می‌کنیم.» به‌عبارت ‌دیگر، برای حمایت از وکیل و پدرم که به‌طور غیرقانونی بازداشت شده بود، افکار درست می‌فرستادند.

وقتی من و برادرم این موضوع را شنیدیم، روحیه‌مان بلافاصله بهتر و افکار درستمـان قوی‌تر شد. افکار درست آن تمرین‌کنندگان نیروی عظیمی به ما بخشید. وکیل مانند پلی بود که ما را به تمرین‌کنندگان شهر دیگر متصل می‌کرد. ذهنمان آرام شد و لبخند به چهره‌هایمان بازگشت. همگی سوار تاکسی شدیم و به بازداشتگاه رفتیم.

به‌رسمیت نشناختن آزار و شکنجه ازسوی نیروهای کهن

راننده تاکسی بسیار پرحرف بود. به‌محض اینکه سوار شدیم، شروع کرد به تعریف ماجرایی که تازه برایش اتفاق افتاده بود و در آن، از سوار کردن مسافری خودداری کرده بود. مسافر می‌خواست به ایستگاه قطار برود، اما راننده گفته بود: «ترافیک نزدیک ایستگاه وحشتناک است. وقتی وارد آنجا شوی، دیگر نمی‌توانی بیرون بیایی. الان ساعت شلوغی صبح است و بهترین وقت برای پول درآوردن. می‌ترسم در ترافیک گیر کنم و نتوانم بیرون بیایم.» بنابراین از بردن مسافر خودداری کرده بود. آن مرد که بسیار ناراحت شده بود، تلفن همراهش را بیرون آورده، از پلاک تاکسی عکس گرفته و تهدید کرده بود که از راننده شکایت می‌کند.

راننده به ما گفت: «می‌تواند از من شکایت کند، اما من قبول نمی‌کنم! اصلاً قبول نمی‌کنم!» وکیل لبخند زد و گفت: «اگر از صورتت هم عکس بگیرد، دیگر نمی‌توانی چیزی بگویی.» راننده لحظه‌ای مکث کرد و سپس پاسخ داد: «حتی اگر از صورتم هم عکس بگیرد، بازهم قبول نمی‌کنم! اصلاً قبول نمی‌کنم! قبول نمی‌کنم!» مدام با صدای بلند تکرار می‌کرد: «قبول نمی‌کنم! قبول نمی‌کنم!»

ناگهان چیزی در قلبم تکان خورد. دریافتم که رفتار راننده اتفاقی نبود. چون نگران بودیم دوربین‌های نظارتی پارک از پدرم فیلم گرفته باشند، تقریباً اعتمادبه‌نفسمان را برای مخالفت با آزار و شکنجه از دست داده بودیم. اما این راننده حتی پس از اینکه از پلاک خودرویش عکس گرفته شده بود، حاضر نبود اتهام را بپذیرد. حتی اگر از صورتش هم عکس می‌گرفتند، بازهم حاضر نبود آن را بپذیرد. آیا استاد از سخنان او برای آگاه کردن ما استفاده نمی‌کردند؟ ما همیشه می‌گفتیم که آزار و شکنجه را به رسمیت نمی‌شناسیم، اما آیا واقعاً می‌توانستیم از صمیم قلب چنین کنیم؟

من و برادرم پس از اطلاع از بازداشت پدرم، همان شب کتاب‌های دافا، چاپگرها و مطالب روشنگری حقیقت را به مکان دیگری منتقل کرده بودیم. انگیزه‌مان کاملاً پاک نبود. صرفاً نمی‌خواستیم از کتاب‌های دافا و محل تولید مطالب محافظت کنیم، بلکه می‌خواستیم مانع شویم پلیس به چیزهایی دست پیدا کند که آن‌ها را «مدرک» علیه پدرم می‌دانست. به‌محض اینکه احتمال دادیم دوربین‌های نظارتی از پدرم فیلم گرفته‌اند و شیطان ممکن است چیزی برای استفاده علیه او به دست آورده باشد، ترسیدیم. این نشان می‌داد که تمام این مدت آزار و شکنجه را به رسمیت شناخته بودیم و نتوانسته بودیم از آن فراتر برویم.

رد کردن واقعی آزار و شکنجه و به رسمیت نشناختن نیروهای کهن چیزی نیست که صرفاً با گفتن آن بتوان به آن دست یافت. فقط با ایمان صددرصدی به استاد و فا می‌توانیم حقیقتاً به این وضعیت برسیم. بدون روشنگری ازسوی استاد، متوجه نمی‌شدیم چنین شکاف بزرگی داریم.

قدرت اعتماد

برادرم تمرین‌کننده‌ای به نام دونگ را در شهرمان می‌شناخت، هرچند به‌ندرت با هم تماس داشتند. پس از ملاقات وکیل با پدرم، برادرم گفت: «می‌خواهم به دیدن دونگ بروم و از او بخواهم با فرستادن افکار درست کمکمان کند.» دونگ در یک مرکز خرید کسب‌وکاری داشت، بنابراین به آنجا رفتیم تا او را ببینیم.

برادرم با او صحبت کرد و من فقط سر تکان دادم و سلام کردم. در اعماق وجودم به او اعتماد کامل داشتم. شاید به این دلیل که تازه از تقویت افکار درست تمرین‌کنندگان شهرهای دیگر بهره‌مند شده بودیم، صددرصد باور داشتم که دونگ با فرستادن افکار درست، هر کاری از دستش بربیاید برای کمک به ما انجام می‌دهد و افکار درستش نیز بسیار قدرتمند خواهد بود.

مدتی بعد، وقتی برادرم دوباره دونگ را دید، او گفت: «معمولاً توجه زیادی به فرستادن افکار درست به این شکل نداشته‌ام. اما این بار وقتی دیدم چقدر به من اعتماد دارید، هر فرصتی پیدا می‌کردم حتماً برای پدرتان افکار درست می‌فرستادم.»

این اتفاق باعث شد عمیقاً تأمل کنم. نداشتن تصورات ازپیش‌شکل‌گرفته یا پیش‌داوری درباره هم‌تمرین‌کنندگان و اعتماد بی‌قیدوشرط به آن‌ها، خود نوعی قدرت است که می‌تواند افراد را تغییر دهد. به این فکر کردم که چگونه از روی عادت درباره اعضای خانواده‌ام قضاوت می‌کردم. برای مثال، فکر می‌کردم پدرم فلان مشکل یا بهمان مشکل را دارد؛ اگر با این وضعیت روبه‌رو شود، حتماً این‌طور رفتار می‌کند و اگر با آن وضعیت روبه‌رو شود، قطعاً آن‌طور رفتار خواهد کرد. هرچه بیشتر این‌گونه فکر می‌کردم، بیشتر به نظر می‌رسید که او مطابق تصورات ازپیش‌شکل‌گرفته من رفتار می‌کند. رفتارش ظاهراً قضاوت‌هایم را تأیید می‌کرد و همین موضوع پیش‌داوری‌ها و تصورات قبلی‌ام درباره او را بیشتر تقویت می‌کرد. به‌مرور، این‌ها به توده عظیمی از ماده تبدیل شده بودند؛ مانند «کوهی خاکستری» که مانع پیشرفت او در تزکیه می‌شد.

اگر می‌توانستم با تمام قلبم، بدون هیچ قیدوشرطی، به همه هم‌تمرین‌کنندگان اعتماد کنم و صمیمانه از آن‌ها، انتظار رفتاری خوب را داشته باشم، آیا بازهم این‌همه مانع و اختلاف میان من و اعضای خانواده‌ام وجود داشت؟

نجات موجودات ذی‌شعور؛ حتی یک نفر هم نباید جا بماند

وقتی پلیس برای تفتیش غیرقانونی به خانه‌مان آمد، دو کارمند زن کمیته محله همراه مأموران بودند و راه را به آن‌ها نشان می‌دادند. دو مأمور پلیس لباس فرم پوشیده بودند. وقتی از آن‌ها خواستیم نام و شماره نشانشان را به ما بدهند اطلاعات را دادند. مرد دیگری هم بود که لباس فرم نداشت. وقتی نام و شماره نشانش را پرسیدیم، با بی‌حوصلگی پاسخ داد: «لازم نیست بپرسید! من از کارکنان کمیته محله هستم.» وقتی افکار درست فرستادیم، او را در نظر نگرفتیم.

روزی درحالی‌که اطراف اداره پلیس راه می‌رفتم و افکار درست می‌فرستادم، دیدم همان مرد با لباس فرم پلیس از ساختمان بیرون آمد. آن زمان فهمیدم که هویتش را پنهان کرده بود و درنتیجه ما نتوانسته بودیم او را فردی بدانیم که نیاز به نجات دارد. استاد نظم و ترتیب داده بودند که او را در آن وضعیت ببینم تا یادآوری کنند که برایش افکار درست بفرستیم، شیطانی را که کنترلش می‌کرد از بین ببریم و نجاتش دهیم.

درواقع، چه کسی کارمند کمیته محله باشد و چه مأمور پلیس، اگر در آزار و شکنجه مشارکت کند، باید برایش افکار درست بفرستیم و شیطان پشت سرش را از بین ببریم. فقط در این صورت، سرشت حقیقی و نیک‌خواهانه‌اش می‌تواند آشکار شود و فرصتی برای نجات یافتن پیدا کند. ما تلاش زیادی برای ازبین بردن شیطان پشت سر مأموران پلیس کرده بودیم، اما شیطان پشت سر کارکنان کمیته محله را نادیده گرفته بودیم. این نشان می‌داد که نیک‌خواهی کافی نداشتیم و نقطه شروعمان در فرستادن افکار درست، پاک نبود.

در ظاهر به نظر می‌رسید پلیس «اختیار» آزادی پدرم را دارد، اما کارکنان کمیته محله چنین اختیاری ندارند. بنابراین تلاشمان را بر فرستادن افکار درست برای پلیس متمرکز کرده بودیم و کارکنان کمیته محله را فقط به‌طور ضمنی در نظر می‌گرفتیم. هیچ‌کسی حق ندارد سرنوشت یک مرید دافا را تعیین کند. فقط استاد حرف آخر را می‌زنند. استاد موجودات ذی‌شعور را به ما سپرده‌اند. اگر نقطه شروعمان کاملاً بر نجات موجودات ذی‌شعور متمرکز بود، حتی یک نفر از افراد دخیل در آزار و شکنجه را نیز نادیده نمی‌گرفتیم.

پلیس سرانجام موافقت کرد مراحل «آزادی پدرم با وثیقه در انتظار محاکمه» را انجام دهد. اما نمی‌توانستیم هشیاری‌مان را از دست بدهیم یا از مسئولیت‌هایمان شانه خالی کنیم. نامه‌ای به رئیس اداره امنیت داخلی نوشتم و توصیه کردم آینده خوبی را برای خودش انتخاب کند. همچنان اخبار مربوط به او را در مینگهویی دنبال می‌کردم.

چند ماه بعد، مینگهویی گزارش داد که این رئیس اداره امنیت داخلی دوباره در آزار و شکنجه مشارکت کرده است. سیم‌کارت ناشناسی قرض گرفتم و برایش پیامکی فرستادم و تشویقش کردم مهربان باشد. بعدها وقتی برای موضوع دیگری به اداره پلیس رفتیم، دوباره او را دیدیم. پدرم با او صحبت کرد و از او خواست از ح.ک.چ و سازمان‌های وابسته به آن خارج شود. او موافقت نکرد، اما دیگر رفتار خصمانه‌ای نداشت.

سخنان پایانی

پدرم درنهایت به‌دلیل افکار درست قوی خودش توانست از بازداشتگاه خارج شود. او قاطعانه از اجرای هرگونه دستور مأموران پلیس خودداری کرد. به درون نگاه کرد تا کاستی‌های خودش را شناسایی کند و بر انجام تمرین‌ها و روشنگری حقیقت پافشاری کرد. علاوه‌براین، قدرت‌بخشی افکار درست تمرین‌کنندگان مناطق دیگر و همکاری اعضای خانواده‌مان در تلاش برای نجات او کمک کرد تا بدنی واحد را شکل دهیم. همه این‌ها عوامل کلیدی در متلاشی کردن آزار و شکنجه بودند.

وقتی به این تجربه نگاه می‌کنم، درمی‌یابم که در هر مرحله از روند نجات پدرم، استاد با نیک‌خواهی مرا آگاه کردند و کمکم کردند پیوسته کاستی‌هایم را شناسایی کنم تا بتوانم در این مسیر تزکیه، درحالی‌که با آزار و شکنجه مقابله می‌کنم، به‌خوبی عمل کنم.

اغلب به داستانی در مقاله‌ای در مینگهویی فکر می‌کنم. تزکیه‌کننده‌ای در بیابانی راه می‌رفت و همیشه دو ردیف ردپا می‌دید. بنابراین می‌دانست موجودی الهی در کنارش راه می‌رود. اما در دشوارترین بخش سفر، فقط یک ردیف ردپای عمیق دید و فکر کرد آن موجود الهی رهایش کرده است. سپس آن موجود الهی در گوشش گفت: «این‌ها ردپاهای من هستند؛ زمانی که تو را در آغوش گرفته بودم و حمل می‌کردم!»

سال‌های بسیاری است که راهنمایی و آگاه‌سازی نیک‌خواهانه استاد همواره همراهم بوده است. وقتی راه را گم می‌کردم، استاد مسیر را نشانم می‌دادند. وقتی دلسرد می‌شدم، استاد تشویقم می‌کردند دوباره نیرو بگیرم. حتی زمانی که نمی‌توانستم با پشتکار پیشرفت کنم، استاد هرگز از من دست نکشیدند. استاد گام‌به‌گام راهنمایی‌ام کرده‌اند تا از تصورات بشری بیرون بیایم و به‌سوی الوهیت گام بردارم.

از صمیم قلب قدردان نجات نیک‌خواهانه استاد هستم! فا را بیشتر مطالعه خواهم کرد، با پشتکار تزکیه خواهم کرد، تمام وابستگی‌ها و تصورات بشری را از بین خواهم برد، حقیقتاً با اصول حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری همگون خواهم شد و عهدهایی را که پیش از آمدن به این دنیا بسته‌ام، به انجام خواهم رساند.

سپاسگزارم، استاد!

(مقاله منتخب برای بیست‌وسومین فاهویی چین در وب‌سایت مینگهویی)