(Minghui.org) در زندان زنان پکن، درمجموع ۱۲ بخش وجود دارد و رویکرد بخش سوم در آزار و شکنجه تمرینکنندگان فالون گونگ شدیدترین است.
نگهبانان معمولاً خودشان تمرینکنندگان را شکنجه نمیکنند، بلکه زندانیان را برای انجام این کار تحریک میکنند. بیشتر زندانیان انتخابشده قاتلان، معتادان به مواد مخدر و متخلفان اداری محکومشده هستند. کسانی که یک تمرینکننده را «تبدیل» میکنند، اجازه ملاقاتهای خانوادگی بیشتری خواهند داشت یا با کاهش مدت محکومیت مواجه خواهند شد.
از این زندانیان خواسته میشود که بهطور مداوم کتابهایی را بخوانند و ویدئوهایی را تماشا کنند که هردو فالون گونگ را اهریمنی جلوه میدهند. آنها همچنین باید پس از «مطالعه» این مطالب، گزارشهای فکری بنویسند. سپس از آنچه «آموختهاند» استفاده میکنند تا روی تمرینکنندگان کار کنند و تلاش میکنند آنها را وادار به انکار باورشان کنند.
پس از آنکه یک تمرینکننده فالون گونگ وارد بخش سوم میشود، دو زندانی بهصورت شبانهروزی او را تحتنظر دارند. اگر او مقررات زندان را «نقض کند» و امتیازش کاهش یابد، ناظران او نیز درگیر و مسئول شناخته میشوند.
هر تمرینکننده مجبور است هر روز گزارشی از کارهای روزانهاش را بنویسد، علاوهبر گزارشهای فکری هفتگی و مقالات توبه ماهانه که حداقل ۴۰۰ کلمه باشند. همه اینها توسط نگهبانان بررسی و ثبت میشوند.
علاوهبر این تمرینکنندگان مجبورند هر شب اخبار تبلیغاتی را تماشا کنند. کسانی که چرت بزنند، امتیازشان کاهش مییابد. شنبه «روز آموزش» است و تمرینکنندگان باید تمام روز در «کلاسها» شرکت کنند.
زندانیان فعالیتهای روزانه تمرینکنندگان را ثبت میکنند. نگهبانان از این سوابق و یادداشتهای روزانه تمرینکنندگان برای تدوین یک راهبرد آزار و شکنجه سفارشی برای هر تمرینکننده استفاده میکنند.
وقتی یک تمرینکننده به تختش میرود، باید به پهلو و رو به زندانیِ نگهبانِ شیفت شب بخوابد. همچنین باید پاهایش را صاف نگه دارد، در غیر این صورت به او مظنون میشوند که پاهایش را برای انجام مدیتیشن نشسته فالون گونگ به حالت ضربدر گذاشته است.
در بخش سوم، ۱۱ تیم وجود دارد. هر نگهبان باید براساس سهمیه تعیینشده، تمرینکنندگان در هر تیم را «تبدیل» کند. کسانی که برای تحقق سهمیه خود تلاش زیادی نمیکنند، به بخشهای دیگر منتقل میشوند. نگهبانانی که در بخش سوم باقی میمانند، در اجرای سیاستهای آزار و شکنجه زندان بسیار فعال و بیرحم هستند.
مقررات سختگیرانه و نظارت در زندان
در اولین روز هر ماه، زندان مراسمی برای برافراشتن پرچم قرمز حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) برگزار میکند. همه مجبورند این مراسم را تماشا کنند، سرودهای ح.ک.چ را بخوانند و با بالا بردن مشت خود، وفاداری به ح.ک.چ را اعلام کنند.
به تمرینکنندگان اجازه داده نمیشود با یکدیگر صحبت کنند یا حتی تماس چشمی برقرار کنند. اگر حتماً مجبور باشند با یکدیگر صحبت کنند، باید یک زندانی حضور داشته باشد تا گفتوگو را تحتنظر بگیرد.
زندانیان آزار و شکنجه را بهخوبی پنهان میکنند و بیشتر تمرینکنندگان از آزار و شکنجهای که سایر تمرینکنندگان متحمل میشوند اطلاعی ندارند.
در زندان، دوربینهای نظارتی بسیاری وجود دارد، ازجمله در سرویس بهداشتی و راهروها. سرویس بهداشتی در ندارد. وقتی یک تمرینکننده از سرویس بهداشتی استفاده میکند، یک زندانی باید همراه او باشد.
هر شب نگهبانان بهصورت تصادفی برخی تمرینکنندگان را انتخاب میکنند و به آنها دستور میدهند که مقررات زندان را ازبر بخوانند. اگر نتوانند همه مقررات را ازبر بخوانند، شش امتیاز از آنها کسر میشود. همچنین باید گزارشی از خودانتقادی با دستکم ۸۰۰ کلمه بنویسند و سپس آن را در برابر سایر زندانیان بخوانند. اگر نگهبانان از این گزارشها راضی نباشند، امتیاز بیشتری از تمرینکنندگان کسر میشود.
تمرینکنندگان اجازه دارند هر ماه یک ملاقات خانوادگی داشته باشند. کل ملاقات بهدقت توسط نگهبانان تحتنظر است. آنها نمیتوانند درباره اینکه چگونه شکنجه یا بهگونهای دیگر مورد آزار و اذیت قرار میگیرند چیزی بگویند و همچنین نمیتوانند نام زندانیانی را که آنها را تحتنظر دارند فاش کنند؛ در غیر این صورت نگهبانان ممکن است به ملاقات خاتمه دهند.
اگر خانواده یک تمرینکننده شکایتی علیه زندان بهدلیل آزار و شکنجه ثبت کند، آن تمرینکننده بهمدت سه ماه از ملاقات با خانواده محروم و مجبور به نوشتن گزارشهای خودانتقادی خواهد شد.
نمونههایی از موارد آزار و اذیت
خانم دونگ شیرونگ که نزدیک به 80 سال دارد، با بینایی و شنوایی بسیار ضعیف دست و پنجه نرم میکند. هر بار که از سرویس بهداشتی استفاده میکند، ابتدا مجبور میشود فالون گونگ را محکوم و از ح.ک.چ تمجید کند. او گاهی تلاش کرده است از استفاده از سرویس بهداشتی خودداری کند تا مجبور به گفتن چنین جملاتی برخلاف میلش نشود. وقتی در نتیجه این جریان، شلوارش را خیس میکرد، زندانیان به او توهین کلامی میکردند. یک بار بدون گرفتن اجازه قبلی به سرویس بهداشتی رفت و زندانیان بلافاصله او را بیرون کشیدند. او تلاش کرد حقیقت را برای آنها روشن کند، اما آنها با آزار و اذیت شدیدتری پاسخ دادند.
خانم ژائو لیوجی، حدوداً ۷۰ساله، در ژانویه۲۰۲۳ وارد بخش سوم شد. نگهبانان او را مجبور کردند دارویی مصرف کند که برای سیستم عصبی سمی است و باعث میشود فرد دائماً گیج و خوابآلود باشد. اگر نگهبانان متوجه شوند که او هشیارتر شده است، دوز دارو را افزایش میدهند.
گاهی وقتی خانم ژائو در اعتراض فریاد میزد: «فالون دافا خوب است»، زندانیان دهان او را میپوشاندند و او را به داشتن اختلال روانی متهم میکردند. آنها بهطور مداوم او را به سلولهای مختلف منتقل میکنند و زندانیان مختلفی را مأمور آزار و شکنجه او میکنند.
خانم گونگ رویپینگ، حدوداً ۶۰ساله، در ژانویه۲۰۲۳ وارد بخش سوم شد تا محکومیت ۵٫۵ساله خود را بگذراند. ازآنجاکه او در تمرین فالون گونگ استوار باقی ماند، نگهبانان همه زندانیان سلول را با محرومکردن از تماشای تلویزیون، بهجز در روزهای یکشنبه، مجازات کردند. همه زندانیان علیه خانم گونگ شدند و او را از خواب و استفاده از سرویس بهداشتی محروم کردند. درنتیجه، او دچار بیاختیاری در دفع ادرار شد.
نگهبانان در تلاش دیگری برای «تبدیل» خانم گونگ، عکسهای بسیاری از بنیانگذار فالون گونگ را چاپ و آنها را میان زندانیان توزیع کردند. زندانیان پیش از استفاده از توالت، یکی از این عکسها را در توالت قرار میدادند.
خانم سون مینگجی، حدوداً ۳۰ساله، در تابستان۲۰۲۴ وارد بخش سوم شد. لی ون، سرگروه زندانیان در سلول او، در «تبدیل» تمرینکنندگان فالون گونگ بسیار باتجربه است. لی اغلب به خانم سون توهین کلامی میکرد و سایر زندانیان در سلول را هدایت میکرد تا او را هدف قرار دهند.
وقتی خانم سون نیاز به استفاده از سرویس بهداشتی داشت، او را مجبور میکردند که بگوید: «من زندانی سون مینگجی هستم و بهدلیل تضعیف اجرای قانون ازطریق یک سازمان فرقهای محکوم شدهام. لطفاً اجازه دهید از سرویس بهداشتی استفاده کنم.»
گاهی خانم سون از گفتن این جملات خودداری میکرد و مجبور میشد در لگنِ شستوشویش یا در شلوارش خود را تخلیه کند. زندانیان او را مورد آزار و اذیت کلامی و توهین قرار میدادند و او را بیسواد، فاقد آداب و بیشرم مینامیدند. زندانیان همچنین او را مجبور میکردند با همان حولهای که سابقاً صورتش را میشست، خود را تمیز کند. گاهی نگهبانان او را مجبور میکردند گزارشهای خودانتقادی بنویسد و آنها را در جلسات عمومی زندان بخواند.
یک بار، زندانیان روی صورت او نقاشی کشیدند و کلماتی افتراآمیز علیه فالون گونگ روی لباسهایش نوشتند.
بار دیگر نگهبانان در برابر همه زندانیان، از خانم سون درباره توبهاش بازجویی کردند. او سکوت کرد. سپس نگهبانان زندانیان را وادار کردند که به او توهین کلامی کنند. یکی از زندانیان به ساق پای او لگد زد که باعث شد از شدت درد روی زمین بیفتد.
گزارشهای مرتبط:
- آزار و اذیت تمرینکنندگان فالون گونگ در بند سوم زندان زنان پکن
- تمرینکنندگان فالون گونگ در زندان زنان پکن و زندان لیولین تحت آزار و شکنجه قرار گرفتند
- شکنجه تمرینکنندگان فالون گونگ در زندان زنان پکن، نامشخص بودن محل حبس خانم شو نا
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
