بانویی از جیلین درحال‌گذراندن محکومیت ناعادلانه به‌دلیل تمرین فالون گونگ، به‌دلیل شکنجه دچار افت شدید سلامتی شده است

5 آوریل 2026 | همکار مینگهویی در استان جیلین، چین

(Minghui.org) درحالی‌که خانم چی لیهوا به‌دلیل تمرین فالون گونگ در زندان زنان استان جیلین درحال‌گذراندن محکومیت چهارساله است، به‌دلیل پایبندی به ایمانش تحت شکنجه‌ای بی‌وقفه قرار دارد. این شکنجه شامل مجبورشدن به نشستن بی‌حرکت روی چهارپایه‌ای کوچک برای ساعت‌های طولانی، محدودیت در استفاده از سرویس بهداشتی، و قرارگرفتن در معرض دمای بسیار سرد است.

جزئیات مربوط به دستگیری و صدور حکم برای خانم چی لیهوا نامشخص است. وب‌سایت مینگهویی تأیید کرده است که او هنوز کمی بیش از یک سال از دوران محکومیتش باقی مانده است.

زمانی‌که خانم چی برای نخستین‌بار به زندان منتقل شد، به سلول ۱۰۷ در بخش هشتم، که به «سلول طوفان» نیز معروف است، اختصاص داده شد. دو زندانی به‌نام‌های دای یو و چی شین، که هر دو به‌دلیل کلاهبرداری محکوم شده‌اند، مسئولیت نظارت بر او را برعهده داشتند. دای و چی با اشتیاق نقش‌های خود را پذیرفته‌اند. به‌دلیل مشارکت فعال‌شان در آزار و شکنجه، هر ساله مورد پاداش قرار گرفته‌اند.

نشستن بی‌حرکت روی چهارپایه کوچک به‌مدت بیش از ۱۶ ساعت در روز

بازسازی شکنجه: نشستن روی چهارپایه کوچک

وادارکردن تمرین‌کنندگان به نشستن طولانی‌مدت روی چهارپایه‌ای کوچک بدون حرکت، یکی از روش‌های رایج شکنجه در زندان‌ها و مراکز بازداشت است. این روش آسیب‌های جدی به سلامت جسمی و روانی فرد وارد می‌کند.

خانم چی مجبور بود هر روز از ساعت ۳:۵۰صبح تا ساعت ۱۰ یا ۱۱شب، روی چهارپایه‌ای کوچک با سطحی ناهموار، با دستانی روی زانوهایش بنشیند. هر حرکت جزئی منجر به ضرب‌وشتم و آزارو اذیت کلامی می‌شد. پس از مدتی طولانی از این شکنجه روزانه، عملکرد شناختی او به‌شدت کاهش یافت و او را در حالتی گیج و منگ قرار داد.

خانم چی همچنین دچار تاول‌های بزرگی در ناحیه باسن شد. برای بدترکردن وضعیت، زندانی چی مرتباً به چهارپایه لگد می‌زد تا اصطکاک افزایش یابد. تاول‌ها در مدت کوتاهی شکل می‌گرفتند و می‌ترکیدند. وقتی خون روی شلوار خانم چی خشک می‌شد، درآوردن آن بسیار دردناک بود.

بستن به تخت برای چندین روز

بازسازی شکنجه: بستن به تخت

خانم چی زخم‌هایش را به رئیس زندان، جیانگ وی، نشان داد. اما به‌جای توبیخ زندانیان، جیانگ او را به‌مدت هشت روز به تخت بست. به او اجازه داده نشد حتی برای استفاده از سرویس بهداشتی از جا بلند شود. این نوع شکنجه بعدها نیز تکرار شد.

شکنجه با سرما

به‌محض این‌که خانم چی به سلول ۱۰۷ منتقل شد، زندانیان جوراب‌ها، کفی کفش، کت گرم و شلوار او را گرفتند. در طول زمستان، درحالی‌که او فقط یک لایه لباس به تن داشت، زندانیان پنجره‌ها را در سرمای شدید باز می‌کردند. درحالی‌که زندانیان چی و دای زیر لحاف همراه با بطری آب گرم خود را گرم نگه می‌داشتند، خانم چی در سرما می‌لرزید. هنگام خواب، او مجبور بود دستانش را بیرون از لحاف نگه دارد. برخی زندانیان مأمور نظارت بر او بودند و به‌محض این‌که خود را می‌پوشاند، فوراً دستانش را از زیر لحاف بیرون می‌کشیدند.

محرومیت از خواب

زندانیان چی و دای خانم چی را مجبور می‌کردند هر فردی را که شب‌ها نیاز به استفاده از سرویس بهداشتی داشت، همراهی کند. او همچنین مجبور بود بیش از یک ساعت نگهبانی دهد. در اثر محرومیت شدید از خواب، هنگام راه‌رفتن به‌سختی تعادل خود را حفظ می‌کرد. وقتی چی و دای او را درحال چرت‌زدن می‌دیدند، حتی در نیمه‌های شب، او را مورد آزارو اذیت کلامی قرار می‌دادند. سپس سایر زندانیان را وادار می‌کردند که خانم چی را به‌دلیل بیدارکردن دیگران سرزنش کنند.

خانم چی بعداً به سلول ۲۰۱ منتقل شد و زندانیان آنجا نیز به شکنجه او ادامه دادند. او مجبور بود هر شب به‌مدت شش ساعت در سلول‌ها گشت‌زنی کند. به‌دلیل محرومیت از خواب، یک شب از حال رفت و مشخص شد که دچار شکستگی مفصل ران شده است.

به‌دلیل این آسیب، او به‌مدت ۲۰ روز به بیمارستانی محلی منتقل شد و سپس به بیمارستان زندان بازگردانده شد. پزشک زندان هر روز به او تزریق انجام می‌داد که باعث شد حافظه‌اش بیشتر کاهش یابد. او مشکوک بود که این داروها سمی هستند. به‌محض بهبودی، دوباره به سلول ۲۰۱ منتقل شد.

محدودیت در استفاده از سرویس بهداشتی و شست‌وشو

زمانی‌که خانم چی در سلول ۱۰۷ بود، زندانیان چی و دای استفاده او از توالت را محدود کردند و فقط اجازه می‌دادند هر دو هفته یک‌بار دفع داشته باشد. آن‌ها همچنین از دادن دستمال توالت به او خودداری می‌کردند و اغلب پیش از پایان کار، او را از سرویس بهداشتی بیرون می‌کشیدند.

علاوه‌بر این، اجازه شست‌وشو یا تعویض لباس به او داده نمی‌شد، که باعث شد بوی نامطبوعی بگیرد.

اخاذی مالی

زندانیان چی و دای خانم چی را مجبور می‌کردند هر روز چیزی را به‌صورت دستی رونویسی کند و از مغزی‌های خودکار به قیمت ۴.۵ یوان، که بیش‌ازحد گران بود و او باید با پول خود می‌خرید، استفاده کند.

آزار و اذیت طولانی‌مدت و درگذشت همسر

از زمانی‌که حزب کمونیست چین (ح.ک.چ) در سال۱۹۹۹ دستور آزار و شکنجه فالون گونگ را صادر کرد، خانم چی بارها به‌دلیل پایبندی به ایمانش هدف قرار گرفته است. او چندین‌بار مجبور شد برای فرار از پلیس، دور از خانه زندگی کند.

پلیس در ساعت ۹شبِ ۲۳ژانویه۲۰۰۷ با شکستن پنجره وارد خانه خانم چی شد. آن‌ها او را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و به اداره پلیس منطقه شوانگ‌یانگ بردند. او به‌مدت ۱۵ روز در بازداشتگاه خیابان یوان‌دونگ نگهداری شد و سپس برای گذراندن یک سال کار اجباری به اردوگاه کار اجباری های‌زوی‌زی منتقل شد. در اثر خشم و فشار ناشی از آزار و شکنجه، وضعیت سلامتی همسرش رو به وخامت رفت و او یک ماه بعد، در ۲۶فوریه، درگذشت. او تنها ۴۲ سال داشت. مدت محکومیت خانم چی بعداً ۳۱ روز دیگر تمدید شد.

پلیس بار دیگر پیش از برگزاری هجدهمین کنگره ح.ک.چ در سال۲۰۱۲، او را مورد آزارو اذیت قرار داد. او مجبور شد به‌مدت سه ماه مخفی شود. در مسیر بازگشت به خانه در عصر ۱۹مه۲۰۱۸، توسط مأموران ایستگاه پلیس شهر چی‌جیا دستگیری شد. آن‌ها دست‌هایش را با دستبند بستند، او را به صندلی فلزی بستند و در طول شب از او بازجویی کردند.