روش‌های شکنجه و آزار و اذیت در زندان زنان استان جیلین

11 اوت 2026 | همکار مینگهویی در استان جیلین (چین)

(Minghui.org) بند هشتم زندان زنان استان جیلین برای آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان فالون گونگ استفاده می‌شود. تمرین‌کنندگانی که ‌تازه وارد این زندان می‌شوند در آنجا حبس و تحت آزار روحی و جسمی و کار طاقت‌فرسا قرار می‌گیرند، با این هدف که مجبور شوند ایمان خود را رها کنند.

در ادامه، برخی از روش‌های شکنجه مورداستفاده در این زندان را می‌خوانید.

آزار روحی و جسمی

پس از ورود تمرین‌کنندگان به این زندان، به آن‌ها دستور داده می‌شود پنج اظهاریه تعهد برای رها کردن ایمانشان را امضا کنند. ازآنجاکه این زندان الزام می‌کند تمرین‌کنندگان به‌طور کامل «تبدیل» شوند، نگهبانان زندانیان را تحریک می‌کنند تا تمرین‌کنندگان را شکنجه و وادار به تسلیم کنند.

معمولاً دو زندانی مأمور می‌شوند که در سراسر روز یک تمرین‌کننده را زیر نظر داشته باشند، ازجمله هنگام صرف غذا، استفاده از سرویس بهداشتی، شست‌وشو و ملاقات با خانواده. این زندانیان نه‌تنها تمرین‌کنندگان را زیر نظر دارند، بلکه آن‌ها را کتک می‌زنند، تحقیر و شکنجه می‌کنند.

رایج‌ترین روش شکنجه: نشستن روی چارپایه‌ای کوچک

این چارپایه فقط چند سانتی‌متر ارتفاع دارد و سطحش ناهموار است. فرد فقط در صورتی می‌تواند روی آن بنشیند که پاهایش را جمع کند و نشیمنگاهش به‌سختی با سطح چارپایه تماس داشته باشد. فرد مجبور است از ساعت ۴ صبح تا ۹ شب، روی این چارپایه بنشیند و درعین‌حال نوشیدن آب و استفاده از سرویس بهداشتی برایش محدود می‌شود. نشستن طولانی‌مدت باعث می‌شود ناحیه نشیمنگاه چرک کند و زندانیان برای افزایش درد، روی چارپایه نمک می‌ریزند. اگر این تمرین‌کننده حتی اندکی خمیده بنشیند، به او سیلی می‌زنند، لگدش می‌کنند یا گلویش را می‌فشارند.

گزیده‌ای از موارد

خانم لیو گویی‌جیه مجبور شد ۵۰ روز روی چارپایه کوچکی بنشیند و دچار فشار خون بالا شد

خانم لیو گویی‌جیه، اهل شهر گونگ‌ژولینگ، در ۶فوریه۲۰۲۳ دستگیر و در ۲۵اوت۲۰۲۳، به سه سال زندان محکوم شد. او در نوامبر همان سال، به زندان زنان استان جیلین منتقل و در سلول ۱۰۲ بند هشتم حبس شد.

ژانگ چیدی، زندانی‌ای که مسئول نظارت بر خانم لیو بود، اجازه نمی‌داد او آب بنوشد یا از سرویس بهداشتی استفاده کند. ژانگ فقط هنگامی که خانم لیو مجبور بود دارو مصرف کند، مقدار کمی آب به او می‌داد. ژانگ به این معروف بود که افراد را حتی پیش از تمام‌شدن کارشان، از سرویس بهداشتی بیرون می‌کشید.

خانم لیو مجبور بود از ساعت ۴ صبح تا ۹ شب، با پاهای جمع‌شده، دست‌ها روی زانو، بدن صاف و بدون هیچ حرکتی روی چارپایه کوچکی بنشیند. اجازه نداشت آب بنوشد یا از سرویس بهداشتی استفاده کند. هنگام نشستن روی چارپایه، مجبور بود ویدئوهایی را تماشا کند که فالون گونگ را بدنام می‌کردند و مجبور بود مقررات زندان را از بر کند. اگر نمی‌توانست مقررات را از حفظ بگوید، اجازه شست‌وشو نداشت، مورد توهین لفظی قرار می‌گرفت و مجبور می‌شد مطالبی در بدنام‌کردن فالون گونگ بنویسد.

تا روز سوم نشستن اجباری، این شکنجه باعث جراحت و خونریزی در ناحیه نشیمنگاه خانم لیو شد و شلوارش بارها با خون خیس و سپس خشک می‌شد و این چرخه دوباره تکرار می‌شد و درنتیجه شلوارش بسیار سفت شد. گرچه فشار خون سیستولیکش به ۲۲۰ میلی‌متر جیوه رسید (میزان طبیعی ۱۲۰ میلی‌متر جیوه است)، مجبور شد به‌مدت ۵۰ روز، هر روز روی آن چارپایه بنشیند.

پس از اینکه برخلاف میلش از ایمان خود دست کشید، به سلول ۱۰ منتقل شد و موظف بود هر روز از ساعت ۷ صبح تا ۴ بعدازظهر، در کلاس شستشوی مغزی شرکت کند. هنگام تماشای اخبارِ ساعت ۷ شب اجازه نداشت چشمانش را ببندد. هر هفته نیز مجبور بود گزارشی درباره افکارش بنویسد و در آن فالون گونگ را بدنام کند.

جراحات نشیمنگاهش تا دو سال بعد به‌طور کامل بهبود نیافت و دو علامت سیاه و زائده‌های گوشتی کوچکی باقی ماند.

در آوریل۲۰۲۵، خانم لیو دیگر نتوانست آزار روحی را تحمل کند و گرچه می‌دانست بدنش توان انجام کارهای طاقت‌فرسا را ندارد، درخواست کرد به کار گمارده شود.

او از ساعت ۷ صبح تا ۶ عصر کار می‌کرد و فقط چهار بار در روز، اجازه استفاده از سرویس بهداشتی داشت. هرگاه برای رسیدن به موعد تعیین‌شده تولید مجبور بودند با عجله کار کنند، تعداد دفعات استفاده از سرویس بهداشتی به سه بار کاهش می‌یافت. زمان ناهار فقط چند دقیقه بود و به بسیاری از افراد غذای کافی داده نمی‌شد. هرکس غذای داده‌شده را تمام نمی‌کرد، اجازه نداشت محصولات مرغوب‌تر را از فروشگاه زندان سفارش دهد.

غذای زندان به‌شدت بد بود. گوشت و نودل‌ها مزه فاسدشدگی می‌دادند. به همگی، غلات کهنه داده می‌شد. هر زمان بازرسی از زندان انجام می‌شد، مسئولان زندان ناهار را به تأخیر می‌انداختند تا کیفیت نامناسب غذا آشکار نشود.

مواد غذایی سفارشی نزدیک به تاریخ انقضا بودند. غذای افرادی که نمی‌توانستند آن را تمام کنند ضبط و از امتیازشان کم می‌شد. امتیاز برای کاهش مدت محکومیت بسیار مهم بود و کم‌شدن امتیاز به این معنا بود که فرد به‌مدت شش ماه، شانسی برای کاهش محکومیت نداشت.

همه افرادی که در کارگاه کار می‌کنند بالای ۶۰ سال دارند و جوان‌ترین آن‌ها ۶۲ساله است.

سایر موارد آزار و شکنجه

خانم ژائو شویو فشار خون بسیار بالایی داشت. او در کارگاه مسئول جابه‌جایی لباس‌ها بود و مجبور بود مرتب راه برود و اغلب از حال می‌رفت و غش می‌کرد.

خانم لی هونگ، ۴۵ساله، به‌مدت سه ماه حاضر نشد «تبدیل» شود و مجبور بود روی چارپایه کوچکی بنشیند تا جایی که نشیمنگاهش چرکین شد. زندانیان برای تشدید درد، روی چارپایه نمک می‌ریختند. همچنین غذای بیشتری به او می‌دادند، اما اجازه استفاده از سرویس بهداشتی را نمی‌دادند و درنتیجه وی تختش را خیس می‌کرد.

تمرین‌کننده دیگری با نام خانوادگی لیو، از امضای اظهاریه‌های مبنی بر رها کردن فالون گونگ خودداری کرد. درنتیجه مجبور شد برای مدت‌های طولانی در حالت چمباتمه بماند که باعث افتادگی راست‌روده‌اش شد. زندانیان به او اسپری فلفل می‌زدند و او را روی زمین می‌کشیدند. سرانجام مجبور شدند او را به بیمارستان منتقل کنند.

خانم لیو مین‌جیه که در بند دهم حبس بود، مجبور شد اظهاریه‌های مبنی بر رها کردن ایمانش را امضا کند، اما حتی پس از تسلیم‌شدن نیز زندانیان همچنان او را شکنجه و تحقیر می‌کردند. آن‌ها موهایش را می‌کشیدند، سینه‌هایش را نیشگون می‌گرفتند، گوش‌هایش را می‌پیچاندند، به چارپایه‌ای که رویش نشسته بود لگد می‌زدند، روی لباس‌هایش آب سرد می‌ریختند، با مقوا به بینی‌اش می‌زدند، در زمستان او را عمداً در معرض سرمای شدید قرار می‌دادند و شب‌ها اجازه استفاده از پتو را به او نمی‌دادند.

سلول ۰۰۷: بی‌رحمانه‌ترین اتاق تاریک «تبدیل»

تمرین‌کنندگانی که حاضر نمی‌شدند از ایمان خود دست بکشند، درنهایت به سلول ۰۰۷ فرستاده می‌شدند. دای یو، مسئول این سلول، تصویر بنیان‌گذار فالون گونگ را در شلوار تمرین‌کنندگان می‌چپاند و آن‌ها را تحقیر می‌کرد و این رفتار باعث می‌شد برخی از تمرین‌کنندگان دچار فروپاشی روانی شوند. درنهایت، بیشتر تمرین‌کنندگانی که به سلول ۰۰۷ فرستاده می‌شدند، تحت فشار مجبور به امضای اظهاریه‌های تعهد مبنی بر رها کردن ایمانشان می‌شدند.