(Minghui.org) در نیمه نخست سال ۲۰۲۶، جانباختن ۵۴ تمرینکننده فالون گونگ در نتیجه آزار و شکنجه بهدلیل باورشان گزارش شد.
این تمرینکنندگان از ۱۸ استان، منطقه خودمختار و شهر مهم تحت مدیریت مستقیم دولت مرکزی بودند. استان لیائونینگ با ۱۲ مورد بیشترین تعداد را داشت، پس از آن سیچوان با ۷ مورد، مغولستان داخلی با ۵ مورد و جیلین با ۴ مورد قرار داشتند. چهار منطقه شامل پکن، چونگچینگ، هبی و هیلونگجیانگ هر کدام ۳ مورد را گزارش کردند. چهار منطقه دیگر شامل شانگهای، شاندونگ، جیانگشی و هوبی هر کدام ۲ مورد و شش منطقه باقیمانده شامل تیانجین، نینگشیا، شانشی، شینجیانگ، هنان و هونان نیز هر کدام یک مورد را گزارش کردند.
از میان این ۵۴ تمرینکننده، ۳۶ نفر زن بودند. جوانترین آنها هنگام جانباختن ۲۱ سال و مسنترینشان ۹۲ سال داشت. از میان سایر جانباختگان، ۶ نفر در دهه ۵۰ زندگی، ۱۵ نفر در دهه ۶۰، ۲۱ نفر در دهه ۷۰ و ۸ نفر در دهه ۸۰ زندگی بودند. سن چهار تمرینکننده دیگر مشخص نیست.
برخی از این موارد مرگ پیش از سال۲۰۲۶ رخ دادند، اما بهدلیل سانسور شدید اطلاعات از سوی رژیم کمونیستی، گزارش آنها با تأخیر منتشر شد. به همین دلیل، انتظار میرود شمار واقعی جانباختگان بیش از این باشد.
در ادامه، جزئیات شماری از این پروندهها آمده است.
وقوع مرگ در بازداشت
درگذشت بانویی ۶۳ساله کمتر از ۲۴ ساعت پس از دستگیری بهدلیل ایمانش
خانم هو شانگشیو، ۶۳ساله، اهل شهر ووهان در استان هوبی، در ۱۱ژوئن۲۰۲۶، کمتر از ۲۴ ساعت پس از دستگیری بهدلیل تمرین فالون گونگ، در بازداشت درگذشت.
خانم هو که در دفتر ناحیه فرعی ساندیان در منطقه شینژو مشغول به کار بود، حدود ساعت ۲ بعدازظهر ۱۰ژوئن۲۰۲۶، پس از آنکه مأموران پاسگاه پلیس ژوچنگ به منزلش یورش بردند و خانهاش را تفتیش کردند، در خانه دستگیر شد. هنگام دستگیری، هیچیک از اعضای خانوادهاش در خانه حضور نداشتند.پلیس بهجای انتقال او به پاسگاه پلیس یا بازداشتگاه، وی را برای بازجویی به مکانی مخفی برد. در مدت بازجویی، او دو بار آب نوشید و دو بار از سرویس بهداشتی استفاده کرد. حدود ساعت ۴ بامداد، ناگهان حالش وخیم شد. پلیس نه تلاشی برای احیای او انجام داد و نه او را به بیمارستان منتقل کرد. او اندکی بعد جان باخت.
پیش از دستگیری، خانم هو از سلامت کامل برخوردار بود و هیچ بیماری زمینهای نداشت. خانوادهاش مقامات را مسئول مرگ او دانسته و آنها را محکوم کردند. پیکر او در حالی در سردخانه نگهداری میشود که خانوادهاش در پی اجرای عدالت هستند.
پلیس مدعی شد که شش تمرینکننده دیگر را نیز بهدلیل «ترویج» فالون گونگ در بازار ژانگلین دستگیری کرده و یکی از آنان ظاهراً خانم هو را بهعنوان سازماندهنده «شناسایی» کرده است. اما، پلیس هیچ اطلاعاتی درباره آن شش تمرینکننده ارائه نکرده و مینگهویی نیز هنوز نتوانسته دستگیری آنان را تأیید کند. از آنجا که هیچ قانونی در چین فالون گونگ را جرم محسوب نکرده است، حتی اگر خانم هو با دیگران برای معرفی فالون گونگ همکاری کرده باشد، باز هم نباید دستگیر میشد.
مرگ بانویی ۶۷ساله اهل جیلین، کمتر از سه ماه پس از پذیرش در زندان بهدلیل باورش به فالون گونگ
ضربان قلب خانم وانگ شیولیان حدود ۱۱۰ تا ۱۲۰ بار در دقیقه بود (درحالیکه محدوده طبیعی ۶۰ تا ۱۰۰ ضربه در دقیقه است)، اما مسئولان زندان زنان استان جیلین تا ۱۰مه۲۰۲۶ او را به بیمارستان منتقل نکردند. این بانوی ۶۷ساله همان روز، کمتر از سه ماه پس از انتقال به زندان، درگذشت.
دختر خانم وانگ گفت که در آخرین ملاقات خانوادگی در آوریل۲۰۲۶، مادرش همچنان از سلامتی خوبی برخوردار بود. مسئولان زندان ویدئویی از «تلاش برای احیای او در بیمارستان» را به خانواده نشان دادند و علت مرگ او را بیماری قلبی اعلام کردند.
خانم وانگ، کارگر بازنشستهای در شهر جیائوهه استان جیلین، نخستین بار در ۲۷اکتبر۲۰۲۳ دستگیر شد. چند ساعت بعد، بهدلیل وضعیت جسمانیاش با قرار وثیقه آزاد شد. او برای اجتناب از آزار و شکنجه مخفی شد، اما در ژوئیه۲۰۲۵، در منطقه خودمختار گوانگشی ژوانگ، در فاصله بیش از ۳۲۰۰ کیلومتری از شهر جیائوهه، دوباره دستگیر شد. او در اواخر نوامبر۲۰۲۵ به سه سال و نیم زندان محکوم شد و در ۱۳فوریه۲۰۲۶ به زندان زنان استان جیلین منتقل شد.
نگهبانان بخش هشتم، زندانی ارشد، لی مینگژو، را مأمور نظارت بر خانم وانگ کردند. لی هر روز او را مجبور میکرد فالون گونگ را محکوم کند و و دائماً بهدلیل «عملکرد ضعیف» او را سرزنش میکرد.
در این مدت، خانم وانگ دچار تپش شدید قلب شد و بدنش پیوسته میلرزید. لی او را متهم کرد که تظاهر میکند. نگهبانان تا ۱۰مه۲۰۲۶ او را به بیمارستان منتقل نکردند. دخترش گمان میکند که ممکن است مادرش پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخته باشد. مسئولان زندان نیز در همان روز با عجله مراحل اداری مدارک آزادی با ضمانت پزشکی او را انجام دادند. مشخص نیست این مدارک پیش از مرگ او تنظیم شده یا پس از آن.
درگذشت خانم وانگ، نقطه پایانی بر دهها سال آزار و شکنجه او بهدلیل باورش بود. پیش از آخرین محکومیتش، او از دسامبر۲۰۱۱ تا ژوئن۲۰۱۵ نیز سه سال و نیم دیگر را در زندان گذرانده بود. مستمری بازنشستگی او در سال۲۰۲۰ قطع شد و تا سال۲۰۲۳ دوباره برقرار نشد.
مرگ مردی ۵۵ساله اهل نینگشیا یک ماه پیش از پایان محکومیت ۵ساله، دخترش به نحوه مرگ وی مشکوک است
آقای یو هایجون اهل شهرستان جونگنینگ در منطقه خودمختار نینگشیا هویی، در ۱۳آوریل۲۰۲۶، فقط یک ماه پیش از پایان محکومیت پنجسالهاش بهدلیل تمرین فالون گونگ، درگذشت. او ۵۵ سال داشت.
زندان شیزویشان در ۱۹آوریل، پس از آنکه دختر آقای یو را وادار کرد فرم رضایتنامه را امضا کند، جسد وی را سوزاند.
آقای یو هایجون و دخترش
مسئولان زندان مدعی شدند که آقای یو پس از ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب و دو بیماری دیگر جان باخته است. اما دخترش پس از مشاهده تصاویر دوربینهای مداربسته و با توجه به بدنامی این زندان در بدرفتاری با تمرینکنندگان فالون گونگ، احتمال وقوع اقدامی مشکوک را میدهد.
آقای یو در روز مرگش، حدود ساعت ۱۲ ظهر، همراه سایر زندانیان مشغول صرف ناهار بود. یکی از زندانیان کاسه غذای او را برداشت و از محدوده دید دوربین خارج شد. حدود هشت دقیقه بعد، همان زندانی بازگشت و کاسه را دوباره به آقای یو داد. او سپس غذای داخل کاسه را خورد. در طول زمان صرف غذا، کاسه هیچ زندانی دیگری برداشته نشد. آقای یو حدود ساعت ۳ بعدازظهر همان روز درگذشت.
دختر آقای یو خواستار روشنشدن علت واقعی مرگ پدرش شد. اما مسئولان زندان تهدید کردند که اگر او با سوزاندن فوری پیکر پدرش موافقت نکند، جسد را تحویل خانواده نخواهند داد. این زن جوان که فقط چهار ماه بود که صاحب فرزند شده بود، در برابر این فشارها تسلیم شد و فرم رضایتنامه را امضا کرد. پس از آن، زندان خاکستر آقای یو را در شهر یینچوان، نه در زادگاهش، شهرستان جونگنینگ، به خاک سپرد.
همسر آقای یو زمانی که دخترشان هنوز نوزاد بود، از او جدا شد. دخترش در سهسالگی به صرع مبتلا شد. آقای یو برای درمان او به پزشکان مراجعه کرد و به روشهای درمانی بسیاری متوسل شد، اما هیچکدام مؤثر نبود.
در سال۲۰۰۴، زمانی که دخترش چهارساله بود، آقای یو درباره فواید فالون گونگ برای سلامتی شنید و تمرینها را به او آموزش داد. فقط سه روز بعد، حملات صرع دخترش متوقف شد و او بهبود یافت. آقای یو نیز تمرین فالون گونگ را آغاز کرد و بیماری آسمش از بین رفت.
بهدلیل پایبندی به باورش، آقای یو بارها هدف آزار و شکنجه قرار گرفت. او در سال۲۰۱۴ به سه سال و نیم زندان محکوم شد و در ۵نوامبر۲۰۱۶ آزاد شد. پس از دستگیری دوباره در ۱۶مه۲۰۲۱، در ۱۳آوریل۲۰۲۳ به پنج سال زندان محکوم شد. تقاضای تجدیدنظر او در ۲۶ژوئن۲۰۲۳ رد و در ۲سپتامبر۲۰۲۳ به زندان شیزویشان منتقل شد. خانوادهاش در تمام مدت حبس هرگز اجازه ملاقات با او را پیدا نکردند.
دختر آقای یو هنوز خبر درگذشت پدرش را به مادربزرگ پدریاش، که حدود ۸۰ سال دارد، نداده است. این زن سالخورده در دو دهه گذشته، بهدلیل اینکه پسرش بارها به خاطر باورش هدف آزار و شکنجه قرار گرفته بود، همواره در ترس زندگی کرده است. نوهاش نگران است که او نتواند خبر تلخ مرگ پسرش را تحمل کند.
اخبار دیرمنتشرشده: اطلاع ندادن به خانواده بانوی ۷۷ساله، درباره مرگ وی در زندان در مارس۲۰۲۳
خانم یه وِنشیو، ۷۷ساله، در مارس۲۰۲۳، در حالی که دوران محکومیت خود را در زندان زنان شهر چونگچینگ میگذراند، درگذشت. مسئولان زندان نه خانوادهاش را از مرگ او مطلع کردند و نه پیکرش را به آنان تحویل دادند. خانواده او تازه در پایان دوره محکومیتش، در آوریل۲۰۲۴، از درگذشتش باخبر شدند. تا امروز نیز زمان دقیق و علت مرگ او را به خانواده اعلام نکردهاند.
خانم یه در ۲۱ژوئن۲۰۱۷، پس از آنکه درباره آزار و شکنجه فالون گونگ با لو آنشیانگ، یکی از کارکنان کمیته محله، صحبت کرد، دستگیر شد. لو او را گرفت و دو نفر دیگر از همکارانش را فراخواند. سپس هر سه نفر او را به پاسگاه پلیس لیجیاتو بردند.
پلیس پیش از انتقال خانم یه به خانهاش برای تفتیش، او را بازرسی بدنی کرد و وسایل شخصیاش را ضبط کرد. روز بعد اعلام کردند که او باید به مدت شش ماه تحت بازداشت خانگی قرار گیرد و این حکم توسط پاسگاه پلیس توچیائو اجرا خواهد شد.
در ۲۰سپتامبر۲۰۱۷، دادستانی منطقه بانان علیه خانم یه کیفرخواست صادر کرد و او در ۲۷آوریل۲۰۱۸ در دادگاه منطقه بانان حاضر شد. او وکیلی نداشت و شخصاً از خود دفاع کرد، اما قاضی پرونده پیش از آنکه بتواند دفاعیاتش را کامل بیان کند، سخنانش را قطع کرد.
در ۱۱ژوئیه۲۰۱۸، خانم یه به سه سال و نیم زندان و پرداخت ۶هزار یوان جریمه محکوم شد. او پیش از آن نیز در ۱۲فوریه۲۰۰۴ به سه سال زندان و در ۱۲دسامبر۲۰۱۱ به یک سال و نیم زندان محکوم شده بود.
با توجه به وضعیت نامناسب جسمانی خانم یه، مدت کوتاهی پس از دستگیریاش، با قرار وثیقه آزاد شد. در اکتبر۲۰۱۸، دادگاه منطقه بانان بهدلیل فشار خون بالا و سایر مشکلات جسمانی او، حکمی صادر کرد که اجازه میداد به مدت یک سال دوران محکومیت خود را در خانه سپری کند.
در ۲۲آوریل۲۰۲۱، خانم یه هنگامی که همراه سه تمرینکننده دیگر مشغول مطالعه کتابهای فالون گونگ بود، توسط پلیس دستگیر شد. او همان روز آزاد شد، اما چند ساعت بعد دوباره دستگیر و روز بعد، یعنی ۲۳آوریل، برای گذراندن کامل محکومیت سهساله خود به زندان زنان شهر چونگچینگ منتقل شد.
خانم یه در مارس۲۰۲۳ در زندان درگذشت.
وقوع مرگ اندکی پس از آزادی
خانم ژانگ رونگشیو در حالی که دوران محکومیت پنجساله خود را میگذراند، به سرطان پیشرفته رحم مبتلا شد. اما، مسئولان زندان تا زمانی که او در وضعیت بحرانی قرار نگرفت، با آزادی وی از طریق ضمانت پزشکی موافقت نکردند. او چهار روز بعد، در ۱۱آوریل۲۰۲۶، درگذشت. این شهروند تیانجینی حدوداً ۶۰ سال داشت.
خانم ژانگ در فوریه۱۹۹۹ تمرین فالون گونگ را آغاز کرد. پنج ماه بعد، هنگامی که رژیم کمونیستی کمپین سراسری آزار و شکنجه فالون گونگ را آغاز کرد، او بر باورش استوار ماند و بارها هدف آزار و شکنجه قرار گرفت. پیش از آخرین محکومیتش، او در مجموع سه دوره زندان، به مدت نُه سال و نیم، را در زندان زنان تیانجین سپری کرده بود، در این مدت تحت شکنجه، شستوشوی مغزی و خوراندن اجباری دارو قرار گرفت. دخترش گمان میکند که خانم ژانگ در چهارمین دوره زندان خود نیز احتمالاً همان انواع بدرفتاریها را تحمل کرده است.
آخرین بار، خانم ژانگ در ۱۲فوریه۲۰۲۰ بهدلیل نصب مطالب اطلاعرسانی درباره فالون گونگ دستگیر شد. او یک روز در قفس فلزی در پاسگاه پلیس محلی نگهداری شد. رایانهاش و چندصد یوان اسکناس که روی آنها پیامهایی درباره فالون گونگ چاپ شده بود (بهعنوان راهی برای دور زدن سانسور شدید اطلاعات در چین) نیز ضبط شد. پلیس پیش از آزادی او با قرار وثیقه، ۱۰هزار یوان از خانوادهاش اخاذی کرد.
در ۲۲سپتامبر۲۰۲۰، پلیس خانم ژانگ را احضار کرد و به او دستور داد که در ۳۰سپتامبر به پاسگاه پلیس مراجعه کند. ازآنجاکه او مراجعه نکرد، پلیس بارها از طریق تماس تلفنی او را مورد آزار و اذیت قرار داد. لان اِنلیانگ، دهیار روستا، نیز شخصاً به سراغ او رفت و از او خواست که از فالون گونگ دست بکشد. اما او نپذیرفت.
در اواخر دسامبر۲۰۲۰، سه مأمور پلیس بار دیگر خانم ژانگ را مورد آزار و اذیت قرار دادند و از او خواستند بیانیهای مبنی بر انصراف از فالون گونگ را امضا کند. آنها تهدید کردند که اگر این بیانیه را امضا نکند، آینده فرزندانش را نابود خواهند کرد.
ازآنجاکه خانم ژانگ همچنان بر باور خود استوار ماند، مأموران روستا در ۶ژانویه۲۰۲۱ دوباره به خانهاش رفتند و تهدید کردند که خانه دولتیاش را از او خواهند گرفت. هنگامی که او باز هم تسلیم نشد، به او اطلاع دادند که باید ظرف سه روز خانه را تخلیه کند.
پلیس در ژوئن۲۰۲۱ نیز چند بار دیگر او را مورد آزار و اذیت قرار داد و تهدید کرد که اگر بیانیه موردنظر را امضا نکند، دوباره بازداشتش خواهد کرد.
عصر ۱۰اوت۲۰۲۱، هفت مأمور پلیس پس از یورش به خانه خانم ژانگ، او را به زور داخل خودروی پلیس بردند. هنگامی که دخترش، یو لان، تلاش کرد مانع بردن مادرش شود، پلیس او را نیز تهدید به دستگیری کرد. پسر و دختر خردسال خانم یو، که هر دو حدوداً چهار سال داشتند، از خشونت پلیس بهشدت وحشتزده شدند.
خانم ژانگ در ۹دسامبر۲۰۲۱ در دادگاه منطقه نانکای حاضر و به پنج سال زندان محکوم شد. او در ۲۴اوت۲۰۲۲ به زندان زنان تیانجین منتقل شد. حدود اکتبر۲۰۲۴ مشخص شد که به سرطان رحم مبتلا شده است، اما مسئولان زندان از آزادی او خودداری کردند و گفتند که در همانجا تحت درمان قرار خواهد گرفت. با وخیمتر شدن وضعیت جسمانیاش، سرانجام در ۷آوریل۲۰۲۶ با آزادی پزشکی موافقت شد. او چهار روز بعد جان باخت.
آقای لیو وانشنگ در ۲۲آوریل۲۰۲۶، زمانی که پس از گذراندن شش سال زندان بهدلیل تمرین فالون گونگ آزاد شد، در وضعیت بحرانی قرار داشت. او هفت روز بعد، در ۲۹آوریل، جان باخت. وی ۷۱ سال داشت.
آقای لیو در روزهای پایانی زندگیاش در حالت کما بود. فقط در چند لحظه بسیار کوتاه به نظر میرسید که صدای عزیزانش را میشنود، اما قادر به حرکت یا حتی گفتن یک کلمه نبود. روی هر دو مچ دست و هر دو مچ پایش زخمهایی وجود داشت که احتمال میرود بر اثر بسته شدن با دستبند و پابند شدن به تخت در زندان ایجاد شده بود.
آقای لیو وانشنگ
آقای لیو وانشِنگ، چهار روز پس از آزادی از شش سال حبس
پس از آنکه آقای لیو در سال ۲۰۲۰، به شش سال زندان محکوم شد، همسرش، که او نیز تمرینکننده فالون گونگ بود، بیمار شد. مدتی بعد، وقتی مستمری آقای لیو نیز به حالت تعلیق درآمد، ضربه دیگری به او وارد شد. همسرش این فشار روانی را تاب نیاورد و حوالی سال ۲۰۲۴ درگذشت. تنها بازمانده این زوج، پسرشان است که پس از سالها مشاهده آزار و شکنجه والدینش، با افسردگی دستوپنجه نرم میکند و قادر به کارکردن نیست.
آقای لیو در ۲۳آوریل۲۰۲۰، بهدلیل صحبت با مردم درباره فالون گونگ در یک ایستگاه اتوبوس، دستگیر شد. پلیس خانه او را تفتیش و وسایل شخصیاش را ضبط کرد.
در دومین روز پس از دستگیری آقای لیو، پدرش که بیش از ۸۰ سال داشت، برای درخواست آزادی او مراجعه کرد، اما نتیجهای نگرفت. سه روز بعد، این مرد سالخورده بار دیگر به پاسگاه پلیس رفت. پلیس به او گفت: «این بار با دفعه قبل فرق دارد. این بار پرونده او را به دادستانی میفرستیم.»
منظور از «دفعه قبل»، دستگیری قبلی آقای لیو در ژانویه۲۰۱۹ بود که آن هم بهدلیل صحبت با مردم درباره فالون گونگ صورت گرفته بود. پلیس اندکی بعد، بدون آنکه پرونده او را برای پیگرد قضایی ارسال کند، وی را آزاد کرده بود.
دستگیری آقای لیو و پیگرد قضایی بعدی او، ضربه روانی سنگینی به پدر سالخوردهاش وارد کرد و او نیز اندکی بعد درگذشت.
پس از آنکه پلیس پرونده آقای لیو را به دادستانی فرستاد، دادستانی منطقه لینگه در اواخر آوریل۲۰۲۰ بازداشت او را تأیید کرد و اندکی بعد علیه او کیفرخواست صادر شد. او در ۴سپتامبر۲۰۲۰، از طریق یک جلسه دادگاه مجازی که در داخل بازداشتگاه شهر جینژو برگزار شد، در دادگاه شهر لینگهای محاکمه و در ۳۰سپتامبر۲۰۲۰ به شش سال زندان و پرداخت ۱۰هزار یوان جریمه محکوم شد. او به دادگاه میانی شهر جینژو درخواست تجدیدنظر داد، اما این دادگاه حکم اولیه را تأیید کرد.
آقای لیو در مارس۲۰۲۱ به زندان پانجین منتقل شد و بعدها او را به زندان جینژو انتقال دادند. بهدلیل شرایط نامناسب زندان و بدرفتاریهای شدید، وضعیت جسمانی او بهتدریج رو به وخامت گذاشت.
نگهبانان زندان جینژو در ۲۳نوامبر۲۰۲۵ آقای لیو را به بیمارستان شهر جینژو منتقل کردند. او ساعت ۳ بعدازظهر ۲۷نوامبر مرخص شد، اما فقط سه ساعت بعد دوباره به بخش اورژانس همان بیمارستان منتقل شد. همان شب، او را دوباره به زندان بازگرداندند. خانوادهاش از بستری شدن و انتقال او به اورژانس مطلع شدند، اما اجازه ملاقات با وی را نداشتند.
در ۱۲دسامبر۲۰۲۵، پس از آنکه وضعیت آقای لیو به مرحله بحرانی رسید، او بار دیگر به بیمارستان شهر جینژو منتقل شد.
درگذشت مرد اهل لیائونینگ دو ماه پس از گذراندن دوره محکومیت ۵ ساله بهدلیل تمرین فالون گونگ
آقای ژو یونگلین، اهل شهر لینگهای در استان لیائونینگ، حدود ساعت یک بامداد ۲۳مارس۲۰۲۶ درگذشت. هنگام مرگ، توانایی تکلم را از دست داده بود. او ۷۵ سال داشت.
درگذشت آقای ژو فقط ۶۲ روز پس از پایان محکومیت پنجسالهاش بهدلیل تمرین فالون گونگ رخ داد. ازآنجاکه هنگام آزادی دیگر قدرت تکلم نداشت، خانوادهاش هرگز نتوانستند بدانند پیش از مرگ چه شکنجههایی را در زندان تحمل کرده بود.
آقای ژو یونگلین
آقای ژو و همسرش، سون جیپینگ، که او نیز تمرینکننده فالون گونگ است، در ۲۰ژانویه۲۰۲۱ دستگیر شدند. دو ماه بعد، آنها بهطور مخفیانه هر یک به پنج سال زندان و پرداخت ۱۰ هزار یوان جریمه محکوم شدند.
آقای ژو در ۴ژوئیه۲۰۲۱ به زندان پانجین منتقل شد و همسرش نیز در زمانی نامشخص به زندان زنان استان لیائونینگ انتقال یافت. سه ماه بعد، پسرشان مطلع شد که آقای ژو را به بخش ۲۰ زندان جینژو منتقل کردهاند. اوایل سال ۲۰۲۴، پسرش به ملاقات او در زندان رفت و مشاهده کرد که پدرش بهشدت لاغر شده است. آقای ژو گفت که چون حاضر نشده از فالون گونگ دست بکشد، تحت نظارت سختگیرانه قرار گرفته بود و حتی اجازه خرید مایحتاج روزانه را نیز نداشت.
یکی از نگهبانان زندان در ژوئیه۲۰۲۴ با پسر آقای ژو تماس گرفت و گفت که پدرش بهدلیل «یک سکته خفیف» در بیمارستان مرکزی شهر جینژو بستری شده بود.
پسر آقای ژو مطمئن نبود که آیا پدرش واقعاً سکته کرده یا بهدلیل جراحات ناشی از شکنجه در بیمارستان بستری شده بود. سپس در سپتامبر۲۰۲۴ تماس دیگری دریافت کرد و به او اطلاع دادند که پدرش در وضعیت بحرانی قرار دارد. او فوراً خود را به بیمارستان مرکزی شهر جینژو رساند و پدرش را دید که بهشدت نحیف شده و در بخش مراقبتهای ویژه بستری است، لولهای در گلویش برای کمک به تنفس و لوله دیگری از طریق بینی برای تغذیه به بدنش وصل شده بود.
یکی از کارکنان بیمارستان گفت که برای آقای ژو عمل تراکئوستومی (ایجاد برشی در نای) انجام شده است. وقتی پسرش از او پرسید که آیا هنوز او را میشناسد، اشک از چشمانش جاری شد، اما نتوانست حتی یک کلمه بر زبان بیاورد.
مسئولان زندان اوایل اکتبر۲۰۲۵ آقای ژو را به بیمارستان زندان لینگیوان منتقل کردند و دیگر به خانوادهاش اجازه ملاقات ندادند. درخواست خانواده برای آزادی او با ضمانت پزشکی نیز رد شد.
آقای ژو در ۲۰ژانویه۲۰۲۶ آزاد شد. او بهمدت ده روز در بیمارستان شهر لینگهای تحت درمان قرار گرفت، اما هیچ بهبودی حاصل نشد. پزشکان گفتند کار زیادی از دستشان برنمیآید و به خانواده توصیه کردند او را به خانه ببرند.
ازآنجاکه همسرش، خانم سون، هنوز در حال بهبودی از وخامت حالش بهدلیل آزار و شکنجههای متحمل شده در زندان بود، به سختی از آقای ژو مراقبت میکرد. او تا حدودی سلامت روانی خود را بازیافت، اما هنوز ضعیف بود. چند روز قبل از مرگش، دیگر نمیتوانست هیچ غذای مایعی را در معدهاش نگه دارد.
آقای ژو در ۲۳مارس۲۰۲۶ درگذشت.
پیش از آخرین دستگیری و حبس این زوج در سال ۲۰۲۱، آنها از زمان آغاز آزار و شکنجه بارها هدف قرار گرفته بودند. هر دو در سال ۲۰۰۰، زمانی که پسرشان سال اول دبیرستان را میگذراند، به دو سال اردوگاه کار اجباری محکوم شدند.
وقوع مرگ پس از تحمل سالها آزار و شکنجه
خانم ژو وِنلان در ۲۵آوریل۲۰۲۶، اندکی پیش از آنکه برای گذراندن محکومیت سهسالهاش به زندان منتقل شود، درگذشت. او در دهه۶۰ زندگیاش بود.
خانم ژو، که از کارکنان بازنشسته یک بیمارستان در شهرستان کائو، استان شاندونگ بود، پس از آغاز تمرین فالون گونگ از بیماریهای مزمنی که سالها از آنها رنج برده بود، بهبود یافت. اما پس از آنکه رژیم کمونیستی چین در ژوئیه۱۹۹۹ آزار و شکنجه را آغاز کرد، او به باورش پایبند ماند و بارها هدف آزار و شکنجه قرار گرفت.
محکومیت زندان او ناشی از دستگیر شدنش در اوایل اکتبر۲۰۲۵ بود. پلیس و مسئولان محلی به خانه خانم ژو یورش بردند و او را به بازداشتگاه شهر هِزه منتقل کردند. شهرستان کائو زیرمجموعه شهر هِزه است. پلیس مدعی شد که شخصی از او هنگام توزیع بروشورهای فالون گونگ عکس گرفته است.
خانم ژو در مدت بازداشت، تحت آزار و اذیت جسمی و روانی قرار گرفت. دادگاه شهرستان کائو در زمانی نامشخص او را به سه سال زندان محکوم کرد. در حالی که منتظر انتقال به زندان بود، وضعیت جسمانیاش پیوسته وخیمتر شد و سرانجام توانایی راه رفتن را نیز از دست داد. فقط پس از اصرار خانوادهاش پلیس او را به بیمارستان منتقل کرد.
اندکی پیش از آنکه قرار بود به زندان زنان استان شاندونگ منتقل شود، خانم ژو در ۲۵آوریل۲۰۲۶ درگذشت.
درگذشت مرد ۵۳ساله اهل سیچوان پس از دهها سال آزار و شکنجه بهدلیل تمرین فالون گونگ
آقای لیو یینگشو، مهندس اهل شهر چنگدو در استان سیچوان، پس از آنکه دچار سکته مغزی شد، در مه۲۰۲۶ جان باخت. درگذشت او نقطه پایانی بر دهها سال تحمل آزار و شکنجه بهدلیل تمرین فالون گونگ بود. او ۵۳ سال داشت.
آقای لیو در نوامبر۱۹۹۴، زمانی که در دانشگاه فناوری چونگچینگ تحصیل میکرد، تمرین فالون گونگ را آغاز کرد. اندکی بعد، بیماریهای التهاب کلیه، هپاتیت و عوارض ناشی از ضربه مغزی او بهبود یافت. پس از فارغالتحصیلی، بهعنوان مهندس دستیار در کارخانه توربین دونگفانگ در شهر میانژو، استان سیچوان، مشغول به کار شد.
سه ماه پس از آغاز آزار و شکنجه، آقای لیو برای دادخواهی و دفاع از حق آزادی عقیده خود به پکن رفت. او دستگیر شد و حدود ۴۰ روز در پکن بازداشت بود، سپس به میانژو بازگردانده شد. در ۳۰دسامبر۱۹۹۹ به یک سال اردوگاه کار اجباری محکوم و روز بعد به اردوگاه کار اجباری شینهوا در میانژو منتقل شد.
کارفرمایش در زمانی که او دوران محکومیت در اردوگاه کار اجباری را میگذراند، او را اخراج کرد. پس از آزادی در اکتبر۲۰۰۰، شغل دیگری پیدا کرد، اما در ۴ژوئن۲۰۰۱، در محل کارش دوباره دستگیر شد. در ژوئیه۲۰۰۱ بار دیگر به اردوگاه کار اجباری شینهوا منتقل شد تا دو سال دیگر را در آنجا بگذراند. ازآنجاکه همچنان بر باورش استوار ماند، مدت محکومیتش ده روز دیگر نیز تمدید شد. پس از پایان محکومیت، پلیس قصد داشت او را مستقیماً به یک مرکز شستوشوی مغزی منتقل کند، اما در پی مخالفت شدید والدینش، از این تصمیم صرفنظر کرد.
پس از آن، آقای لیو در شهر چنگدو به انجام کارهای موقت مشغول شد، اما در ۱۴نوامبر۲۰۰۷ دوباره دستگیر شد. سه روز بعد، او را به مرکز شستوشوی مغزی شینجین منتقل کردند. در ۳۱مه۲۰۰۸ نیز به مرکز شستوشوی مغزی جینیو انتقال یافت. او در ۲۰ژوئن۲۰۰۸ موفق به فرار از آنجا شد.
پس از دستگیری دوباره در اواخر اکتبر۲۰۰۸، پلیس او را کتک زد و داروهای نامشخصی را به او تزریق کرد. او در اعتراض دست به اعتصاب غذا زد و ۲۱ روز بعد آزاد شد.
آقای لیو تنها عضو خانوادهاش نبود که بهدلیل باورش هدف آزار و شکنجه قرار گرفت. والدین او نیز بارها مجبور شدند همراه او در مرکز شستوشوی مغزی بمانند. آنها را وادار میکردند ویدئوهای با مضامین افتراآمیز نسبت به فالون گونگ را تماشا کنند و پسرشان را «متحول» کنند. یک بار، مادرش در برابر او زانو زد و به او التماس کرد که از باورش دست بکشد. بار دیگر، او را مجبور کردند تا ساعت یک بامداد به تماشای این ویدئوها ادامه دهد. فشارها به حدی بود که نزدیک بود خود را از پنجره به بیرون پرت کند. با وجود این، مأموران مرکز شستوشوی مغزی همچنان تهدید میکردند که تا وقتی پسرشان از باورش دست نکشد، او و همسرش را نیز در آنجا نگه خواهند داشت.
نامزد آقای لیو نیز تحت فشار، رابطه خود را با او پایان داد. بستگانش از ترس اینکه توسط ح.ک.چ گرفتار شوند، از او فاصله گرفتند. آقای لیو در سالهای پایانی عمرش، همچنان بهطور مداوم از سوی پلیس مورد آزار و اذیت قرار میگرفت. پلیس حتی کارفرمایانش را تحت فشار قرار میداد تا او را اخراج کنند. هر زمان که با قطار سفر میکرد، پس از آنکه در بازرسیهای امنیتی مشخص میشد تمرینکننده فالون گونگ است، بارها مورد بازجویی قرار میگرفت. هر بار نیز که در هتلی اقامت میکرد، پلیس به آنجا میرفت و از او بازجویی میکرد.
مدتی نیز آقای لیو در شهر چیونگلای، استان سیچوان، به انجام کارهای موقت مشغول بود. پلیس آنجا شماره تلفن صاحبخانهاش را مطالبه کرد. همچنین درختان مقابل آپارتمانش را قطع کردند تا محل سکونتش کاملاً در معرض دید دوربینهای مداربسته قرار گیرد. پلیس کارفرمایش را نیز تحت فشار گذاشت تا او را اخراج کند و حتی از نگهبان محل کارش خواست مخفیانه از او عکس بگیرد.
آقای لیو بعدها به چنگدو بازگشت. وضعیت جسمانی او در اثر سالها آزار و شکنجه مداوم پیوسته رو به وخامت گذاشت. او در آوریل۲۰۲۶ در بیمارستان بستری و ماه بعد دچار سکته مغزی شد. اندکی بعد نیز درگذشت.
خانم گوئو شیائوشیا، اهل شهر سونگیوان در استان جیلین، در ۹آوریل۲۰۲۶، در حالی که برای جلوگیری از دستگیری بهدلیل باورش به فالون گونگ آواره شده بود، جان باخت. او ۶۱ سال داشت.
خانم گوئو که از سال۱۹۹۸ تمرین فالون گونگ را آغاز کرده بود، معتقد بود این روش او را به فردی آرامتر، مهربانتر و ملاحظهکارتر تبدیل کرده است. در اکتبر۱۹۹۹، سه ماه پس از آغاز آزار و شکنجه، برای دادخواهی و دفاع از حق آزادی عقیده خود به پکن رفت. او دستگیر و به شهر سونگیوان بازگردانده شد و بهمدت یک ماه در بازداشتگاه محلی نگهداری شد.
در دسامبر۲۰۰۰، پلیس محلی نیمهشب با کوبیدن بر در خانهاش وارد شد. خانم گوئو از طریق حیاط همسایه متواری شد و زندگی در آوارگی را آغاز کرد. او در ۱۷آوریل۲۰۰۶ دوباره دستگیر شد. ژائو، دبیر سیاسی اداره پلیس شهر سونگیوان، به چند مأمور دستور داد او را بهشدت کتک بزنند. یکی از مأموران به صورتش سیلی زد و با شعله مستقیم صورتش را سوزاند.
حدود ساعت ۱۱ شب، خانم گوئو را به بازداشتگاه شهر سونگیوان منتقل کردند. او در اعتراض دست به اعتصاب غذا زد و مأموران او را روی وسیله شکنجهای موسوم به «تخت مرگ» بستند و تحت تغذیه اجباری قرار گرفت.
شکنجه: تخت مرگ
هشت روز بعد، خانم گوئو به بیماری شدید قلبی مبتلا شد، اما با وجود این، او را برای گذراندن محکومیت دوساله به اردوگاه کار اجباری هِیزویزی در چانگچون، مرکز استان جیلین، منتقل کردند. او در آنجا نیز با بدرفتاریهای بیشتری روبهرو شد. نگهبانان او را مجبور میکردند هر روز ساعتهای طولانی روی چهارپایهای کوچک بنشیند و از او میخواستند از فالون گونگ دست بکشد.
مأموران اداره امنیت داخلی منطقه نینگجیانگ در ۱۴دسامبر۲۰۲۰ بار دیگر خانم گوئو را دستگیر کردند. در آن زمان، فشار خون سیستولیک او بیش از ۲۰۰ میلیمتر جیوه بود (درحالیکه فشار خون طبیعی ۱۲۰ یا کمتر است) و بازداشتگاه محلی از پذیرش او خودداری کرد.
سپس او را به بیمارستان منتقل کردند و در اتاقی ایزوله نگه داشتند، سه مأمور بهصورت شبانهروزی او را تحت نظر داشتند. شبها دستهایش را با دستبند میبستند و فقط هنگام تزریق سرم، دستبند را باز میکردند. یک روز که مأموران حواسشان نبود، او موفق به فرار از بیمارستان شد.
پلیس نام خانم گوئو را در فهرست افراد تحت تعقیب قرار داد و او بار دیگر ناچار به زندگی در آوارگی شد. یکی از تمرینکنندگان مرد به دخترش اطلاع داد که او موفق به فرار شده است. با اینکه آن تمرینکننده برای تماس از تلفن فردی غریبه استفاده کرده بود، اندکی بعد دستگیر شد، زیرا پلیس تلفن دختر خانم گوئو را شنود کرده بود. او مورد بازجویی قرار گرفت و چند روز در بازداشت نگه داشته شد.
خانم گوئو در چند سال بعد، از مکانی به مکان دیگر نقلمکان میکرد، اما نه میتوانست شغلی پیدا کند و نه از وسایل حملونقل عمومی استفاده کند. در ژانویه۲۰۲۶ دچار تب و سرفهای مداوم شد و وضعیتش پیوسته وخیمتر گردید. خانوادهاش، از ترس اینکه پلیس محلی او را ردیابی کند، وی را به بیمارستانی در فاصله صدها کیلومتری شهر سونگیوان منتقل کردند. او سرانجام در ۹آوریل۲۰۲۶ جان باخت.
کپیرایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
