(Minghui.org) از زمانی که زندان زنان استان شاندونگ در سال ۲۰۰۰ برای نخستین بار نگهداری تمرین‌کنندگان فالون گونگ را آغاز کرد، به‌دلیل رفتار وحشیانه‌اش با آن‌ها بدنام بوده است.
تمرین‌کنندگانی که در این زندان محبوس هستند، در معرض توهین و بدرفتاری قرار می‌گیرند و حق آن‌ها برای اعتراض به حکم صادره و برقراری ارتباط با خانواده‌هایشان محدود می‌شود.
در سال ۲۰۱۳، زندان از جاده گونگ‌یه جنوبی در منطقه لی‌چنگ (شهر جینان) به محل جدیدی در منطقه ژانگ‌چیو منتقل شد. پس از این انتقال، آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان مخفیانه‌تر شد و روش‌های مورد استفاده نیز بی‌رحمانه‌تر شدند.
بند ۱۱ زندان به نگهداری تمرین‌کنندگان فالون گونگ اختصاص دارد. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۹، سالانه تا ۲۰۰ تمرین‌کننده در آنجا نگهداری می‌شدند.
بند ۱۱ محوطه‌ای مجزا و محصور با حصارهای برقی است که در بخش شمال غربی زندان قرار دارد. در سمت غربی این قسمت از زندان، بیش از ده سلول انفرادی در دو طبقه وجود دارد.
این بند درمجموع سه طبقه دارد و هر طبقه به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شده است:
در سمت غرب، اتاق‌های تک‌نفره‌ای برای تمرین‌کنندگانی وجود دارد که به‌تازگی وارد زندان شده‌اند و از باور خود دست نکشیده‌اند. برای نظارت بر هر یک از آن‌ها دو زندانی تعیین می‌شوند. این افراد ناظر اغلب شامل تمرین‌کنندگان سابقی هستند که «تبدیل» شده‌اند و اکنون در آزار و شکنجه سایر تمرین‌کنندگان مشارکت می‌کنند. آن‌ها تمرین‌کنندگان را زیر نظر می‌گیرند و تحت شست‌وشوی مغزی، توهین کلامی و ضرب‌وشتم قرار می‌دهند. آزار و شکنجه در این بخش از همه جای این بند شدیدتر است.
سمت شرقی برای تمرین‌کنندگانی است که بیش از سه ماه در بازداشت بوده‌اند. آن‌ها اجازه خروج از این قسمت را ندارند و همان‌جا غذا می‌خورند و از سرویس بهداشتی استفاده می‌کنند. تمرین‌کنندگانی که در این قسمت نگهداری می‌شوند، تحت «تبدیل» ایدئولوژیک قرار می‌گیرند.
در طبقه سوم، «اتاق "تبدیل"» قرار دارد که در آن تمرین‌کنندگان مجبور می‌شوند گزارش‌های خبری جعلی و ویدئوهایی را تماشا کنند که فالون گونگ را بدنام می‌کنند. پس از آنکه این تمرین‌کنندگان به‌زور «تبدیل» می‌شوند، باید تحت «بازسازی ایدئولوژیک» قرار گیرند و «ابراز ندامت» کنند.
گرچه بیشتر تمرین‌کنندگان برخلاف میلشان «تبدیل» شدند، برخی واقعاً به جبهه مقابل پیوستند و اکنون در آزار و شکنجه مشارکت می‌کنند.
شو یومِی، رئیس فعلی بند ۱۱، یکی از عاملان اصلی مسئول این آزار و شکنجه است. او بیش از ۲۰ سال در آنجا کار کرده و «تجربه» زیادی در شکنجه تمرین‌کنندگان اندوخته است. در ادامه برخی از روش‌های اصلی شکنجه اعمال‌شده توسط وی، شرح داده می‌شود.
۱. بمباران تازه‌واردان با مطالب افتراآمیز و ضرب‌وشتم آن‌ها
پس از پذیرش تمرین‌کنندگان در زندان، آن‌ها را در اتاقک‌های کوچکی حبس می‌کنند و حدود پنج گروه از تمرین‌کنندگان سابق که «تبدیل» شده‌اند، به‌نوبت تازه‌واردان را تحت شست‌وشوی مغزی قرار می‌دهند.
تمرین‌کنندگان سابق ابتدا وانمود می‌کنند که به تمرین‌کننده اهمیت می‌دهند و سپس شروع به بدنام‌کردن فالون گونگ و بنیان‌گذار آن می‌کنند. اگر او با هر بخشی از گفته‌هایشان مخالفت کند، افراد گروه دورش را می‌گیرند و با مشت و لگد او را می‌زنند. به صورتش سیلی می‌زنند و حتی پارچه‌های استفاده‌شده در توالت را در دهانش فرو می‌کنند و روی دهانش چسب می‌زنند تا نتواند صدایی از خود درآورد.
آن‌ها این کار را تا زمانی که خسته شوند ادامه می‌دهند، پس از مدتی استراحت، دوباره شروع می‌کنند. این چرخه چند بار تکرار می‌شود. شکنجه تا حدود ساعت ۱۱ شب ادامه می‌یابد و سپس تمرین‌کننده را به اتاق خصوصی کوچکی می‌برند و دستور می‌دهند دست‌کم ۳۰ دقیقه سرپا بایستد. اجازه صحبت یا استفاده از سرویس بهداشتی را ندارد و افراد کشیک او را به‌شدت تحت نظر می‌گیرند.
۲. کسانی که بر باورشان پایدار بمانند، تحت شکنجه طولانی‌مدت قرار می‌گیرند
تمرین‌کنندگانی که بر باورشان پافشاری می‌کنند، در فضای کوچک و اتاقک‌مانندی در سلول انفرادی نگهداری می‌شوند و مجبورند از ساعت ۵:۳۰ صبح تا ۱۰:۳۰ شب بنشینند. آن‌ها باید در حالت نشسته باقی بمانند، وگرنه کتک می‌خورند. بسیاری از تمرین‌کنندگان براثر نشستن طولانی‌مدت دچار زخم‌هایی در ناحیه نشیمنگاه شدند.
همچنین حمام‌کردن، نوشیدن آب و استفاده از سرویس بهداشتی برای آن‌ها ممنوع است. برای استفاده از سرویس بهداشتی باید بنویسند: «من، مجرم [نام]، درخواست استفاده از سرویس بهداشتی را دارم. نگهبان، لطفاً با درخواستم موافقت کن.»
اگر تمرین‌کننده حاضر نباشد بپذیرد که مجرم است (باوجود اینکه مرتکب هیچ جرمی نشده است)، اجازه استفاده از سرویس بهداشتی را ندارد. درنتیجه، برخی مجبور شده‌اند در لباسشان اجابت مزاج کنند. با اینکه لباس‌هایشان آلوده است، اجازه ندارند آن‌ها را بشویند، از دیگران لباس قرض بگیرند یا دستمال توالت بخرند. به یک تمرین‌کننده در طول نزدیک به سه ماه فقط اجازه داده شد یک رول دستمال توالت داشته باشد و حتی همان را نیز مجبور بود خودش بخرد.
۳. آزار روانی
تمرین‌کنندگانی که در باورشان مصمم هستند، در اتاق‌های کوچک و تاریک نگهداری می‌شوند و مجبورند به تبلیغاتی گوش دهند که فالون گونگ و بنیان‌گذار آن را بدنام می‌کند. اگر به هرگونه اشتباه یا تناقضی در این تبلیغات، مانند موارد موجود در خودسوزی صحنه‌سازی‌شده تیان‌آنمن، اشاره کنند، تمرین‌کنندگان سابق خشمگین دور آن‌ها جمع می‌شوند، شروع به ناسزاگویی می‌کنند و آن‌ها را کتک می‌زنند. نگهبانان نیز همه این اتفاقات را نادیده می‌گیرند.
هنگام صرف غذا وضعیت حتی بدتر است، زیرا تمرین‌کنندگان سابق به فالون گونگ و بنیان‌گذار آن توهین می‌کنند. بسیاری از تمرین‌کنندگان به‌همین دلیل نمی توانند غذا بخورند و مجبور می‌شوند بدون آب و غذا بمانند یا ناچار به اعتصاب غذا می‌شوند. کسانی که غذا نمی‌خورند، در سرویس بهداشتی یا نقطه دیگری خارج از دیدِ دوربین‌های نظارتی، مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند و سپس به اتاق کوچک و تاریک بازگردانده می‌شوند. آن‌ها همچنین تحت خوراندن اجباری قرار می‌گیرند و اغلب داروهای نامعلومی به مخلوط مایعی که به‌زور به آن‌ها خورانده می‌شود، اضافه می‌کنند.
۴. محرومیت از خواب
تمرین‌کنندگانی که از «تبدیل» شدن خودداری می‌کنند، از خواب محروم می‌شوند و هر بار ممکن است این محرومیت تا ۱۰ روز ادامه داشته باشد. در این مدت، ۲۴ساعته به‌شدت زیر نظر هستند. اگر چرت بزنند، دو نفر آن‌ها را با کشیدن و تکان‌دادن، به‌زور بیدار کنند. همچنین صحبت، ملاقات با دیگران و خرید مایحتاج روزانه برای آن‌ها ممنوع است.
به‌طور معمول از تمرین‌کنندگان خون گرفته می‌شود و تحت معاینات جسمی قرار می‌گیرند. نگهبانان اغلب با پزشکان تبانی می‌کنند تا پرونده‌های پزشکی آن‌ها را جعل کنند و سپس محدودیت‌های غذایی بر آن‌ها تحمیل می‌کنند، برای مثال، خوردن گوشت، برنج، نان بخارپز یا شیرینی را برایشان ممنوع می‌کنند. گاهی نیز صرفاً آن‌ها را گرسنه نگه می‌دارند و فقط مقدار کمی فرنی برنج ساده یا دو نان بخارپز بسیار کوچک به آن‌ها می‌دهند.
۵. تجویز اجباری دارو
خوراندن دارو به تمرین‌کنندگان برخلاف میلشان، یکی دیگر از روش‌های رایج آزار و شکنجه در بند ۱۱ است. داروهای نامعلوم به غذای تمرین‌کنندگان، سرم‌های وریدی و مایعی که برای خوراندن اجباری استفاده می‌شود اضافه می‌شوند. این داروها باعث می‌شوند آن‌ها بی‌حال و دچار آشفتگی ذهنی به نظر برسند یا حافظه‌شان را از دست بدهند. علائم معمولاً با نوعی کُندی و رخوت آغاز می‌شوند، اما به‌تدریج به ازدست‌دادن قدرت تعقل می‌انجامند.
بسیاری از تمرین‌کنندگان پس از شش ماه تا یک سال حبس، براثر تجویز اجباری دارو و سایر روش‌های شکنجه جان خود را از دست می‌دهند یا دچار مشکلات روانی شدید می‌شوند.
خانم وانگ یولینگ اهل شهر زیبو در استان شاندونگ، درحالی‌که دوران محکومیت ۱٫۵ساله‌اش را می‌گذراند، مجبور بود روزی سه بار داروهای نامعلوم مصرف کند. اگر از این کار خودداری می‌کرد، زندانیان داروها را به‌زور به او می‌خوراندند. آن‌ها همچنین هر وقت می‌خواستند او را کتک می‌زدند و به او توهین می‌کردند. اغلب مجبورش می‌کردند ساعت‌ها بی‌حرکت روی چهارپایه کوچکی بنشیند و اجازه استفاده از سرویس بهداشتی را نیز نداشت.
خانم وانگ پس از آزادی در ۳۰ژانویه۲۰۲۳، بسیار ضعیف شده بود و از عوارض شدید ناشی از داروهایی که در زندان به‌زور به او داده شده بود رنج می‌برد. این رنج اغلب شب‌ها شدت می‌گرفت و گاهی باعث می‌شد از شدت درد فریاد بکشد.
خانم وانگ در ۳۱اوت۲۰۲۴ از هوش رفت و برای درمان اضطراری به بیمارستان منتقل شد. پزشک گفت که او دچار نارسایی چندعضوی شده است. وی دو ماه بعد، در ۷اکتبر۲۰۲۴، درگذشت.
۶. نگهبانان به همدستان و تمرین‌کنندگان سابق «تبدیل‌شده» آزادی عمل می‌دهند
زندانیانی که با خشونت بیشتری تمرین‌کنندگان را تحت شست‌وشوی مغزی و شکنجه قرار می‌دهند، با «ثبت حُسن رفتار»، «امتیازات تشویقی» و کاهش مدت محکومیت پاداش می‌گیرند. تمرین‌کنندگان سابقی که «تبدیل» شده‌اند و زندانیان کشیک، با چشم‌پوشی نگهبانان زندان، حتی بی‌پرواتر عمل می‌کنند. آن‌ها اغلب می‌گویند: «بدون اجازه نگهبانان چه کسی جرئت می‌کند چنین کاری انجام دهد؟»
گزارش‌های مرتبط:
آزار و اذیت روانی تمرین‌کنندگان فالون گونگ در زندان زنان استان شاندونگ
تمرین‌کنندگان فالون گونگ در زندان زنان استان شاندونگ شکنجه شدند
کپی‌رایت © ۲۰۲۶-١٩٩٩ Minghui.org تمامی حقوق محفوظ است.
